email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 32 : Post training, memorial day (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 32 : Post training, memorial day (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2563 02:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 32 : Post training, memorial day (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันปัจฉิมฯที่นักเรียนเกรดสิบสองทุกคนต่างเฝ้ารอคอย บางคนก็เฝ้ารอวันที่ตนจะได้เรียนจบตามที่หมายไว้ บางคนก็อยากเรียนจบแต่ก็ไม่อยากจะแยกกันกับเพื่อน อืม...อย่างคำคมว่าอะไรนะ? อ๋อ! อยากจบแต่ไม่อยากจากไง แน่นอนว่าทุกคนไม่อยากเริ่มตนอะไรใหม่ๆ บ่อยนัก และแน่นอนว่าทุกคนกลัวการเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนใหม่ สถานศึกษาใหม่ แต่จะทำอย่างไร หากชีวิตไม่เดินต่อไปก็คงต้องอยู่ที่เดิม แน่นอนว่าทุกคนเลือกที่จะก้าวเดินต่อไป

ทุกคนมีแรงผลักดันในชีวิต มีแรงจูงใจที่ทำให้เขาก้าวเดินต่อ อาจจะเป็นครอบครัวที่ให้กำลังใจกันอยู่เสมอ อาจจะเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือกันอยู่ตลอด และตลอดจนแรงจูงใจที่ทุกคนต่างก็มีอยู่ในใจ แรงจูงใจที่เรียกว่า 'ไอดอล' ใช่! ทุกคนมีไอดอลที่ชื่นชอบและชื่นชมอยู่กันทุกคน และมีความเชื่อมั่นในตนเองไม่มากก็น้อย

หนึ่งในนั้นมี ปาร์ค โซมิน อยู่ด้วย...

"มินน" เสียงเรียกลากยาวมาแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร..

"เจน...เสียงดังมาเชียว" ก็มีคนเดียวนี่แหละ..

"ไม่ได้เจอตั้งแต่สอบเสร็จ มันก็คิดถึงเป็นธรรมดา" เจนนี่

"แล้วนี่มิโกะกับไมค์ล่ะ?"

"ยัยนั่นน่ะสายตลอดนั่นแหละ เดี๋ยวคงมา ส่วนไมค์เจนไม่เห็นนะ"

โซมินและเจนนี่นั่งคุยกันอยู่ในงานปัจฉิมฯ อยู่สักพัก เพื่อนทั้งสองคนที่พวกเขารอก็มาถึง

"สายตลอดเลยนะมิโกะ" เจนนี่เอ่ยทัก

"ขอโทษที พอดีนอนเพลินไปหน่อยน่ะ คิกคิก"

"มานั่งสิ"

"ไมค์!" โซมินร้องทักเมื่อเห็นไมค์กำลังเดินหาพวกเขาอยู่

"มากันนานแล้วเหรอ" ไมค์

"ครึ่งชั่วโมงได้แล้วล่ะย่ะ" เจนนี่พูดแกล้งแหย่เพื่อนตัวโต ไมค์ส่ายหน้าพร้อมเลื่อนเก้าอี้ออกมาเพื่อที่จะนั่งลงข้างๆ กับโซมิน

งานปัจฉิมฯของรุ่นพี่เกรดสิบสองดำเนินไปได้ด้วยดี รุ่นน้องเกรดสิบเอ็ดที่เตรียมตัวกำลังจะเป็นรุ่นพี่ในปีการศึกษาหน้าขึ้นมาพูดความในใจที่มีต่อรุ่นพี่ที่กำลังจะจบในปีการศึกษานี้ บรรยากาศภายในงานนั่นเกินความคาดหมาย มันรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน รู้สึกดี

แต่เหมือนโซมินจะลืมคนคนนึงไป..

"โซมิน.." เสียงเรียกแผ่วเบา พร้อมแรงสะกิดที่ไหล่ทำให้โซมินต้องละความสนใจกับหมู่เพื่อนหันมาพบกับคนที่ไม่ได้เจออยู่หลายวัน ไม่สิ ตลอดช่วงการเตรียมสอบจนสอบเสร็จเลยล่ะ..

"หื้ม?" โซมินขานรับในลำคอ เพื่อนๆ กลุ่มของโซมินหันมามองที่ฮานึลเป็นตาเดียว ไม่บอกก็รู้ว่าเจ้าของสายตามึนงงนั่นเป็นของใคร สายตาจับผิดนั่นเป็นของใคร แน่นอนว่าสายตาแรกเป็นของโซมิน..

"เอ่อ...คือไปคุยกันหน่อย จ...จะได้มั้ย"

โซมินหันไปหาเพื่อนเพื่อถามว่าจะไปดีหรือเปล่า ทั้งสามก็พยักหน้าอนุญาตให้

"ถ้ามีเรื่องร้ายแรง ฉันเอาเธอตายแน่" เสียงจริงจังออกมาจากปากคนที่ไม่คิดว่าจะได้เอ่ยมันออกมา ทำให้เพื่อนๆ หันมามองมิโกะอย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่ายัยสาวจอมโก๊ะจะจริงจังเรื่องแบบนี้กับเขาด้วย

"ฉันแค่อยากจะคุย"

"งั้นเราไปหาที่สงบๆ คุยกันดีมั้ย?" ฮานึลพยักหน้า

ทั้งสองคนเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน โซมินเลือกที่จะคุยกับฮานึลเป็นม้านั่งตัวยาวข้างตึกที่จัดงานไม่ไกลนัก

"มีอะไรหรอ?" เป็นโซมินที่เริ่มบทสนทนาด้วยประโยคคำถามออกมาก่อน เพราะเห็นท่าทีกังวลของฮานึล เธอคงไม่พร้อมที่จะเป็นคนเริ่มบทสนทนา

"เอ่อ ป...แปลกมั้ย ที่...ที่ฉันหายไปสักพัก" มือขาวกุมกันแน่นที่หน้าตัก เธอแสดงความกังวลออกมาจนโซมินนึกสงสัย

"เอ่อ แปลกนะ แปลกดี ว่าแต่...เธอเป็นอะไรหรอ"

"ป...เปล่า ฉ...ฉันแค่ แค่...แค่อยากจะขอโทษนายนะ" เสียงหวานแต่แผ่วเบาของฮานึลทำให้คนข้างๆ ถึงกับตกใจ

"ขอโทษ? เรื่อง..เรื่องอะไรหรอ?"

"บอกฉันที ว่านายไม่ได้จำไม่ได้หรอกนะ ก็..ก็เรื่องที่ฉันแกล้งนายไง"

"เอ๋? ตลกหรือเปล่า เธอเนี่ยนะ ไม่น่าเชื่อ..."

"ฉันแค่อยากขอโทษที่แกล้งเธอ ฉัน...ฉันรู้มาสักพักว่านายเป็นลูกของผู้มีอิทธิพลคนนึง และกำลัง...กำลังคบอยู่กับคัง เดวิน.."

"เธอรู้จัก?"

"อืม เขาเป็นคนมาเตือนฉันว่าให้ห่างจากเธอ และเลิกแกล้งเธอซะ เขาขู่ว่าถ้าไม่เลิกเขาจะทำให้บริษัทพ่อฉันล้มละลาย เธอรู้ใช่มั้ยว่าเขามีอิทธิพลต่อครอบครัวฉันขนาดไหน.." เธอพูดพร้อมกับกุมมือของโซมินไว้แน่น ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้ฮานึลกำลังฟ้องเขาหรือจะขอโทษเขากันแน่

"...." โซมินเงียบตั้งใจที่จะฟังฮานึลพูดต่อ

"นั่นแหละ มันทำให้ฉันต้องคอยหลบหน้านาย ฉันไม่กล้าสู้หน้านายหรอก เพราะ...เพราะฉันแกล้งนายไว้สารพัด ฉันละอายใจ"

"ฉันยกโทษให้เธอ.."

"มันอาจจะดูง่ายไปสำหรับคนที่ตามแกล้งมานานอย่างเธอ แต่ถ้าเราไม่ยกโทษให้เธอเธอคงจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดใช่มั้ย?"

"...." ฮานึลพยักหน้าตอบ

"นั่นแหละๆ ขอบคุณเธอที่ทำให้เรารู้ว่าโลกนี้มีคนหลายประเภท เธอสอนให้เรารู้จักการเอาตัวรอดหากเจอคนแบบเธอ.. เอ่อ หมายถึงสถานการณ์แบบเธอน่ะ แต่ถามว่ามันรอดทุกครั้งหรือเปล่า ก็คงไม่น่ะ แหะๆ แต่ก็ต้องขอบคุณเธอนะ"

โซมินพูดก่อนจะฉีกยิ้มสดใสให้ฮานึล เธอก็เพิ่งจะรู้วันนี้แหละว่ารอยยิ้มของคนตัวเล็กตรงหน้านี่น่ารักขนาไหน หากย้อนเวลากลับไปได้เธอก็อยากจะขอโทษให้เร็วกว่านี้

จากวันที่ได้รับคำเตือนของเดวิน เรื่องที่เธอก่อขึ้นในโรงเรียนก็ถึงหูผู้เป็นพ่อและแม่ เธอโดนด่าจนต้องวิ่งขึ้นห้องไปร้องไห้ พ่อกับแม่ไม่คุยกับเธอเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็มเพราะการกระทำอันไร้ประโยชน์ของตัวเธอเอง เธอไม่คิดว่าการแกล้งใครคนนึงเพื่อความสนุกส่วนตัวจะต้องเสียใจมากขนาดนี้

และแน่นอนว่าบทเรียนครั้งนี้เธอจะเก็บมันเอาไว้ไม่ทำอีกเด็ดขาด..

เอาเป็นว่าวันปัจฉิมฯ ปีนี้ถือเป็นวันปัจฉิมฯที่ดีที่สุดไปเลยล่ะกันเนอะ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

 

 

งานปัจฉิมฯของพี่ๆ เกรดสิบสองจบลงด้วยดี วันนี้เดวินจะมารับกลับคอนโด คราวนี้ก็จะได้เจอลูกลิงกับเจ้าก้อนโมจิน้อยสักที คิดถึงจะแย่เลย งื้อ~

โซมินรอเดวินไม่นาน รถยนตร์คันหรูแสนคุ้นเคยก็มาจอดเทียบที่ริมฟุตบาตหน้าโรงเรียน โซมินก้าวฉับรีบขึ้นรถไปพร้อมกับลดกระจกลงบอกลาเพื่อนอย่างไมค์ที่อาสามารอเป็นเพื่อน ถามถึงแม่สาวสองคนนั้นน่ะ กลับไปตั้งแต่งานเสร็จแล้วล่ะ

"พี่เป็นไงบ้างวันนี้" วันนี้เดวินอยู่ติวกับเพื่อนๆ ไม่นานจึงทำให้มารับโซมินได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ช้าเกินกว่าที่จะมีนักเรียนคนอื่นๆ อยู่เป็นเพื่อน เลยมีไมค์เนี่ยแหละที่อยู่เป็นเพื่อน

"ดีครับ เหนื่อยดี วันนี้ติวไม่นานมาก แต่มันก็หนักมากอยู่เหมือนกัน" น่าสงสารเหลือเกิน ชีวิตรั้วมหา'ลัยของโซมินจะเป็นแบบเดวินหรือเปล่านะ..

"แต่ปีสามก็ไม่ค่อยมีเรียนไม่ใช่เหรอครับ?" ก็เดวินเป็นคนบอกเองนี่ว่าปีสามไม่ค่อยมีเรียนเสียเท่าไหร่

"ไม่ค่อยมีเรียน แต่ควิซมีเยอะยิ่งต้องสอบไฟนอลอีกด้วย ก็ต้องมีติวเป็นธรรมดานั่นแหละครับ"

"อ๋อครับ แล้วนี่จะแวะไหนหรือเปล่าครับ?"

"ไม่ครับ กลับไปหาลูกลิงดีกว่า น้องคงจะคิดถึงคุณหม่าม้าแย่แล้ว" มันคือความจริงที่บอนซองติดโซมินมากกว่าติดเขาเสียอีก เข้ามานอนด้วยเกือบทุกวันจนเขาไม่มีเวลาส่วนตัวกับโซมินเท่าไหร่ มันน่าจับไอ้เด็กลูกลิงขังไว้ในห้องช่วยแม่นมเลี้ยงน้องให้รู้แล้วรู้รอด

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโด วันนี้รถไม่ค่อยติด จึงใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมาย

โซมินเปิดประตูรถเดินเข้าคอนโดไปก่อนเดวิน นั่นทำให้คนตัวโตต้องรีบสาวเท้าไปหาคนตัวเล็กที่บัดนี้ประตูลิฟต์ได้ปิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เดวินขึ้นมาบนห้องโดยใช้เวลาประมาณสามนาที ก็ถึงห้อง ก้าวเท้าฉับเข้าห้องไปหาบุคคลแสนรีบที่ทำให้เขาตกลิฟต์ขึ้นมาบนห้องไม่พร้อมกัน แต่พอถึงห้องกลับได้รับเพียงแต่ความเงียบ ไฟห้องนั่งเล่นที่เปิดไว้เพียงหลอดเดียว กระเป๋านักเรียนถูกทิ้งไว้บนโซฟา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไปไหน

ไปหาเจ้าลูกลิงกับเจ้าก้อนโมจิยังไงล่ะ...

"ว่ายังไงครับ ยูซอง วันนี้อยากนอนกับหม่าม้ามั้ย"

"แอ้!"

เดวินเดินเข้ามาที่ห้องของเด็กๆ เปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินเสียงคุยกันจ้อแจ้ไม่หยุด เสียงของยูซองขานกลับโซมินดังอ้อแอ้ เดินเข้ามาภายในห้องถึงได้รู้ว่าโซมินอุ้มน้องยูซองนั่งอยู่บนโซฟากับเจ้าบอนซอง ส่วนแม่นมคงทำอาหารให้เจ้าก้อนโมจินี่อยู่ล่ะมั้ง..

"ปะป๊า!" เจ้าบอนซองวิ่งเข้ามาโถมกอดใส่เดวินอย่างเต็มแรง

"ไง วันนี้ดื้อกับแม่นมมั้ย?"

"ไม่ดื้อ" เพราะบอนซองปิดเทอมแล้ว โรงเรียนของเด็กประถมฯ มักจะปิดเทอมก่อนเขาเสมอ และเพราะให้อยู่ที่คอนโดกับแม่นมเลยกลัวว่าเจ้าลิงจะดื้อจนทำให้แม่นมเหนื่อย

"ดีแล้วครับ" มือใหญ่เอื้อมไปโยกหัวเล็กของบอนซองเบาๆ

"ไงเรา หนีพี่ขึ้นมาบนห้องแล้วมาหาผู้ชายนี่ควรทำยังไงดี?"

"เวอร์ ผู้ชายที่ว่าน่ะอายุเกือบหนึ่งขวบกับผู้ชายแปดเดือนหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ขอมีกิ๊กเด็กสักคนสองคนนะ" ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาตอบทั้งๆ ที่อุ้มเจ้าก้อนโมจิไว้ในอ้อมแขน

"กิ๊กคืออะไรเหรอครับ?" บอนซองเงยหน้าถามเดวิน

"กิ๊กคือคนที่จะมาแย่งความรักหม่าม้าของพวกเราไปไงครับ"

"หม่าม้ามีกิ๊กเหรอ" บอนซองหันไปถามเดวินตาแป๋ว พร้อมกับกอดขาของคุณพ่อไว้ ทำเหมือนกับรู้ความหมาย..

"ทำไมพี่สอนบอนซองแบบนั้นล่ะครับ หม่าม๊าไม่มีกิ๊กหรอกครับ จะมีก็แต่พ่อลิงกับลูกลิงแล้วก็เจ้าก้อนโมจิที่หม่าม๊าอุ้มอยู่นี่ไง" มือเล็กเอื้อมลูบใบหน้าเล็กของบอนซองเบาๆ

"พี่สอบเสร็จ เราไปเที่ยวกันมั้ย?"

"เที่ยวหรอ!!!" ดูเหมือนบอนซองจะตื่นเต้นกับคำบอกเล่าของเดวินเเหลือเกิน..

"ครับ อีกสองอาทิตย์ เราจะไปทะเลกัน" คนตัวโตพูดเองเออเองเสร็จสรรพ และยิ่งไม่มีคนคัดค้านด้วยแล้วทริปทะเลครั้งนี้คงต้องเป็นไปตามที่ว่า..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว