email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 21 เมื่อสองเราต้องห่าง 4 (รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 เมื่อสองเราต้องห่าง 4 (รีไรท์)

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 เมื่อสองเราต้องห่าง 4 (รีไรท์)
แบบอักษร

ตอนที่ 21  

เมื่อสองเราต้องห่าง 4 

 

20.21 น. 

ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ตรงรอบกองไฟริมชายหา.... 

หลังจากที่กินอาหารเย็นกันแล้วพี่พายุก็เรียกให้ทุกคนมาตรงนี้เพื่อนัดหมายเกี่ยวกับกิจกรรมในวันรุ่งขึ้น แต่ไอ้แค่นัดหมายเนี่ยมันก็ไม่ได้นานอะไรหรอกนะ 

ที่มันนานเพราะกำลังจะทำอะไรที่มันไร้สาระอยู่เนี่ยแหละ 

“เอาล่ะครับน้อง ๆ ทุกคนพี่จะสุ่มเลขรหัสนักศึกษาสามตัวท้ายของแต่ละสาขามาสาขาละหนึ่งคน ส่วนเกมที่เราจะเล่นเนี่ยเราจะบอกกันทีหลังนะครับผมมม” 

พี่พายุพูดขึ้นเสียงดังผ่านโทรโข่ง ก่อนที่พี่ผู้ชายอีกคนจะเข้ามากระซิบข้างหูพี่เขา แล้วยิ้มแปลก ๆ 

จะเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกล่ะสิ 

“ตอนนี้เราได้รหัสกันมาแล้วนะครับน้องๆ และเกมส์ที่เราจะเล่นก็คือ….เหยียบลูกโป่งคู่จิ้นนนนนน 

เกมส์นี้เราจะเล่นกันเป็นคู่ ๆ นะครับซึ่งพวกพี่ได้จับคู่ให้แต่ละสาขาไว้แล้ว ดังนี้” 

605ครูดนตรี  - 625ภาษาไทย 

674ครูพละ    - 647นาฏศิลป์ 

698ครูคณิตฯ -  689ภาษาจีน 

666ครูเคมี     - 621ชีววิทยา 

669ครูเกษตร -  631ครูอังกฤษ 

618ครูฟิสิกส์  - 688ครูคอมฯ 

แล้วพี่คนนึงก็เข็นกระดานไวท์บอร์ดเคลื่อนที่ขนาดเล็กมาตรงกลางเพื่อเล่นเกมส์บ้า ๆ นี่ 

แต่ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะ 

เฮ้อ 

เหนื่อยก็เหนื่อยนั่งรถมาทั้งวันแทนที่จะให้ไปพักยังมาให้เล่นเกมส์นี่อีก 

“น้องทุกคนดูบนกระดานนะครับ หน้าชื่อสาขาจะเป็นรหัสนักศึกษา รหัสใครลุกออกมายืนตรงกลางเลยนะครับ” 

โอ้ย จะใครก็ช่างเถอะ รีบเล่นรีบจบได้มั้ยคะ 

ได้แต่พูดไปในใจ แต่สายตาฉันยังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ในมือ ฉันพยายามส่งข้อความไปหาเขาอยู่ 

ก็พี่คิณไงล่ะตั้งแต่ตอนเย็นที่ไม่รับโทรศัพท์ก็ไม่ยอมโทรกลับมาเลย ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง 

ปกติเขาไม่เคยเงียบหายไปแบบนี้ 

 

เมียคิณ:พี่คิณทำไมไม่รับโทรศัทท์... 

เมียคิณ: เป็นอะไรรึเปล่า😟 

เมียคิณ: ตอบหน่อยสิ เป็นห่วงนะ 

เมียคิณ: ตอบบหน่อยยยยยย T_T 

 

 

“ไอ้เจ้า นั่นมันรหัสแกหนิวะ 625 อะ” 

เอิงเอยสะกิดแขนฉันยิก ๆ แล้วบอกว่ารหัสอะไรสักอย่างเป็นของฉัน 

อย่าบอกนะว่า ฉันได้ไปเล่นเกมบ้า ๆ นั่นอะ 

“ไอ้เจ้าลุกเร็ว มัวจ้องแต่โทรศัพท์อยู่ได้ พี่เขาเรียกแล้ว” 

“625 ครูภาษาไทยอยู่ไหนคร้าบบ” 

“วู้วววว วี๊ดวิ้ว” 

เสียงแซวเซ็งเเซ่ดังขึ้น เมื่อฉันถูกผลักจากเพื่อนรักทั้งสองให้ลุกไปยืนข้างหน้า รักฉันจริงๆ! 

โอ้ยยยยยยยย 

อดบะไหวละเน้ออ (ภาษาบ้านเกิดเริ่มมา) 

“ว้าววว ชื่อน้องอะไรครับเนี่ย” 

เสียงพี่ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อฉันเดินไปหยุดอยู่ตรงกลางวง ซึ่งมีคนอื่น ๆ ที่ถูกเลืกยืนรออยู่ก่อนแล้ว 

“จันทร์เจ้าค่ะ” 

ตอบกลับไปเสียงเรียบ เอาตรง ๆ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมายิ้มให้ใครไง 

“คนน่ารักนี่หยิ่งแบบนี้ทุกคนรึเปล่าครับ” 

เสียงผู้ชายคนข้าง ๆ พูดขึ้น ฉันเลยหันหน้าไปมองเพราะรู้สึกว่าเสียงมันคุ้นๆ  

และใช่ เขาคือ ภูผา 

“...” 

ฉันไม่ตอบอะไรกลับไป ยังมองตรงไปข้างหน้าเหมือนเดิม 

จะทำอะไรก็รีบทำเหอะ 

“เอาล่ะครับ ๆ ทุกคน ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันเกมเหยียบลูกโป่งคู่จิ้นของเราก็ออกมายืนข้างหน้ากันครบแล้ว พี่จะอธิบายกติกาง่าย ๆ ให้ฟังนะครับ เราจะใช้ผ้ามัดขาแต่ละคู่ที่พวกพี่ได้เลือกไว้ แล้วให้แต่ละคู่ทำยังไงก็ได้ให้ลูกโป่งของฝ่ายตรงข้ามแตกนะครับ เข้าใจกันรึเปล่า” 

“เข้าใจค่า” 

“เข้าใจครับ” 

เสียงตอบรับของแต่ละคนตอบกลับไปก่อนที่พี่ผู้หญิงคนหนึ่งจะเข้ามาแจกผ้าให้แต่ละคู่ใช้มัดข้อเท้า 

และให้ตายเถอะ 

ฉันได้คู่กับนายนั่น 

ภูผา 

เอาเข้าไปชีวิต ยิ่งหนียิ่งเจอ 

“จะมัดแล้วนะ” 

ภูผาก้มตัวลงไปเพื่อจะเอาผ้ามัดตรงข้อเท้าให้ฉัน ก่อนจะหยัดตัวขึ้นมาแล้วเอามือมาโอบไหล่ฉันเอาไว้ 

ฉันรีบสะบัดตัวหนีอย่างอัตโนมัติ 

หน้าของพี่คิณลอยเข้ามาในหัวอีกแล้ว… 

“ไม่ต้องโอบก็ได้” 

ฉันหันไปบอกเขาเสียงเรียบ 

“จะเดินกันยังไงถ้าไม่โอบครับ ” 

เขาตอบกลับมาพลางส่งยิ้มไม่น่าไว้ใจมาอีกครั้ง ไม่รู้สิฉันรู้สึกว่ายิ้มของเขามันไม่จริงใจแปลก ๆ 

แล้วยังไม่ทันที่ฉันจะได้อนุญาตเขาก็ถือวิสาสะมาโอบไหล่ฉันเอาไว้อีกครั้งแล้วครั้งนี้มันก็แน่นขึ้นกว่าเดิม จนฉันไม่สามารถสะบัดตัวออกได้ บวกกับเสียงของพี่พายุที่ดังขึ้นอีกครั้งด้วยเลยต้องปล่อยเลยตามเลย 

“เอาล่ะครับทุกคน ลืมบอกไปว่าถ้าคู่ไหนแพ้โดนเหยียบลูกโป่งแตกก่อนคู่แรกจะถูกลงโทษด้วยการถูกเขียนหน้าแล้วออกมาเต้นเพลงไก่ย่าง3รอบนะครับ  ถ้าแต่ละคู่พร้อมแล้วก็เตรียมตัวนะครับ” 

สิ้นเสียงพี่พายุ คนข้างตัวของฉันก็พูดขึ้น 

“ผมไม่อยากแพ้นะครับ เพราะฉะนั้นกอดผมไว้เเน่น ๆ” 

เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันไปเกาะเอวเขาไว้ก่อนจะดึงให้ฉันมาใกล้เขามากกว่าเดิม 

“จะให้สัญญาณแล้วนะครับ 1  2  3 เริ่มมมม!” 

สิ้นเสียงสัญญานภูผาก็ออกตัวเดินไปข้างหน้าไล่เหยียบลูกโป่งฝ่ายตรงข้ามทันที 

ปัง! 

ปัง! 

ปัง! 

เสียงลูกโป่งแตกดังสนั่นทั่วบริเวณ ฉันก็ได้แต่ตามคนข้างตัวไปให้ทันแต่ไม่ได้ช่วยเขาเหยียบหรอกนะ 

โอ้ยยย แล้วไอ้คู่ข้าง ๆ นี่ก็ไล่เหยียบของฉันจริง ๆ แต่ที่เธอเหยียบอยู่น่ะมันไม่ใช่ลูกโป่งไง 

เท้าฉันเนี่ยเเหละ  เจ็บชะมัด 

ทำไมมันยุ่งยากแบบนี้เนี่ย 

ทันใดนั้นก่อนที่จะได้ทันตั้งตัว จู่ ๆ คนตัวสูงข้างตัวฉันก็ทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันก่อนจะล้มตึงลงไปด้วยกันทั้งคู่ 

“อ้ะ!...” 

ตุบ 

ฉันอุทานขึ้นมาเสียงดังก่อนที่คนตัวสูงจะทิ้งร่างลงมาทับฉันไว้ 

จมูกโด่งของเขาเฉียดอยู่แถว ๆ แก้มฉัน ร่างกายของเราแนบชิดกันไปทุกส่วน ฉันพยายามจะผลักเขาออกไปแต่ทำยังไงเขาก็ไม่ลุกออกไปซักที 

“เอาแล้วครับๆๆ ดูซิคู่จิ้นน้องจันทร์เจ้ากับน้องภูผาหนุ่มสุดหล่อของเราเขาสวีทกันแล้วคร้าบบบ” 

“วี๊ดวิ้ววววว” 

เสียงใครซักคนเอ่ยเเซวขึ้นพร้อมกับเสียงผิวปากเอ่ยเเซวจากพวกผู้ชาย  แทนที่จะมาช่วยกัน 

สวีทบ้าสวีทบออะไรกันล่ะ 

“นายลุกขึ้นไปได้แล้ว” 

ฉันเอ่ยบอกภูผาไปพร้อมพยายามผลักตัวเขาให้ออกห่างจากตัวมากที่สุด 

“อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ” 

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อย ๆ 

จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน จะใช้มือผลักดันเขาให้ออกห่างก็ทำไม่ได้เพราะมือของฉันถูกภูผาจับเอาไว้อยู่ 

ภาพของคนที่ฉันคิดถึงทั้งวันลอยมาซ้อนทับคนตรงหน้า อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ.... 

อย่าให้ฉันต้องทำผิดต่อเขา! 

"อื้อ..." 

 

 

 

โปรดติดตาม... 

อีพี่คิณแกหายไปไหนนนนน 

รีบมาาา จันทร์เจ้าแย่แล้วเนี่ยยยย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว