email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 22 อย่าแตะต้องเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 อย่าแตะต้องเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2561 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 อย่าแตะต้องเขา
แบบอักษร

หลงหลานมู่ยืนหันหลัง ปิดท้องพระโรงให้องค์ชายสี่ องค์ชายเจ็ดเข้ามา โดยมีทหารคุ้มกันไม่กี่คน

“พี่สี่ พี่เจ็ด ข้าไม่คิดว่าท่านจะกล้าสังหารเสด็จพ่อและพี่ใหญ่ได้ นั้นคือพ่อ และนั้นคือพี่ของพวกท่าน” หลงหลานมู่พูดดังลั่นท้องพระโรง

“ข้าเป็นลูกของสนมอู่ นางเป็นมารดาข้าแต่ใต้อ๋องมิใช่พ่อของพวกข้า ข้าเป็นลูกของมู่หมิง น้องชายเจ้าคือมู่หมิงแม่ทัพของใต้อ๋ององค์ก่อนและเขาก็โดนใต้อ๋องสังหาร เนื่องด้วยบิดาข้าขัดราชโองการตีแคว้นเยี่ย และยังเป็นเขายังแม่ทัพมู่ของเจ้าไงเล่า” องค์ชายสี่พูดขึ้น แม่ทัพมู่มองหน้าของหลงหลานมู่

“ใช่ ข้าก็เป็นพี่ของมู่หมิง” องค์ชายเจ็ดพูดอย่างไม่ยำเกรง

“ข้ารู้เรื่องนี้นานแล้ว แม่ทัพมู่เล่าให้ข้าฟังทุกอย่าง มันเป็นเพราะ แม่ของเจ้าใช้เสน่ห์ยั้วยวนมู่หมินและนางก็รอบสังหารแม่ของข้า หยางหวงโฮ่ว หลายครั้งจนใต้อ๋องจับได้จึงประทานยาพิษให้แม่เจ้าจบชีวิตไปชะ”

“ทำไมเจ้าถึงปล่อยให้มู่หมิงอยู่รอดถึงทุกวันนี้” องค์ชายเจ็ดถามขึ้น

“เขาไม่เหมือนพวกเจ้า มู่หมิงทำความดีทดแทนแผ่นดิน ทุกสิ่งในวันนี้ข้ากับมู่หมิงจัดฉากให้เจ้าตายใจ แต่ข้าไม่คิดเลยว่าไอ้หมามันมารอบกัดได้”

“แน่จริง...ให้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป” องค์ชายสี่พูดขึ้น

“ข้าจะให้เจ้ารู้รสความทรมานมันเป็นอย่างไง” หลงหลานมู่หันไปหาแม่ทัพมู่ เขาส่งดาบให้ และส่งดาบให้กับองค์ชายสี่ และองค์ชายเจ็ด

“เข้ามา” หลงหลานมู่พูดขึ้น

ทั้งสามผลัดกันลุกผลักกันรับ หลงหลานมู่แทงเข้าที่อกขององค์ชายเจ็ดสิ้นใจทันที

“ท่านอ๋องระวัง” แม่ทัพมู่พูดขึ้นองค์ชายสี่จะแทงเข้าด้านหลัง แต่เขาหลบได้จึงเข้าฟันตรงท้องทะลุถึงด้านหลังสิ้นใจทันที

“จบสิ้นสักที” หลงหลานมู่พูดขึ้นมา

“ท่านอ๋อง...พระองค์” แม่ทัพมู่พูดด้วยความตกใจหลงหลานมู่มีเลือดออกมามากที่หน้าท้อง

ทำไมมันมืดไปหมด มืดจนลืมตาไม่ขึ้น

“หลงหลานมู่...หลานมู่...” เสียงของหญิงสาวที่คุ้นเคยดังขึ้นกึกก้องและก็หายไปกับความมืด


“องค์หญิงให้หมอหลวงรักษาก่อนเถิดพะยะค่ะ” หลี่กงกงร้องของซุนหลี่ที่กอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“อย่าแตะต้องเขา...อย่าแตะต้อง...” ซุนหลี่ร้องไห้แทบขาดใจ

“ให้หมอหลวงรักษาฝ่าบาทเถิดเพคะ ได้โปรด” เยี่ยหลินร้องไห้ตามนายไปด้วย

“หลงหลานมู่...อย่าทิ้งข้าไว้แบบนี้...ท่านรักข้ามิใช่หรือ...ตื่นขึ้นมาดุข้า...เถียงข้าก็ได้...แต่อย่านอนนิ่งแบบนี้...ข้าใจไม่ดีนะ...หลงหลานมู่...หลงหลานมู่” ซุนหลี่มองเขาในอ้อมกอดของตัวเอง

“ให้หมอหลวงรักษาพระองค์ด้วยพะยะค่ะ/เพคะ” หลี่กงกงก้มลงคุกเข่าลงกับพื้นเยี่ยหลิน แม่ทัพมู่ และหมอหลวง

“ท่านต้องรักษาให้พระองค์หายดี” ซุนหลี่หันไปหาหมอหลวงที่นั่งคุกเข่าอยู่

“กระหม่อมจะทำให้พระองค์พื้นคืนมาให้ได้ ขอให้ฮูหยินออกไปก่อนพะยะค่ะ”

“ข้าจะอยู่กับฝ่าบาท” ซุนหลี่ดื่อดึง

“ได้โปรดพะยะค่ะ กระหม่อมจะรักษาไม่ได้”

“ก็ได้ ต้องรักษาเขาให้หายนะ”

“กระหม่อมจะทำให้ดีที่สุดอย่าทรงเป็นกังวลพะยะค่ะ”

ซุนหลี่วางหัวเขาลงบนหมอนแล้วเดินออกไปแล้วหันมามองเขา

อย่าเป็นอะไรไปนะ ถ้าไม่มีเจ้าข้าจะอยู่ได้อย่างไร


มาแล้ว ขอแม้นมากว่า 5 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น