ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

ชื่อตอน : Ep. 4 : คิดอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 06:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 4 : คิดอะไร
แบบอักษร

"เป็นอะไรไปพาย" 

"เปล่า.." 

"วันนี้โดนแกล้งมาอีกแล้วหรอ" ยีนถามขึ้นเมื่อเห็นผมนั่งเงียบไปไม่ยอมกินข้าว 

มันเป็นเพื่อนต่างห้องของผม เราเคยเรียนที่เดียวกันและเพราะสงสารมันเลยยังนั่งกับผมอยู่ตรงนี้

"ก็นิดหน่อยอ่ะ แต่ชินแล้ว" ผมส่งยิ้มบางๆไปให้มัน และมันก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมประโยคปลอบใจ 

"กูก็โดนเหมือนกัน มึงไม่ได้โดนคนเดียว" ผมรู้ดีว่าผมโดนแกล้งกับมันโดนแกล้งต่างกันมาก  

มันมีเพื่อน มันต่อสู้ ไม่ขี้แพ้แบบผม แต่ผมก็รู้สึกดีขึ้นที่เหมือนไม่ได้ตัวคนเดียว 

"ขอบใจ กินข้าวกันดีกว่า" ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยผมก็มีคนที่เข้าใจผมตั้งคนนึงแหน่ะ สู้ๆนะพายอาร์ อีกนิดเดียวก็จะจบม.6แล้ว


เย็นของวัน 

ช่วงเปลี่ยนคาบผมมาเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่ ผมเข้าไปทำธุระข้างในแต่พอเสร็จธุระแล้วประตูมันดันเปิดไม่ออก

ปังๆๆ

"ช่วยด้วยครับ มีใครอยู่ข้างนอกไหมครับ" ผมทุบประตูขอความช่วยเหลือแต่ก็รู้ทันทีว่าไร้ประโยชน์เมื่อได้ยินว่าใครอยู่ข้างนอก 

"หึ! จะช่วยดีไหมนะ" 

"กราฟ.." 

"คาบสุดท้ายมึงไม่ต้องเรียนหรอกเนาะ" 

"ไม่ได้นะกราฟ มันคาบเคมีนะ" 

"เรื่องของมึงสิ โทษฐานที่ขว้างกระดาษในห้องต่อหน้ากู" 

"กราฟเราขอโทษ ปล่อยเราไปนะ" 

"อยากเรียนก็ออกมาเองแล้วกัน" 

"กราฟ ไม่เอานะ มาเปิดให้เราก่อน!" 

"..." 

"มาเปิดก่อนสิวะ ไอ้กราฟ! ไอ้เหี้ย!!" ผมตะโกนเสียงดังเมื่อรับรู้ว่ามันออกไปแล้วก่อนจะนั่งลงบนโถส้วม 

"โถ่เว้ย!"

ปัง!

ผมถีบประตูแรงๆด้วยความหงุดหงิดจนน้ำตาคลอ เมื่อไหร่จะพ้นฐานันดรนี้สักทีวะ ถ้ากูจบไปได้ กูจะไม่ไว้หน้าแม่งสักคนคอยดู!

ผมลองกดเบอร์โทรหายีนเพื่อนคนเดียวที่ผมมี แต่ไม่ว่าจะโทรอย่างไรมันก็ไม่รับสงสัยคงจะเรียนอยู่  ทำยังไงดีล่ะถ้าอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรเลยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ออกไป  

ผมคิดชั่งใจอยู่นานว่าจะทำในสิ่งที่ผมกลัวดีไหม แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดตัดสินใจ ปีนขึ้นไปบนชักโครก

"เอาวะพาย เป็นผู้ชายสูงแค่นี้อย่าไปกลัว" แขนสั่นๆยื่นไปจับขอบผนังห้องน้ำก่อนจะดึงตัวเองขึ้นไปนั่งบนนั้น  

ถ้ามองจากข้างล่างมันไม่ได้สูงเลยแต่ถ้ามองจากข้างบนมันสูงมาก.. จนคนที่กลัวความสูงอย่างผมเริ่มจะขาสั่น  

"แค่ลงไปก็รอดแล้ว" ผมหลับตาปี๋ปลอบใจตัวเอง แล้วค่อยๆหย่อนขาลงเหยียบชักโครกห้องข้างๆ 

ด้วยความที่ผมหลับตา เมื่อทิ้งน้ำหนักลงไปทำให้ผมพลาด ตกลงไปหัวโขกกับผนังห้องน้ำจนรู้สึกมึนๆ  แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือผมดีใจที่ผมรอดออกมาได้แล้ว


Graphic part.

" ขออนุญาตครับอาจารย์" ในจังหวะที่อาจารย์กำลังสอนอยู่คนที่ผมขังไว้ในห้องน้ำ ก็เดินเข้ามาในห้องเรียน 

"อ่า.. เข้ามานั่ง" อาจารย์สังเกตคนที่เดินเข้าห้องมาจนผมต้องสังเกตตาม

มันเดินเขยกพร้อมทั้งรอยช้ำเขียวบนหน้าผากที่เห็นได้แม้จะอยู่ไกล ไอ้โง่เอ้ย เป็นตุ๊ดแล้วยังโง่อีก

ต่อกๆๆๆ

ผมรีบพิมพ์ไลน์ส่งหาเจ้าโง่นั่นอย่างรวดเร็ว

Gfic : ออกมาได้ยังไง

ไอ้พายก้มมองโทรศัพท์แล้วหันหลังมามองผมก่อนจะเงยหน้าไปมองกระดานต่อ


Gfic : อ่านแล้วไม่ตอบ กวนตีนกูอ่อ 

π® :เราปีนออกมา 

Gfic : เลิกเรียนไปรอกูที่หลังโรงเรียน 

π® : จะแกล้งอะไรเราอีก 

Gfic : ถ้ากูไปไม่เจอ พรุ่งนี้มึงตาย


"นายวรบรรณ! ทำอะไรใต้โต๊ะ" ผมเงยมองอาจารย์ที่ทำให้ผมกลายเป็นจุดเด่นของห้อง ผมเลยดึงหนังสือเคมีที่กางอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาชูให้อาจารย์ดู 

"ก็อ่านหนังสือวิชาครูไงครับ" 

"แล้วไป" 

"หึ.. ไม่มีทางจับกูได้หรอก" ผมพึมพำเบาๆแล้วโบกโทรศัพท์ไปมาสูงๆ ทำหน้าล้อเลียนเมื่ออาจารย์หันหลังไปเขียนกระดาน 

แต่พออาจารย์หันหน้ากลับมาผมก็รีบเก็บลงกระเป๋าแล้วทำหน้าเรียบเฉยทันที ผมไม่ได้กวนตีนนะครับทุกคน ผมแค่ปั่น:)

"เห้ยพวกมึงอ่ะ วันนี้กูไม่กลับด้วยนะ" ผมหันไปกระซิบกับพวกเพื่อนๆ 

"เอ้าทำไมวะ" 

"วันนี้กูนัดกับเฮียเกียร์ไว้ว่าจะไปทานข้าวกับป๊าม๊าที่Restaurant"

"ค้าบไอ้คนรวยค้าบ แดกอาหารภัตตาคาร ก๋วยเตี๋ยวข้างทางแดกไม่เป็น" 

"พูดมากไอ้สัส สรุปวันนี้พวกมึงกลับไปก่อนเลยนะ" 

"เออๆ เดี๋ยววันนี้พวกกูจะไปส่องสาวที่โรงเรียนหญิงล้วนกัน" 

"ถ้าส่องแล้วไม่ได้แดกก็อย่าโม้" ผมยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างผมนะถ้าส่องอย่างเดียวผมไม่ทำหรอก ต้องได้กินด้วย

"นายวรบรรณ! คุยอะไรกัน!" เห้อ.. และแล้วผมก็โดนอาจารย์ดุเป็นครั้งที่สองของคาบนี้ 

"ผมแค่หันมาถามเพื่อนๆน่ะครับว่าC2H2 มันอ่านว่าอะไร" 

" สูตรโมเลกุล C2H2  อ่านว่าอีไทน์ครับนักเรียน" และการแถแบบโปรเฟชชั่นแนลของผมก็ทำให้ผมรอดตัวอีกครั้ง 


หลังโรงเรียน 

ผมมาตามที่นัดกับไอ้ตุ๊ดไว้และก็พบว่ามันยืนรอผมอยู่จริงๆ 

"ไอ้ตุ๊ด" 

"กราฟ.. นัดเรามาที่นี่มีอะไรหรอ" 

"ใครใช้ให้มึงเรียกชื่อกู?" 

"เราขอโทษ " มันก้มหน้าลงแล้วทำสีหน้าไม่สู้ดีนัก 

"เอากระเป๋ามึงมา" 

"จะทำอะไรกับกระเป๋าเราอีก" 

"กูบอกให้เอามา" 

"เราไม่ให้" มันมองมือของผมที่แบอยู่แล้วกระชับกระเป๋าไว้แน่น 

"เหมือนมึงจะชอบความรุนแรงนะ" ผมไม่จำเป็นต้องพูดดีกับคนอย่างมันนานนักเลยแย่งกระเป๋ามันมาพร้อมดึงแว่นตามันออก 

"เอาแว่นเราไปทำไม เรามองไม่เห็นนะ" มันหยีตาแล้วควานมือมาหาผมแต่ผมก็เบี่ยงตัวหลบ 

"อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นกูขยี้แว่นมึงแน่" 

"อย่านะ เราเหลือแว่นอยู่อันเดียวแล้ว" 

"งั้นมึงก็ยืนนิ่งๆ" 

"..." มันยอมยืนนิ่งตามที่ผมสั่ง มองดูแล้วเวลาที่มันไม่ใส่แว่นนี่ก็.. ดูน่ารักดีนะ เอ้ะ น่ารัก? นี่กูคิดว่าตุ๊ดน่ารัก?? เริ่มไม่ใช่ละ 

"หันหลังไปด้วย" 

"ทำไมต้องหันครับ" 

"อย่าถามมาก ไม่งั้นแว่นแตกนะ" 

"..." มันเบะปากนิดๆแล้วหันหลังไป ผมเปิดกระเป๋าที่มีแต่หนังสือของมันออกก่อนจะใส่หลอดยาแก้ฟกช้ำที่ผมแอบไปซื้อมาก่อนหน้านี้ 

"หันกลับมา" 

"..." มันค่อยๆหันกลับมาผมเลยใส่แว่นให้มันเหมือนเดิมแล้วส่งกระเป๋าคืนไป 

"รีบๆรับไปดิ กูจะไปหาเฮียเกียร์ต่อ" ผมยัดกระเป๋าใส่มือมันแล้วเดินออกมา 

ผมมีนัดกับเฮียจริงๆไม่ได้โกหกเพื่อนนิ แล้วเรื่องยา.. ผมแค่อยากใช้เงิน แต่ไหนๆซื้อมาแล้วก็ต้องให้คนที่จำเป็นต้องใช้ เดี๋ยวจะเสียของ


ความคิดเห็น