email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 21 ข้ารักเจ้ามากแค่ไหน

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 ข้ารักเจ้ามากแค่ไหน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2561 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 ข้ารักเจ้ามากแค่ไหน
แบบอักษร

“เจ้ามาได้อย่างไง” หลงหลานหลินถามนาง

“ข้ามาดูพี่หญิงกับใต้อ๋อง”

“เจ้าไม่ควรมาทีนี่ ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าเป็นอื่น ข้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า” เขาดุนางด้วยความเป็นห่วง

“ใต้อ๋องกับหวงโฮ่วเล่า”

“พระองค์ปลอดภัยอยู่ในงานเลี้ยง พ่อบ้านหลี่ได้ความว่าพี่รอง สาม พี่สี่ จะทำการก่อกบฏไม่หรือไม่ คงไม่เกินคืนนี้ ข้าอยากให้เจ้ากลับไป มันอันตรายมาก” หลงหลานมู่บอกกับนาง นางจับมือเขาไว้

“หลงหลานมู่ ข้าต้องดูให้แน่ใจใต้อ๋องและหวงโฮ่วเปรียบเหมือนพี่ชายและพี่สาวข้า ข้าต้องเห็นกับตาว่าเขาปลอดภัย องค์ชายสามคงลงมือในวันนี้เมื่อไหร่ตอนไหนก็ได้”

“องค์ชายแปด องค์หญิง”

“ว่าไง แม่ทัพมู่”

“มันเริ่มแล้วพะยะค่ะ”

“เจ้ารอข้ากับแม่ทัพมู่ ข้าจะไปกับทหารฝีมือดีอีกสามคน” หลงหลานมู่บอกนาง

“หลงหลานมู่”

“ซุนหลี่เจ้าอย่าทำให้ข้าเป็นห่วง” หลงหลานมู่จับมือของนาง นางเข้ากอดเขาทันที

“หลงหลานมู่ระวังตัวด้วยนะ” ซุนหลี่พูดเบาๆ หลงหลานมู่ผลักนางเบา จูบริมฝีปากนางเนินนาน นางก็ไม่ได้ขัดขืนเขาแต่อย่างใด

“แม่ทัพมู่ดูแลฮูหยินด้วย” หลงหลานมู่บอกแม่ทัพหลี่ที่ยืนก้มหน้า

“พะยะค่ะ”


“หลงเอ่อร์” หลงกงหลี่เรียกหลงหลานมู่ที่เดินมาหาตนที่นั่งดูนางรำอยู่บนบัลลังก์

“ฝ่าบาทมันกำลังเริ่มแล้วพะยะค่ะ” หลงหลานมู่มองนางรำที่เต้นรำอยู่ เขามองเห็นผู้ชายร่ายรำอยู่กับนางรำที่กำลังร่ายรำอยู่ หลงหลานมู่ลองโยนมีดสั้นแหลมคมไปทางนางรำที่เขาสงสัย นางรำผู้นั้นหยุดร่ายรำ

“ทหารบุก” เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้น คนที่อยู่ในที่ซ้อนวิ่งออกมาสิบกว่าคน ขุนนางและนางกำนัลต่างแตกตื่นทั่วกัน

“คุ้มกันใต้อ๋อง” เสียงของหลงหลานมู่ดังขึ้น องค์ชายรองใช้ดาบต่อสู้กับทหารของหลงกงหลี่


“แม่ทัพมู่ข้าได้ยินเสียงดังในท้องพระโรง” ซุนหลี่มองไปยังท้องพระโรง

“มันเริ่มแล้วพะยะค่ะ...องค์หญิงหลบไป” แม่ทัพหลี่เห็นธนูตรงมาหาซุนหลี่ ซุนหลี่มองเห็นเช่นกันจึงหลบไปทันที ใช้ดาบพกมาด้วยชูขึ้นฟาดฟันกับทหาร

“องค์หญิงระวังองค์ด้วย”

“ข้าไม่เป็นอะไร”

ทหารของหลงหลานมู่ฟาดฟันกับทหารขององค์ชายรอง


“มันจบแล้วองค์ชายรอง” หลงหลานมู่พูดขึ้นขณะที่ดาบจ่อคอ

“หลงหลานมู่คิดหรือข้าจะยอมเจ้า เจ้าเป็นเพียงน้องชายคนสุดท้องของราชวงศ์ และเจ้าเป็นน้องชายของข้า เจ้าอย่ามายุ่งเรื่องนี้เลย”

“หลงเอ่อร์เจ้าอย่าทำอะไรเขาคิดชะว่า เขาเป็นน้องชายข้า” หลงกงหลี่พูดขึ้น

“มิได้ ใต้อ๋องใจดีเกินไป อย่างเจ้านั้น ต้องตายสถานเดียว” หลงหลานมู่ปาดคอองค์ชายรองสิ้นใจทันที

“หลงหลานมู่...อ่าส์” หลงกงหลี่โดนธนูปักที่กลางอกล้มลงทันที เวินกงกงก็สิ้นใจด้วยธนูทันทีเช่นกัน

“พี่ชาย....” หลงหลานมู่ร้องเสียงหลง เห็นหลงกงหลี่ตายลงไปต่อหน้า ซินหวงโฮ่วที่อยู่ใกล้ร้องเสียงแทบสิ้นสติเป็นลมไปด้วยความตกใจ หลงหลานมู่ปาดาบปักอกของคนที่สังหาร หลงหลานมู่รีบเดินไปหาเขาทันที ประคองหัวของหลงกงหลี่ไว้ เขายังคงหายใจรวยริน ซุนหลี่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดวิ่งเข้ามาจับมือหลงกงหลี่

“หลงเอ่อร์...น้องชายสุดที่รักของข้า...เจ้าจงเป็นใต้อ๋องคนต่อไป...หลงเอ๋อร์รับปากข้าซิ...”

“กระหม่อมรับปากพะยะค่ะ”

“ซุนหลี่...เจ้าเป็นผู้หญิงที่เด็ดเดี่ยว...ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้าอยู่เคียงข้า...น้องแปด...ดีเหลือเกิน...”

มืออีกของเขาร่วงหล่นทันที

“ไม่...พี่ชาย...พี่ชาย...อย่าทิ้งข้าไป...พี่ชาย...” หลงหลานมู่ร้องไห้แทบขาดใจ ซุนหลี่ที่นั่งด้านข้างร้องไห้ออกมาเช่นกัน

“จับเป็นพวกกบฏให้หมด ข้าจะจัดการมันด้วยตัวเอง” หลงหลานมู่มองแม่ทัพมู่ด้วยสายตาหน้าสะพรึงกลัว

“พะยะค่ะ”แม่ทัพมู่รับคำสั่งทันที

“พ่อบ้านหลี่พาฮูหยินกลับบ้าน”

“พะยะค่ะ”


ซุนหลี่ยืนอยู่หน้าห้องรอหลงหลานมู่กลับมายังตำหนัก คอยแล้วคอยเล่าก็ยังไม่มา

“องค์หญิงเข้าด้านในตำหนักก่อนเพคะ ลมแรงมากเลย” เยี่ยหลินเอาเสื้อคลุมสีแดงขนแกะสีขาวมาใส่ให้นาง เสียงรถม้าดังขึ้นนางจึงเดินไปดู หลงหลานมู่เดินเข้ามาในตำหนัก

“หลงหลานมู่” ซุนหลี่เรียกเขา แต่เขาเดินเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจนาง นางจึงเดินเขาเข้าไปหาเขาที่ยืนหันหลังอยู่ 

“หลงหลานมู่” นางจับเขาหันกลับมา

“มันจบแล้ว...มันจบแล้ว...” เสียงเหมือนคนที่กำลังร้องไห้​

“มันยังไม่จบ ชีวิตของท่านยังต้องดำเนินต่อไป เพื่อบ้านเมือง เพื่อใต้หล้า เพื่อราษฎรของท่าน ตามราชประสงค์ของใต้อ๋ององค์ก่อน”

“พี่ชายข้าจากข้าไปแล้ว” 

นางดึงเขามากอดมือลูบหลังเขา

“เจ้าร้องออกมาเลย อย่าเก็บไว้ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า” นางรับรู้ถึงหยาดน้ำตาของเขา ตั่งแต่แต่งงานกับเขามา ไม่เคยเห็นเขาเป็นทุกข์ขนาดนี้

หลงหลานมู่ผลักจากนาง

“ตั่งแต่เล็กจนทุกวันนี้ พี่ชายเอาใจใส่ข้า มีอะไรก็แบ่งให้ข้า และเวลาข้าอยากได้อะไรพี่ชายไม่เคยสักครั้งที่จะปฏิเสธข้า”

“ต่อแต่นี้ไปท่านจงเป็นใต้อ๋องที่ดี ตามที่ใต้อ๋องปรารถนาเป็นครั้งสุดท้าย”

“ซุนหลี่ขอบคุณที่เตือนสติข้า”

“หลง...ข้า”

“เจ้าเรียกข้าว่า หลง ใช่หรือไม่” เขายิ้มกับคำพูดคำว่า 'หลง' จากปากนาง เขาไม่ได้ยินใครเรียกคำนี้มาก่อน แต่มันทำให้เขาดีใจว่า เหมือนนางเริ่มมีใจให้เขา

“นอนเถิดวันนี้ท่านเหนื่อยมามากแล้ว” นางจับมือเขามานอนลงเตียง ที่เขาไม่ได้นอนมาเป็นเวลาตลอดหกเดือนที่ผ่านมาจับเขาลงนอนบนเตียง นางเอาผ้าห่มลงบนตัวเขา แล้วนางเข้าไปนอนด้านในใต้ผ้าห่มเดียวกัน

“ข้ากอดเจ้าได้หรือไม่” เขาถามนาง ซุนหลี่ไม่พูดอะไรจับแขนเขาพาดกับตัวเอง

“นอนเถิดพรุ่งนี้วันใหม่ จะได้ไปจัดการสะสางงานที่คลั่งค้าง”

“ข้ารักเจ้ามาก เจ้ารักข้าหรือไม่ซุนหลี่” เขาพูดและจูบลงบนเส้นผมของนางด้วยความรัก ส่วนนางนอนเงียบไม่ไหวติงเป็นเวลานาน จนกระทั้งได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ 

 หลง...เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่า...ข้ารักเจ้ามากแค่ไหน 


นิยายฟรี ขอเม้นมากกว่า 5 เม้นแล้วจะเข้ามาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น