ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

ชื่อตอน : Ep. 3 : Bullying

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 06:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 3 : Bullying
แบบอักษร

πr part

ผมเดินเข้าโรงเรียนมาตามปกติ และสิ่งปกติของผมคือการโดน 'Bully' ผมมักโดนแกล้ง จากเพื่อนๆทั้งห้องอื่นและในห้องเดียวกัน  

และหัวโจกของเรื่องนี้ก็คือ 'กราฟิก' น้องชายพี่เกียร์ เดือนโรงเรียนรุ่น 29  คนดังที่ไม่มีใครในโรงเรียนนี้ไม่รู้จัก แต่คนหล่อๆ ก็มักจะนิสัยไม่ดี 

แซ่ก!

อยู่ดีๆกระเป๋าสะพายของผมก็โดนแย่งไปโดยคนกลุ่มเดิม เอาอีกแล้วสินะ  

"เอาของเราคืนมานะ" ผมพยายามแย่งกระเป๋าคืนมาจากพวกนั้น แต่พวกมันก็เบี่ยงตัวหลบไปเรื่อยๆ  

"เอามานี่!" เสียงแข็งๆดังขึ้นจากผู้ชายร่างโปร่งหน้าตาหล่อไม่แพ้พี่ชาย พร้อมทั้งแย่งกระเป๋าผมไปและมองลูกน้องของมันด้วยสายตาไม่พอใจ  

"กราฟ เราขอกระเป๋าคืนเถอะนะ" ผมแบมือแล้วสงสัยตาขอร้องให้เขาเห็นใจ 

"..." เขาไม่พูดอะไรแต่กลับเปิดกระเป๋าผมแล้วเททุกอย่างออกมาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้เท้าบดขยี้แว่นสำรองที่กระเด็นออกมาจากกล่องจนเลนส์แตกละเอียด  

"กราฟ.." 

" ใครใช้ให้มึงเรียกชื่อกู? ไอ้ตุ๊ด " 

ผมพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้ามันอย่างแค้นใจแล้วนั่งลงเก็บของแต่ขายาวๆของมันก็เหยียบมาที่กล่องแว่นที่ผมกำลังจะเก็บ ทำให้ผมต้องเงยมองมันอีกครั้ง  

"เราขอล่ะ แว่นเป็นของสำคัญของเรา" ผมดึงกล่องแว่นออกมาจากใต้ฝ่าเท้านั้นพร้อมกับเก็บกรอบแว่นที่ไม่มีเลนส์แล้ว  ดีนะที่กรอบแว่นมีคุณภาพ ยืดหยุ่นได้เลยไม่หักง่ายๆ 

"มีสี่ตาแล้วคิดว่าเท่มากอ่อวะ" 

"เราไม่ได้เท่ เราแค่สายตาสั้น" 

"กวนตีนกูอ่อ" 

"เราเปล่ากวนนะ เราแค่พูดเรื่องจริง" 

"ไอ้กราฟ อาจารย์มาแล้ว" เสียงเรียกของหัวหน้าห้องทำให้กราฟกับเพื่อนๆเดินไปนั่งที่ แต่ยังไม่วายส่งสายตาคาดโทษทิ้งท้าย 

ผมรีบเก็บของใส่กระเป๋าแล้วลุกไปที่โต๊ะ ทุกๆเช้าก่อนจะนั่งลงผมต้องยืนอ่านรอยปากกา ลิขวิด ที่เขียนบนโต๊ะผมเต็มไปหมด และไม่มีเรื่องดีต่อผมอยู่บนโต๊ะนี้เลย 

ผมถอนหายใจแล้วนั่งลง รู้สึกโล่งที่วันนี้ไม่มีคนมาเขียนเพิ่ม

"เอาล่ะ เปิดหน้าที่74ครับ" อาจารย์ที่เดินเข้ามาก็สั่งให้เปิดหนังสือทันทีผมหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดตามที่อาจารย์สั่ง

แต่อยู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรไต่ขึ้นมา  พอก้มมองก็พบว่าเป็นแมลงสาบจากในโต๊ะกำลังคลานขึ้นขาผมอยู่ 

"เฮ้ยย!!" ผมอุทานเสียงดังแล้วรีบลุกขึ้นสะบัดออกจนทุกคนหันมามองพร้อมทั้งหัวเราะคิกคัก ไม่เว้นแม้แต่สายตาอาจารย์ที่หันมามอง 

"เกิดอะไรขึ้นภาณัฐ?" 

"มะ.. แมลงสาบครับ" ผมอ้อมแอ้มตอบแล้วนั่งลงดังเดิม 

"ก็แค่แมลงสาบเอง ผู้ชายแมนๆเขาไม่กลัวกันหรอก" เสียงกระแนะกระแหนจากกราฟที่นั่งอยู่อีกฟากนึงของห้องดังขึ้นอย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบ 

"เราก็ไม่ได้กลัว แค่ตกใจ" 

"อ่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็มาเรียนกันต่อ" 

"ครับอาจารย์"


วันต่อมา พักเที่ยง

กริ๊งงงงงงงง~

เมื่อออดดังแล้วอาจารย์ปล่อยให้ไปกินข้าวผมก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

ปั่ก!

"โอ้ย!" ผมจับหัวตัวเองเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมากระแทก พอหันกลับไปก็เจอเป็นก้อนกระดาษที่ขยำแล้วตกอยู่บนพื้น แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปามา 

พอหยิบขึ้นมาคลี่ดู ในกระดาษแผ่นนี้เขียนว่า ***'เห็นแก่ตัว'***ตัวใหญ่มาก  ผมเลยขยำมันดังเดิมแล้วเขวี้ยงไปที่ผนังหลังห้องด้วยอารมณ์โกรธก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไป ปล่อยให้พวกนั้นนั่งงงกันกับภาวะอารมณ์ของผม

ผมเกลียดโรงเรียน เกลียดการที่ต้องมาเจอคนพวกนี้ เกลียดการโดนกลั่นแกล้ง เกลียดการไม่มีเพื่อน ทุกๆเช้าที่ลืมตาขึ้นมาผมไม่อยากลุกและคิดแค่ว่า 'ต้องไปเจออะไรเดิมๆอีกแล้วหรอ?'

แล้วรีดล่ะ เคยรู้สึกแบบผมไหมครับ?

ความคิดเห็น