ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น : กรงขัง..รักชายา

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 10:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

​ตอนที่ 3

กรงขัง..ชายา



"มู่หลานเรื่องมันเป็นมาอย่างไรบอกพี่มาให้หมด


"เจ้าไม่เคยพูดโกหกกับพี่สักเรื่องเลย..

"แล้วทำไมเรื่องที่เจ้าถูกทำร้ายถึงปิดพี่เอาไว้


"มู่หลานขอโทษด้วยเจ้าค่ะ..

"พี่ใหญ่มู่หลานไม่อยากให้พี่ใหญ่เป็นกังวลใจกับเรื่องน้องที่ถูกทำร้าย


มู่หลานเชียนพูดออกมาด้วยน้ำตาเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ชายของนางโกรธเพราะนางโกหกเขา


"เอาล่ะๆ..

"ไม่ต้องร้องแล้วพี่ไม่โกรธแล้ว

"หยุดร้องได้แล้วเด็กน้อย....

หลี่ชือผิงพูดออกมาอย่างอ่อนโยนเหมือนเห็นน้ำตาน้องสาว


"พี่ใหญ่มู่หลาน...


"ไม่ต้องพูดแล้วพี่ไม่โกรธเจ้าแล้ว..

"แต่ต่อไปมีเรื่องอะไรอย่าปิดบังพี่นะเข้าใจมั้ย


"เจ้าค่ะ...


"องค์ชายจือหรานเป็นคนช่วยน้องใช่มั้ย

น้ำเสียงที่หลี่ซื่อผิงถามมู่หลาน

เติมไปด้วยความนิ่งๆแต่ถ้าฟังดีจะรู้ว่าเขาไม่พอใจอย่างมาก


"ใช่เจ้าค่ะองค์ชายจือหรานบังเอิญผ่านมาทางนั้นพอดีเลยช่วยน้องเอาไว้ทัน..


"น้องติดหนี้บุญคุณชีวิตองค์ชายเจ้าค่ะ

"ที่องค์ชายจือหรานช่วยชีวิตน้องเอาไว้

"คงมีสักวันที่น้องจะทดแทนบุญคุณในครั้งนี้เจ้าคะ..

มู่หลานเชียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงชื่นชม


"เอาล่ะเรื่องนี้ที่ทดแทนบุญคุณองค์ชายจือหรานนั้น

" พี่ว่าเขาคงไม่คิดมากแบบนั้นเหรอ

"มู่หลานน้องไม่ต้องกังวลใจกับเรื่องนี้เหรอ


"กลับจวนกันเถอะ...

หลี่ซื่อผิงพูดจบก็เดินขึ้นรถม้าไปคนเดียว

มู่หลานที่ยืนงงกับท่าทางของพี่ชายก็ได้แต่เดินตามขึ้นรถม้าไป



สี่วันผ่านไป..

วันนี้เป็นวันที่มู่หลานเชียนจะเอาเสื้อผ้าไปแจกจ่ายให้คนที่ยากจน


"คุณหนูของที่จะเอาไปแจกจ่ายเอาขึ้นรถม้าหมดแล้วเจ้าค่ะ


"ดีถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย..


มู่หลานเชียนขึ้นรถม้าไปโดยที่ข้างหน้าและหลังมีองค์รักษ์ที่จวนหลี่ติดตามไปตั้งหลายคน

โดยเป็นคำสั่งของคุณชายใหญ่



ผ่านไปไม่นานนางก็มาถึงที่อยู่ของชาวบ้านยากจน


"เอาเสื้อผ้าไปนี้ไปแจกจ่ายให้พวกเขา

"แล้วเอาอาหารและน้ำที่ข้าให้เติมมาเอาไปแจกให้พวกเขาด้วย

"เจ้าค่ะคุณหนู..

สาวใช้รับคำสั่งแล้วไปทำตามที่มู่หลานเชียนสั่ง


มู่หลานเชียนเดินลงจากรถม้าแล้วเอาอาหารและเสื้อผ้าไปให้คนยากจนพวกนั้น

ชาวบ้านที่เห็นเข้าก็ต่างพูดขอบคุณกันมากมาย


"ขอบคุณคุณหนูหลี่ที่เมตตาคนยากไร้อย่างพวกเรา

"ขอบคุณคุณหนูหลี่มากๆเจ้าค่ะ..

"พวกข้าน้อยจะไม่ลืมบุญคุณเจ้าค่ะ

ชาวต่างพากันขอบคุณกันเสียงดังหลังจากที่พวกเขาได้รับของกินและของใช้

ช่วยชีวิตพวกเข้าได้ตั้งหลายร้อยคน



เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วมู่หลานเชียนนางก็จะกลับที่จวนตระกลูหลี่ทันที


รถม้าวิ่งกลับไปทางเดิม

แต่อยู่ๆก็มีรถม้าอีกคันจอดขวางทางอยู่

รถม้าที่ขวางทางนั้นไม่ใช่ของใครแต่เป็นขององค์ชายจือหรานนั้นเอง


"คุณหนูขอรับรถม้าที่ขวางทางเราอยู่เป็นขององค์ชายจือหรานขอรับ..


"หยุดรถม้าก่อนข้าจะลงไป..

"ขอรับคุณหนู..

รถม้าหยุดนิ่งมู่หลานเชียนนางก็เดินลงมาจากรถม้า

พอลงจากรถม้านางก็มองเห็นองค์ชายจือหรานยืนอยู่ข้างรถม้า


"มู่หลานคำนับองค์ชายเพคะ..

"แม่นางมู่หลานเชียนไม่ต้องมากพิธีหรอก"


"ข้าต้องขอโทษเจ้าที่มาขวางรถม้าของเจ้ามากกว่า..


"องค์ชายทรงทำอย่างนั้นทำไมเพคะ

มู่หลานเชียนพูดถามออกมาเบาๆ


"แม่นางมู่หลานเชียนช่วยขี่ม้าเล่นเป็นเพื่อนข้าได้มั้ย..

องค์ชายจือหรานไม่รอคำตอบแต่ทรงขึ้นม้าแล้วยื่นมือมารอรับมู่หลานเชียน


มู่หลานเชียนนางยืนนิ่งๆแต่สุดท้ายนางก็ยืนมือไปหาองค์ชายจือหราน


"พรั่บ..!!!

องค์ชายจือหรานดึงร่างบางขึ้นมานั่งที่ม้าตัวเดียวกับเขา

"ย่ะ.!."ย่ะ..

ม้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว


"องค์ชายพวกเราจะไปที่ไหนกันเพคะ

มู่หลานเชียนถามขึ้นมา


"ข้าจะพาเจ้าไปดูอะไรที่เจ้าเห็นแล้วต้องชอบแน่...


"ย่ะ.."ย่ะ!"...ม้ายังวิ่งต่อไป



เวลาผ่านไปไม่นานม้าก็มาหยุดที่ป่าแห่งหนึ่ง


องค์ชายจือหรานลงจากม้าแล้วยืนรอรับมู่หลานเชียน


เมื่อมู่หลานเชียนลงจากม้าองค์ชายจือหรานก็จับมือของมู่หลานเชียนอยู่เหมือนเดิม..


"ข้าจะพาเจ้าไปดูดอกเฉียนหลง..

องค์ชายจือหรานพูดออกมาแล้วจับมือของมู่หลานเชียนเดินเข้าไปในป่านั้น

มู่หลานเชียนนางยังตั้งตัวไม่ทันเพราะไม่เคยมีใครจับมือของนางแล้วใจของนางเต้นแรงแบบนี่


ร่างบางได้แต่เดินตามไปด้วยความว่าง่ายเพราะเห็นรอยยิ้มที่สดใสขององค์ชายจือหราน


พอเดินไปไม่นาน..ดอกเฉียนหลงก็ออกดอกเติมในผืนป่านี้สวยงามเติมไปด้วยสีขาวชมพู


ถึงจะอยู่ในชั่วแล้งอย่างนักแต่ดอกเฉียนหลงกับออกดอกเติมผืนป่าแห่งนี้


มู่หลานเชียนมองอย่างชื่นชมในใจเพราะมันสวยงามมาก


รอยยิ้มที่สวยงามและสดใสของนางยิ้มออกมาอย่างจริงใจ


องค์ชายจือหรานเองก็มองเห็นแล้วยิ้มตามเหมือนกัน


"ดอกเฉียนหลงนี้ข้าพึ่งมาเจอตอนสี่วันที่แล้ว

"ข้าก็เลยอยากให้แม่นางมู่หลานเชียนมาดูกับข้า

องค์ชายจือหรานพูดออกมา


"ทำไมต้องเป็นข้าน้อยด้วยล่ะเพคะ

มู่หลานเชียนถามออกมาเบาๆ


"เพราะว่าดอกเฉียนหลงนี้มีความหมายว่ารัก

องค์ชายจือหรานพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่หญิงคนใดเห็นแล้วต้องใจละลาย


"ดอกเฉียนหลงหมายถึงรัก..

มู่หลานเชียนพูดออกมาเบาๆ


"มู่หลานเชียนเจ้ารู้จักความหมายของมันแล้ว

"ข้าก็จะขอพูดออกมาจากใจของข้าว่า..

"ข้าหลงรักเจ้าตั้งแต่ตอนที่ช่วยเจ้าเอาไว้

"ข้าเฝ้าคิดถึงเจ้าทุกวันในความคิดของข้าก็มีแต่เจ้า

"ตั้งแต่วันนั้นเจ้าได้นำเอาหัวใจของข้าไปด้วย

"ความรู้สึกนี้ข้ามีให้เจ้าเพียงคนเดียว


"กำไลหยกสีขาวนี้เป็นของท่านแม่ของข้า

"ข้ามอบมันไว้กับเจ้าเพื่อแสดงว่าข้ารักเจ้ามาก

"เจ้าจะรับมันได้มั้ย...มู่หลานเชียน

"องค์ชายมู่หลาน...

"ไม่เป็นไรเจ้าจะปฏิเสธข้าก็ได้..

"ถ้าเจ้าไม่ได้มีใจรักข้า..

"องค์ชายมู่หลานเป็นเพียงหญิงสาวที่ธรรมดา

"ไม่อาจคิดว่าองค์ชายจะมีใจรักให้เพคะ


"ความหมายของเจ้าก็คือปฏิเสธข้าใช่มั้ย

องค์ชายจือหรานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง


"องค์ชายรักมู่หลานจริงๆหรือเพคะ


"จริงแท้แน่นอนข้ารักเจ้าจากใจจริงของข้า..

"ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อก็หลงเอามีดมากรีดหัวใจของข้าดูก็ได้

องค์ชายจือหรานพูดออกมาอย่างจริงจัง


"มู่หลานจะขอรับกำไลหยกสีขาวนี้เพคะ 

"แทนความรักที่องค์ชายมีให้มู่หลานเพคะ


"ต่อไปนี้เจ้าคือหญิงที่ข้ารัก...

องค์ชายจือหรานพูดออกมา

มู่หลานเชียนได้แต่เอียงอาย


"องค์ชายเพคะนี้ก็นานมากแล้ว

"พวกเราควรกลับกันดีกว่า..


"ได้กลับกัน...


องค์ชายจือหรานมามู่หลานเชียนขึ้นม้าแล้วพาขี่ม้ากลับมาที่รถม้าของนาง 


ไม่นานม้าก็วิ่งมาหยุดที่รถม้าของมู่หลานเชียน


องค์ชายจือหรานพามู่หลานเชียนลงจากม้าแล้วพามาส่งนางที่รถม้าของนาง


พอมู่หลานเชียนจะขึ้นรถม้าไป

องค์ชายจือหรานก็พูดกระชิบบ้างอย่างที่ข้างหูของมู่หลานเชียนเบาๆว่า

"ข้าไม่อยากจากเจ้าไปเลยเชียนเชียน"..

น้ำเสียงขององค์ชายจือหรานเติมไปด้วยความรักล่นใจที่เอ่ยออกมาให้มู่หลานเชียนฟัง


มู่หลานเชียนได้ฟังถึงกับเอียงอายในคำพูดขององค์ชายจือหรานางจึ่งรีบเดินขึ้นรถม้าไป


รถม้าของมู่หลานเชียนวิ่งออกไปไกลแล้ว

องค์ชายจือหรานยังยืนมองด้วยสายตาเย้ยหยัน

ท่าทางที่แสดงก่อนหน้านี้ต่างกันอย่างลึกลับ

ก่อนหน้าองค์ชายจือหรานแสดงบทบาทชายหนุ่มที่หลงรักหญิงสาวมากจากใจได้สมจริงๆ


พอมาตอนนี้กับแสดงสีหน้านิ่งเฉยในดวงตากับเติมไปด้วยไฟแห่งความเกลียด

ที่มีให้แม่นางมู่หลานเชียน



"ข้าต้องรีบกลับตำหนักของข้าแล้วล่ะ..

"เพราะข้าต้องไปล้างสิ่งสกปรกที่มือของนางมาถูกตัวของข้า..

องค์ชายจือหรานพูดออกมาอย่างรังเกียจ...


"พระเอกเลวได้ใจจริงๆ..

คนเขียนยังรู้เกลียดพระเอกเลย


"แต่พระเอกเลวก็น่าค้นหาอยู่นะ..

"อิอิอิ....


ฝากความคิดเห็นด้วยนะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันคะ






ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว