email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 23 ​ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ​ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ​ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว
แบบอักษร

“หลงหลานมู่นี่ก็สามวันแล้วนะ เจ้าลุกขึ้นมาเถียงกับข้าได้แล้ว หลงหลานมู่อย่าทำแบบนี้ ข้าใจไม่ดีนะ เลิกแกล้งข้าได้แล้ว ถ้าท่านไม่พื้นข้าก็จะไม่กินข้าวแม้นกระทั้งน้ำ ข้าจะอดตายให้เจ้าดู” ซุนหลี่แทบไม่ได้กินอะไรมาสามวันตั่งแต่เขาโดนแทงมา คอยเฝ้าดูแลเขา

“ข้ารักเจ้ามากนัก เจ้าอยากฟังคำนี้จากข้ามิใช่หรือ” ซุนหลี่จูบลงริมฝีปากของเขา แต่รู้สึกว่าเหมือนว่าโดนจูบชะเองมากกว่า

“หลงหลานมู่เจ้าแกล้งข้า” ซุนหลี่หนีเขาด้วยความอาย เขาจึงใช้มือคว้าตัวนางให้จูบเขาอีกครั้ง แต่นางสะบัดลุกขึ้น

“ข้าไม่ได้เป็นอะไร ข้าแค่นอนพักผ่อนเพียงเท่านั้น” หลงหลานมู่ยิ้มให้นางแล้วลุกขึ้นนั่ง ถอดเสื้อออกเป็นเกาะเหล็กที่ไม่หนามากแต่มีแนวทะลุเข้าไปเพียงเล็กน้อย

“หลงหลานมู่”

“ข้าแค่สลบไปเมื่อวันก่อนแล้ว ข้าก็ตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าหลับอยู่ที่เก้าอี้ข้าจึงอุ้มเจ้ามานอนบนเตียงก็แค่นั้น จำได้ใช่ไหมสามวันมานี้เจ้าไม่ได้นอนเก้าอี้แต่นอนข้างข้า”

“หลงหลานมู่เจ้านี่มันกระล่อนที่สุดเลย” นางดุเขา

“มิเช่นนั้นข้าจะได้ยินคำว่ารักจากปากเจ้าหรือ” เขายิ้มให้นาง

“เลิกพูดไปเลย”

“มานั่งกับข้า”

นางเดินมานั่งข้างเขาและดึงนางเข้าอ้อมกอด นางจึงซบอกเขาทันที

“ข้ารักเจ้าซุนหลี่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนชนิดที่ใครได้ยินคงได้เคลิบเคล้มไปกับน้ำเสียงของเขา นางหันหน้าจูบริมฝีปากเขา แต่ไม่ทันได้จูบแต่ก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้นางหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

“ฝ่าบาทฟื้นแล้ว...อุ้ย...” หลี่กงกงหันกลับแทบไม่ทัน นางจึงเดินออกจากห้องและสร้างรอยยิ้มให้กับหลงหลานมู่ 

"ตั้งแต่มีองค์หญิงมาเป็นฮูหยินพระองค์ยิ้มมากแต่ก่อนยิ่งนัก" หลี่กงกงพูดขึ้น

"นางคือรอยยิ้มของข้า นางสร้างรอยยิ้มให้ข้าได้เสมอ"


"พระสนมคงชอบนะ ดอกสวยสดสีชมพูเหมาะกับพระสนมที่สุด" เยี่ยหลินเดินถือดอกอวี้หลานพร้อมกับดอกกุ้ยฮัวจัดแต่งไว้เป็นช่อสวยงาม

"ว้ายยยย..." นางสะดุดล้มแต่มีอ้อมกอดหนึ่งประคองไว้

"เดินให้ดูคนบ้าง...แล้วนั้นเอาดอกไม้ไปให้ใคร" หลี่กงกงถามขึ้น

"เอามาให้เจ้ามั้งกงกง" 

"ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่าข้าไม่ได้เป็นขันที" หลี่กงกงที่จริงเขาไม่ได้เป็นขันทีแต่ให้ลงท้ายว่ากงกงจะได้ไม่ใครสงสัย เพราะเขาต้องสืบงานให้หลงหลานมู่ถึงฝ่ายใน จึงแทรงว่าเป็นขันที

"ก็เจ้าโดนตัดไอ้...ไปแล้วนี่" 

"ข้าเป็นองครักษ์...หรือเจ้าจะลองพิสูจน์" เขาโนมตัวหานาง 

"หยี...ขันทีบ้า" นางจึงวิ่งหนีเขาทันที เขาจึงยิ้มให้นาง


“พระสนม ให้ช่างภูษาช่วยปักมังกรบนกุ่นเหมี่ยนเถิดเพคะ พระองค์ทำมาสองวันสองคืนแล้วนะเพคะ” เยี่ยหลินมองเสื้อคลุมสีดำที่ซุนหลี่ปักลายมังกรลงไปด้านหลังเป็นดิ้นทองคำ (กุ่นเหมี่ยน คือเหมี่ยนฝูแบบเต็มยศ ประดับสัญลักษณ์มงคลสิบสองอย่าง)

“งานไปถึงไหนแล้ว เหมี่ยนกวนเสร็จแล้วหรือยังแล้ว” ซุนหลี่ถามขึ้นขณะที่กำลังจะปักมังกรเสร็จ (เหมี่ยนกวนคือพระมาลาห้อยลูกปัดไข่มุก)

“ใกล้เสร็จแล้วเพคะ” เยี่ยหลินบอกกับนาง

“เดี๋ยวจะเสร็จไม่ทันพิธี แล้วหลงหลานมู่ไปไหนละ” นางก็เก็บรายละเอียดเสร็จแล้ว และวางกุ่นเหมี่ยนบนพาน

“ใต้อ๋องกำลังเซ่นไหว้อดีตใต้อ๋องทั้งสองพระองค์อยู่เพคะ”

“ข้าจะไปหาใต้อ๋อง” ซุนหลี่ลุกขึ้น มีเยี่ยหลินประคองนาง บัดนี้นางใส่ชุดสนมที่ยาว อาภรณ์จึงมากขึ้นไปด้วย


“เสด็จพ่อ เสด็จพี่ กระหม่อมขอยกจอกน้ำจันท์ให้ท่านทั้งสอง ข้าได้กำจัดผู้คิดทำร้ายต่อท่าน เสด็จพ่อข้ายังคงคิดถึงท่านเสมอ พี่ชายข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ข้าอยากอยู่เคียงข้างท่าน ข้าไม่เคยคิดอยากจะเป็นใต้อ๋อง ข้าเพียงแค่รวมดินแดนแคว้นให้เป็นหนึ่งเดียวกันแคว้นมู่เท่านั้น และจะให้ท่านปกครอง แต่ท่านจากไปจนข้ารู้สึกใจหาย พี่ชายข้าคิดถึงท่านอย่างสุดหัวใจ” หลงหลานมู่ราดเหล้าลงบนพื้นเพื่อเซ่นวิญญาณของหลงอวี้เฉินและหลงกงหลี่หน้าโต๊ะเซ่นไว้

ซุนหลี่ยืนดูเงียบๆ มองดูเขาที่กำลังทุกข์ใจ นางก็ทุกข์ใจไม่ต่างจากเขา

“หลงหลานมู่ แต่นี้เป็นต้นไปท่านจะไม่ได้อยู่คนเดียว แต่มีข้าที่จะอยู่เป็นเพื่อนของท่านไปจนข้าตายจากท่านไป" นางมองเขาด้วยความรักและความห่วงใย


“บนนี้สูงและเห็นทั่วทั้งวังเลย ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนสวยเท่าที่นี่เลย” ซุนหลี่มองจากบนตำหนักหวงโฮ่วที่นางครอบครองในขณะนี้ อีกไม่นานนางต้องขึ้นเป็นนางคู่บัลลังก์ของเขา

“วันนี้เป็นวันที่ข้ารับภาระอันหนักอึ้งต่อจากเสด็จพ่อและเสด็จพี่ ข้าไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เป็นใต้อ๋อง ข้าอยากพิชิตแคว้นรวบรวมแผ่นดินให้อยู่ใต้อำนาจของแคว้นมู่ หลังจากนั้นข้าจะออกจากฐานันดรศักดิ์ของการเป็นอ๋อง มาเป็นสามัญชนที่ข้าใฝ่ฝัน อยู่ตามชนบท มีลูกกับเจ้า หนึ่งคนหญิงก็ได้ ชายก็ได้ ไม่ซิเราจะมีลูกด้วยกันทั้งชายทั้งหญิง มีลูกชายเป็นคนโต มีลูกสาวเป็นคนเล็ก ดูพวกเขาโตไปด้วยกัน” หลงหลานมู่มองหญิงสาวที่หลั่งน้ำตา เขาให้ฝ่ามือเกลี่ยน้ำตาของนาง แล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด

“ข้ารักเจ้ายิ่งนัก ซุนหลี่ เจ้าคือหญิงคนแรกและคนเดียวที่ข้ารักและอยากอยู่ด้วยไปจนแก่เถ้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะไร้ความหมายทันที ถ้าไม่มีเจ้าอยู่เคียงข้างข้า” หลงหลานมู่กอดกระชับนาง นางซบหัวลงบนอกเขา

“เจ้าเล่ารักข้าหรือไม่ ซุนหลี่” เขาถามนางจูบลงบนกระหม่อมของนาง

“ฝ่าบาทก็รู้” นางไม่สามารถพูดมาเป็นคำได้ แต่ตอนนี้อยากอยู่กับเขาและเคียงข้างกันแบบนี้ตลอดไป ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตามที่มีเขาอยู่

“ข้ารู้แต่ข้าอยากฟังจากเจ้าอีก ข้าชอบฟังเจ้าพูด”

คำพูดนี้คำว่า ‘รัก’ มันมีความหมายนับล้านนับพันที่อยากพรรณนาที่จะบอกเขาไป ถึงจะเคยพูดก็ตามที ก็อยากที่จะพูดให้เขาฟังทุกๆ วัน ทุกๆ ช่วงเวลาของชีวิต

“เจ้าไม่พูดก็ไม่เป็นอะไร แต่เจ้าเรียกข้าว่าหลง ข้าชอบให้เจ้าเรียกคำนี้จากปากของเจ้า”

“ใต้อ๋อง ต้องไปท้องพระโรงช่วงบ่าย ตอนนี้พระองค์เสียเวลามากแล้วเพคะ” นางบ่ายเบี่ยงเขา แล้วหันเข้าหาเขา จัดเสื้อให้เขาใหม่ เขายิ้มให้นาง

“ก็ได้ ข้าจะมาฟังเจ้าหลังจากข้าออกจากท้องพระโรงมาแล้ว” เขาเดินจากนางไป

หลงหลานมู่ท่านอยู่จุดสูงสุดในชีวิตแล้ว ความเสี่ยงและความอันตรายมีมากนัก ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านมิไปไหน จะฝ่าฟันไปด้วยกัน ข้าจะมิปล่อยให้ท่านอยู่ตามลำพังเป็นแน่


ใกล้มีฉาก NC ที่รอคอยกันแล้ววววว...อิอิ

นิยายฟรี ขอเม้นมากกว่า 5 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ 

10 เม้นยิ่งดี ไรท์จะได้รู้ว่าใครชอบหรือไม่ชอบตรงไหน เม้นเข้ามาเยอะๆ เลยนะจ๊ะ

ความคิดเห็น