facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 31 หลานนอกคอก (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 หลานนอกคอก (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.9k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 06:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 หลานนอกคอก (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 31 หลานนอกคอก 

 

เพราะเป็นห้องไอซียู ผมถึงอยู่เฝ้ายายไม่ได้ พอถึงเวลาต้องกลับคุณโทมัสก็เลยพาผมกับหลงกลับมาที่ห้องที่เขาซื้อให้ เพราะว่าระยะทางระหว่างโรงพยาบาลกับคอนโดนั้นใกล้กว่าบ้านกับโรงพยาบาล เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้มาถึงโรงพยาบาลได้เร็วหน่อย 

 

ห้องที่คุณโทมัสซื้อให้มันเป็นห้องขนาดใหญ่ครับ อย่างที่บอกไปว่าทั้งชั้นมีเเค่ห้องนี้ห้องเดียว เเล้วภายในยังเเยกเป็นห้องต่างๆ นานาอีกอย่างห้องนอนก็มีถึง 2 ห้องเลย ไหนจะห้องนั่งเล่น ห้องหนังสือ เลยไปถึงสระว่ายน้ำขนาดย่อมๆ ที่อยู่ด้านนอกระเบียงนั้นอีก…. 

 

“ทำงานเหรอครับ?” 

“เช็คอะไรไปเรื่อย...เจ้าเปี๊ยกนั้นนอนได้เเน่นะ” 

 

คุณโทมัสละสายตาจากแล็ปท็อปตรงหน้าขึ้นมามองหน้าผม เขานั่งกึ่งนอนทอดตัวยาวไปกับเตียงนอนขนาดใหญ่ มือเรียวยาวของเขาก็กดระรัวไปบนแล็ปท็อปอย่างเชี่ยวชาญโดยไม่ต้องค่อยมองตัวหนังสือบนเเป้นพิมพ์เสียด้วยซ้ำ 

 

“เห็นเขาว่านอนได้ ผมก็เลยไม่ได้บังคับให้มานอนที่ห้องนี้ด้วยครับ...เเต่เมื่อกี้ก็รอจนน้องหลับเเล้วถึงได้กลับมานี้” 

“ ‘จะให้ไอ้เเฟรงค์มันเข้าไปดูเป็นระยะ” 

“ไม่ต้องหรอกครับ หลงมันหลับลึก พอได้หลับเเล้วก็หลับยาวเลย” 

“...เธอก็มานอนได้เเล้ว” 

 

ปับๆ 

 

คุณโทมัสวางเเล็ปท็อปลงบนโต๊ะข้างๆ เตียงนอน เเล้วตบฝ่ามือลงบนที่นอน เรียกให้ผมไปนอนข้างๆ เขา ซึ่งเเน่นอนว่าผมก็ยอมเดินเข้าไปหาเขาเเต่โดนดีนั้นเเหละ…. 

 

พอเดินเข้ามาใกล้ๆ คนตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ในละครจักรๆ วงศ์ๆ ก็ดึงผมจนล้มลงไปหาเขา เเล้วกอดผมเอาไว้ 

 

“เธอจะเอายังไง” 

“เรื่องอะไรครับ?” 

“เธอก็รู้นี้ว่าฉันหมายถึงเรื่องไหน” 

“ผม…” 

“ฟิวส์...ฉันรู้ว่าใจเธอนั้นมีคำตอบของเรื่องนี้อยู่เเล้ว” 

“....” 

“.....” ฝ่ามือหนาลูบหัวของผมเบาๆ นิ้วเรียวยาวเกี่ยวคล้องปลายผมของผมม้วนเล่นไปกับนิ้วเรียวของเขาเบาๆ สลับกับลูบไปด้วย 

“...ฮึก...ครับ...ผมมีคำตอบอยู่เเล้ว...ฮึก...ผมเเค่อยากได้เวลา...ฮึก...เเต่ว่า คงถึงเวลาเเล้ว” 

 

น้ำตามากมายไหลออกมานองหน้าของผมไปหมด….เเละคงจะเปียกเสื้อของคุณโทมัสด้วยเเน่ๆ เเต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรออกมา เขายังคงค่อยลูบหัวของผมเอาไว้เเบบนั้นเรื่อยๆ …..จนผมหลับไป 

 

 

#โทมัส 

 

ผมลูบหัวคนตัวขาวไปเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงเเรกสะอื้นที่หายไปเเละเเทนที่ด้วยลมหายใจเเผ่วเบาๆ ที่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอกัน 

 

“ตัวก็เเค่เนี่ย ทำไมต้องโชคร้ายเเบบนี้ด้วยนะ” ผมพูดเบาๆ เพราะไม่อยากรบกวนคนที่หลับไปเเล้ว ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวพร้อมๆ กับพยุงตัวคนตัวขาววางลงบนที่นอนไปเเล้วตามไปนอนข้างๆ นอนกอดคนตัวขาวเอาไว้… 

. 

. 

. 

เวลาในตอนเช้าไม่เป็นไปอย่างที่ต้องการเท่าไร การตัดสินใจของคนตัวขาวเมื่อคืนถูกยุติไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของหญิงชรา…. 

 

“ยาย...ฮึก….ยายย...ยยย” 

 

หลงร้องไห้กอดร่างของยายที่นอนเเน่นิ่งไปเเล้ว เครื่องมือทางการเเพทย์ที่เคยระโยงระยางเต็มตัวของท่านก็ถูกทอดออกไปเเล้ว ยิ่งเป็นเครื่องยืนยันการจากไปของท่านได้ดี 

 

“พี่ฟิวส์...ฮืออออ...ยาย..ย..ย” ฟิวส์ดึงร่างของน้องชายมากอดเอาไว้เเน่น ส่วนตัวเองก็ถูกคนตัวใหญ่กว่าอย่างโทมัสกอดเอาไว้อีกทอดหนึ่งเหมือนกัน 

 

ทั้งๆ ที่เมื่อคืนตัดสินใจว่าจะปล่อยยายไปเเล้วเเท้ๆ เเต่ใครจะไปคิดว่าพอตื่นมาจะได้รับข่าวร้ายว่าท่านจากไปเองอย่างสงบ เเล้วตั้งเเต่ตอนตี 5 

 

“ฟิวส์ขอโทษนะครับยาย...ฟิวส์คงตัดสินใจช้าไปจนยายทนไม่ไหวเเล้วใช่ไหมครับ” ฟิวส์พูดออกมาเสียงเเผ่ว จนผมต้องรีบพูดปลอบใจออกไป 

“ท่านไม่อยากให้เธอลำบากใจ ถึงได้จากไปเอง...อย่างโทษตัวเองอีกเลย..” 

“ฮึก...ผมเสียของสำคัญไปอีกเเล้ว..ฮึก...ไม่มีใครอยากอยู่กับผมสักคน...ฮึก...ผม..” 

“อย่าพูดเเบบนี้อีก...ฉันนี้ไงที่อยากอยู่กับเธอ!” ผมอดไม่ได้ที่จะพูดดุออกไป 

“...ผมขอโทษ...อย่าทิ้้งผมไปนะครับ..ฮึก” 

“ไม่ทิ้งหรอกน่า ทั้งเธอเเละน้องของเธอฉันไม่มีทางทิ้งเเน่...หลังจากจัดการเรื่องงานศพยายบุญเสร็จ ฉันจะรับหลงเป็นลูกของฉัน….ถ้าหลงเป็นลูกฉันเเล้วก็ไม่มีใครหน้าไหนจะมาเเยกเธอกับน้องได้” 

“...จะดีเหรอครับ...ถ้าทำเเบบนั้น...คนอื่นจะยอมเหรอ” 

“ดี..ฉันตัดสินใจเเล้ว...เธอรับหลงเป็นลูกไม่ได้เพราะอายุห่างกันไม่ถึง 15 ปี เเต่ฉันทำได้ เเละฉันก็จะทำ” 

. 

. 

. 

#ฟิวส์ 

 

งานศพของยายถูกจัดขึ้นที่บ้าน เเขกที่มาส่วนใหญ่จะเป็นคนที่อาศัยอยู่ละเเวกบ้านนั้นเเหละ มีเพื่อนที่เรียนเเพทย์กับผมมาร่วมงานด้วยเมื่อคืนวานคนก็เลยค่อนข้างเยอะกว่าวันนี้ที่มีเเต่คนเเถวบ้านเท่านั้น…. 

 

(“หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…”) 

“ทำไมไม่รับนะ” 

 

เเละสิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดใจก็คงไม่พ้นเรื่องของน้องยายที่ยังไม่ยอมมาร่วมงานศพของยายเลยทั้งๆ ที่อีกเเค่ 2 วันก็จะถึงกำหนดเผาเเล้ว หลังจากที่ผมโทรไปบอกว่ายายเสียเเล้วตั้งเเต่วันที่ยายจากไป เขาก็รับปากผมเเล้วนะว่าจะมา เเต่นี้ผ่านไป 5 วันเเล้วเขาก็ยังไม่ยอมมาสักที… 

“เสียใจด้วยนะฟิวส์” 

“ขอบคุณนะหวาย...เราขอบคุณหวายนะที่ช่วยรับเเขก” 

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ยายฟิวส์ก็เหมือนยายเราเเหละ...ก็เราเป็นเพื่อนกันนิ เเค่นี้หวายทำได้อยู่เเล้ว” 

“...ขอบคุณจริงๆ” 

 

ผมมองหวายอย่างนับถือน้ำใจ เขาเป็นคนดีครับ เป็นคนดีมากๆ ถึงเราจะเคยผิดใจกันในตอนนั้นเเต่ผมสามารถพูดได้เต็มปากว่าเราสามารถกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้…. 

 

“งั้นเรากลับก่อน...มาได้อีกทีคงวันเผาเลยนะ” 

“อือ...กลับดีๆ นะ” 

“อืม...เเล้วก็กินให้อ้วนๆ หน่อยสิ ผอมเเบบนี้ตาลุงกอดทีเดียวกระดูกหักเเน่” หวายพูดทีเล่นทีจริงเเต่เเฝงไปด้วยความห่วงใย ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปส่งหวายที่รถ 

 

เวลาล่วงเลยไปจนถึงคืนวันสุดท้ายญาติของยายก็ยังไม่มีใครมา ผมโทรไปก็ไม่รับสายเเถมยังปิดเครื่องเหมือนเดิม….เเอบได้ยินป้าๆ เเถวนี้คุยกันว่าที่พวกเขาไม่มาเพราะไม่อยากช่วยออกเงิน ซึ่งถ้าเป็นเพราะเรื่องนั้นผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ต้องห่วง ค่าจัดงานศพของยายผมใช้เงินที่ตั้งใจจะให้ยายเอามาจัดเเทนเเล้ว เเละก็ไม่คิดจะเรียกเก็บอะไรจากพวกเขาสักนิด เพราะถือว่าผมทำให้ยาย 

 

“หลงพรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะ” ผมบอกน้องชายที่ล้มตัวลงนอนอยู่ระหว่างกลางของผมกับคุณโทมัส 

“พรุ่งนี้จะเผายายเเล้วใช่ไหมพี่ฟิวส์” 

“อือ...พรุ่งนี้เราจะไปส่งยายกัน” 

 

นึกๆ เเล้วก็ใจหายเหมือนกัน พรุ่งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วที่ผมจะได้เห็นหน้ายายพอเสร็จจากงานพรุ่งนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงเลย 

 

“ไม่ต้องกังวล” 

 

คำพูดสั้นๆ ของเขากินลึกเข้าไปถึงในใจ ผมพยักหน้ารับเบาๆ เเล้วล้มตัวนอนลงไปบ้าง คุณโทมัสเอื้อมมือข้ามเจ้าตัวเปี๊ยกที่เขาตั้งชื่อให้ใหม่มาขยับผ้าหุ้มให้กับผมเเล้ววางมือทิ้งเอาไว้เเถวๆ ช่วงท้องของผม เขาตบมือปุๆ ลงที่ท้องของผมเบาๆ เหมือนจะกล่อมให้ผมนอนหลับไปพร้อมๆ กับเขา 

 

พอลองนึกๆ ดูเเล้ว ท่าทางการนอนของพวกเราทั้ง 3 คนนี้มัน….เหมือนพ่อเเม่ที่นอนกอดลูกยังไงชอบกลนะครับ คุณโทมัสที่เหมือนจะนอนกอดเจ้าหลงเเต่ก็เผื่อมาถึงผม ส่วนหลงก็นอนหลับอุตุอยู่ระหว่างพวกเราทั้งสองคน…พอลองนึกดูเล่นๆ เเบบนั้นเเล้ว ก็พอจะช่วยคลายความห่อเหี่ยวใจในเวลานี้ไปได้บ้างนั้นเเหละนะครับ 

. 

. 

. 

งานศพของยายจบลงใน 2 วันถัดมา หลังจากวันเผาเรามีการทำบุญในเช้าวันถัดไป ทุกๆ อย่างจบลงเเล้ว...เเต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด… 

 

“จบเรื่องเเล้ว...เเกกับน้องของเเก เเล้วก็พวกๆ ของเเกควรจะออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เเล้ว...ที่นี้เป็น บ้านพี่ฉัน พี่ฉันตายมันก็ต้องเป็นของฉัน!!!” 

 

สิ่งที่ผมคิดว่ามันต้องเกิดขึ้นเเน่ๆ เเล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ น้องสาวของยายมาที่นี้ในช่วงบ่ายๆ ของวันทำบุญ พอมาถึงก็ทวงทุกอย่างที่เป็นของ ของยายคืน โดนให้เหตุผลว่าตนเองเป็นน้องสาวของยายมีสิทธิ์ในทรัพย์สินทุกอย่างของยาย 

 

“ไม่ต้องมามองฉันเเบบนั้นเลย...บอกพวกๆ ของเเกให้ยกโขยงกันออกไป ที่นี้ไม่ใช่บ้านเลี้ยงเด็กจะได้ให้พวกเเกมาอยู่กันฟรีๆ!” 

“ทำไมต้องไป” คุณโทมัสพูดออกมาเสียงนิ่ง มองจ้องหญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นน้องสาวของยายด้วยสายตาเย็นชาในเเบบที่ดูเเล้วไม่เป็นมิตรสุดๆ 

“ก็นี้มันบ้านของพี่ฉัน...พี่ฉันตายมันก็เป็นของฉัน! ไอ้หลานนอกคอกนั้นไม่มีสิทธิ์จะอยู่ต่อเพราะฉันไม่ยอม พากันออกไปได้เเล้ว ถ้าไม่ไปฉันจะเเจ้งความ!” 

“...ก็ลองดู” 

 

พอคุณโทมัสเริ่มมีีท่าทีไม่พอใจ พวกพี่ๆ ชุดดำก็ทำท่าทางเหมือนจะพร้อมพุ่งเข้าใส่น้องสาวของยายเเบบนั้น ผมเลยต้องรีบเบรกทุกๆ อย่างเอาไว้ก่อน 

 

“เราไปกันเถอะครับ...ที่นี้ไม่มียายเเล้ว...ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่” 

“เเต่ที่นี้สำคัญกับเธอ” 

“มันสำคัญเพราะมียาย...ผมขอเเค่อย่างเดียวได้ไหมครับ” ผมพูดตอบคุณโทมัสเเล้วจึงหันไปหาหญิงคนนั้นอีกครั้ง 

“อะไร!” 

“ผมขอเพียงเเบ่งกระดูกของยาย..” 

“จะเอาไปทั้งโกฐนั้นก็เอาไป เเต่ได้ไปเเล้วอย่าโผล่หัวมาที่นี้อีก...พวกเเกไม่มีสิทธิ์ในสมบัติของพี่ฉันทั้งนั้นเเหละ” 

“....เเฟรงค์...ขนของที่ฉันซื้อให้ฟิวส์ออกไปให้หมดอย่าให้เหลือสักนิดเดียว!” 

 

เเละนั้นก็คือประโยคสุดท้ายที่คุณโทมัสพูด ก่อนที่พวกเราจะออกมาจากบ้านหลังนั้น คุณโทมัสบอกว่าจะพาผมกลับไปอยู่ที่คอนโดก่อนเเล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะเอายังไง เห็นคุณโทมัสพูดเปรยๆ อยู่เหมือนกันว่าอยากจะพาผมกับหลงกลับไต้หวัน เเต่เป็นผมเองที่ปฏิเสธ เพราะอยากจะรอให้ตัวเองเรียนเฉพาะทางจบก่อน เเล้วไหนจะหลงอีก ผมอยากรอให้น้องจบ ม. 3 ก่อน 

 

พอหมดเรื่องเรียนที่ผมยังกังวลอยู่ในตอนนนี้เเล้ว สัญญาเลยว่าผมจะเป็น คนตามเขาไปทุกๆ ที่เอง...ให้สมกับที่เขายอมทำให้ผมขนาดนี้ 

 

“หน้าฉันมีอะไรติดหรือไง” 

“เปล่าครับ” ผมยิ้มบางๆ ให้เขา ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือหนานั้นเอาไว้ 

 

สัญญาเลยว่าจะกุมมันไว้ตลอดไป 

 

งื้อๆๆๆๆๆ 

หายไปนานมากๆจนกลัวคนอ่านจะหายเลยเเว๊บมาเเต่งก่อน  ขอโทษน่าาา  อย่าโกรธน่า ดีกันๆๆๆๆๆ 

BY : ลั้น ลา 

ความคิดเห็น