email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 20 ระวังตัวด้วยนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ระวังตัวด้วยนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2561 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ระวังตัวด้วยนะ
แบบอักษร

สองเดือนต่อมา หลงกงหลี่ขึ้นเป็นใต้อ๋อง ซินหยางขึ้นได้รับตำแห่งเป็นหวงโฮ่วใหญ่ที่สุดในฝ่ายใน หยางหวงโฮ่ว (ฮองเฮา) ได้รับตำแหน่งใหม่เป็นหยางหวงไท่โฮ่ว (ไทเฮา) หลงหลานมู่ได้รับตำแหน่งเป็นเสนาบดี แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นมู่ ผู้บัญชาการฝ่ายทหาร แต่หลงกงหลี่กับหลงหลานมู่ยังคงตามตัวหาคนร้ายที่สังหารหลงอวี้เฉินอย่างไม่ลดละ องค์ชายสาม องค์ชายสี่ องค์ชายเจ็ด ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม ส่วนคนร้ายที่จับมาได้นั้นใช้มีดปาดคอตัวเองตายคาคุกหลวง

“ต่อแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจงจับตาหลงหลานมู่ไว้ให้ดี ถ้ามันออกรบกับแคว้นอันลงมือสังหารหลงหลงกงหลี่ได้ทันที”

“พะยะค่ะ องค์ชายสาม”

“พี่สามข้าว่าหลงหลานมู่มันต้องไม่ไปไกลจากเมืองหลวงแน่ มันคอยกันทุกวิธีทางไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือแม้นกระทั้งเครื่องใช้ในส่วนตัวของหลงกงหลี่ทั้งหมด”

“น้องสี่เจ้าจะคิดไปใยเล่า พอหลงหลานมู่ไปการคุ้มกันจะด้อยลงทันที”

“หลงหลานมู่มันต้องมีแผนแน่ ไม่งั้นคงไม่ไปออกรบกับแคว้นอันเป็นแน่”

“ทางแคว้นอัน ข้าส่งสาส์นถึงรัชทายาทแห่งแคว้นอันไม่ช้า หลงหลานมู่คงได้สิ้นชื่อในเมืองหยางหนิง” สายตาขององค์ชายสามมีความสุข และยกเหล้าดื่มพร้อมกับองค์ชายสี่ และองค์ชายเจ็ด


“ทางด้านชายแดนเมืองเซี่ยเทียนติดแคว้นอัน กองทัพของแคว้นอันมาประชิดชายแดนแคว้นมู่ของเรา ข้าจะนำทัพลงไปสามหมื่น...แม่ทัพหม่า” หลงหลานมู่มองแผนที่บนพื้นห้องทรงงานที่ทำเป็นนูนสูงใช้ไม้ชี้ไปยังแนวเขาที่อยู่ติดกับแคว้นมู่พรมแดนไปยังแคว้นอัน

“ท่านเสนาสั่งการมาได้เลย พะยะค่ะ”

“ท่านแต่งทัพไปสองหมื่นไปทางเมืองลู่เทียน เราจะไม่ผ่านเมืองหยางหนิง ชัยภูมิเป็นเขาสลับซับซ้อน คนที่อยู่บนเขาจะได้เปรียบมาก ข้าจะอ้อมเขาตัดผ่านไปทางเมืองหยางเทียน เข้าตีเมืองเซียเทียน”

“กระหม่อมน้อมรับคำสั่งพะยะค่ะ” แม่ทัพหม่ารับคำสั่ง

“มู่หลิน ข้าอยากให้เจ้าทำภารกิจให้ข้าสืบอย่างลับๆ การสวรรคตของเสด็จพ่อและการลอบวางยาใต้อ๋องว่าใครเป็นคนสั่งการ แล้วรีบมารายงานให้ข้า ที่ข้ายุติไปนั้นข้าอยากให้มันตายใจ แล้วเมื่อสามวันมานี้ ต้นเครื่องในตำหนักข้าตายไปสามคนแล้ว”

หลงหลานมู่ให้แม่ทัพมู่หยุดการหาผู้ที่วางยาหลงอวี้เฉินเพื่อจะสาวตัวผู้บงการว่าใครเป็นคนฆ่าบิดา และให้หลงกงหลี่หยุดภารกิจนี้ด้วยเช่นกันเพื่อความปลอดภัย


“วันรุ่งพรุ่งนี้เป็นวันฉลองวันเกิดของหลงกงหลี่ น้องสามให้ทหารของเราปิดล้อมกำแพงเมืองทางด้านทิศตะวันตก น้องสี่แสร้งทำเป็นว่าอยู่ในงานเลี้ยงพอสบโอกาสให้สังหารเหล่าองครักษ์ น้องเจ็ดเจ้าคอยจับตาหลงหลานมู่เอาไว้ ถ้าเป็นไปได้สังหารมันโดยทันที”

“พะยะค่ะ” องค์ชายทั้งสองรับคำสั่งองค์ชายรอง

“ทีนี้บัลลังก์ก็จะเป็นของข้ารอวินาทีตายได้เลย หลงกงหลี่”


หลงหลานมู่กลับมาตอนเช้า เข้ามามายังห้องตัวเอง ซุนหลี่นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ ตรงหน้าของนางเป็นตำราพิชัยสงครามที่เขาอ่าน แล้วมีจานขนมกุ้ยฮัวและน้ำชาอยู่บนตัวเดียวกัน

“เจ้าคงนั่งรอข้าจนหลับไปเป็นแน่” หลงหลานมู่ม้วนตำราเก็บไว้อีกข้างหนึ่งของโต๊ะ ยิ้มให้นางก้มโค้งจะจูบริมฝีปากนาง แต่นางลืมตาด้วยความตกใจ

“จะทำอะไร” ซุนหลี่ร้องท้วงด้วยความเขินอาย หลบใบหน้าทันที

“ข้าเห็นขนมกุ้ยฮัวติดริมฝีปากของเจ้าอยู่ เลยจะเอาออกให้” หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง นางใช้มือลูบริมฝีปากแต่ก็ไม่มีอะไร

“ไม่เห็นมีอะไรเลย ท่านกำลังโกหกข้าอยู่ใช่ไหม”

“ใช่...ข้ากำลังโกหกเจ้า” หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง

“รู้ว่าตัวเองโกหกไม่เป็น ยังจะโกหกข้าอีก ท่านพึ่งกลับมาใช่หรือไม่” ซุนหลี่มองชุดที่เขาใส่เมื่อวาน

“ใช่ ข้าพึงกลับมา” หลงหลานมู่เอาขนมกุ้ยฮัวที่อยู่บนโต๊ะมากิน แต่นางหยิบออกจากมือเขา

“ข้าจะไปทำให้ใหม่”

“เยี่ยหลิน” เขาเรียกเยี่ยหลินนางเข้ามาในห้อง

“เจ้าจัดอาหารมาให้ข้ากับฮูหยินหน่อย เอามาที่นี่เลย”

“เพคะ” เยี่ยหลินรับคำสั่งแล้วเดินออกไป

“ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ได้กินอะไร ขนมกุ้ยฮัวเจ้าก็ไม่ได้กิน” หลงหลานมู่มองขนมที่ยังไม่มีคนแตะต้อง

“เมื่อคืนท่านอยู่กับในห้องทรงงานใช่หรือไม่”

“ใช่ ข้าไปหารือเรื่องทำศึกกับแคว้นอัน”

เยี่ยหลินนำอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะ

“เจ้ากินซิ” หลงหลานมู่บอกหญิงสาว เยี่ยหลินเดินออกไปแล้วปิดประตู

“แล้วใต้อ๋องว่าอย่างไงบ้าง”

“ใต้อ๋องไม่อยากให้ข้าไป ข้าจึงจะซ้อนแผน ให้แม่ทัพหม่าไปตรึงกำลังที่ชายแดน ส่วนข้ากับแม่ทัพมู่ตามตัวคนร้ายให้เจอ แล้วข้ารู้แล้วว่ามันเป็นใคร” หลงหลานมู่กำหมัดแน่น

“แล้วมันเป็นใคร” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

“องค์ชายแปด ใกล้งานเลี้ยงวันประสูติของใต้อ๋อง” หลี่กงกงเข้ามาในห้องบอกกับหลงหลานมู่

“ข้าไปก่อนนะ” หลงหลานมู่บอกกับนาง

“ระวังตัวด้วยนะ”

“ข้าจะระวังตัว” หลงหลานมู่เดินออกไปจากห้องไป

ซุนหลี่รอเขาออกไปได้สักพักจึงเรียกเยี่ยหลินเข้ามา

“เยี่ยหลิน” ซุนหลี่เรียกเยี่ยหลินที่อยู่ด้านนอกห้อง นางรีบเข้ามาทันที

“เพคะ องค์หญิง”

“เจ้าแต่งตัวให้ข้า เข้าจะเข้าวัง” ซุนหลี่บอกกับหลิน

“ท่านเสนาบอกหม่อมฉันว่า ไม่ให้ท่านเสด็จไปไหน”

“เจ้าไม่แต่งข้าทำเอง” ซุนหลี่เดินไปหยิบชุดที่แขวนไว้กับไม้ยาว

“หม่อมฉันจะจัดฉลองพระองค์ให้เพคะ” ซุนหลี่ทำอย่างจำใจซุนหลี่เดินออกมาข้างนอกเห็นพ่อบ้านหลี่เดินอยู่ในตำหนัก

“องค์หญิงเสด็จเข้าไปข้างในเถิดพะยะค่ะ ข้างนอกมันอันตราย” หลี่กงกง

“ข้าจะเข้าวัง ข้าเป็นห่วงหลงหลานหลิน”

“อย่าเลยพะยะค่ะ องค์ชายเป็นนักรบ พระองค์ก็อยู่กับแม่ทัพหลี่ด้วย อย่าทรงวิตก”

“ข้าต้องดูให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัยจริงๆ ท่านอย่าห้ามข้า” ซุนหลี่วิ่งไปที่รถม้า

“องค์หญิงพะยะค่ะ พวกเจ้าตามองค์หญิง” หลี่กงกงวิ่งตามซุนหลี่ไป พร้อมกับทหารสี่คน ขณะที่ซุนหลี่เดินขึ้นไปตรงที่นั่งบังคับรถม้า

“พ่อบ้านหลี่ ท่านรอข้าอยู่หน้าวัง ข้าจะเข้าไปคนเดียว” ซุนหลี่บอกกับหลี่กงกงที่ยืนฟังอย่างหนักใจ


ซุนหลี่ลงจากรถม้าแล้วเดินไปแต่หลี่กงกงร้องทักไม่ให้เข้าไปคนเดียว

“ให้กระหม่อมไปด้วยเถิด”

“นี่คือคำสั่งของฮูหยินองค์ชายหลงหลานมู่”

“ระวังพระองค์ด้วยพะยะค่ะ” หลี่กงกงมองด้วยความหนักใจ ถ้าองค์หญิงเป็นอะไรองค์ชายคงฆ่าทุกคนเป็นแน่ แต่ก็จำใจต้องปล่อยไปให้นางเข้าไปคนเดียว


"เจ้าเป็นใคร" ทหารหน้าวังถามขึ้น

"ข้าซุนหลี่ ฮูหยินขององค์ชายแปดหลงหลานมู่" ซุนหลี่ยื่นป้ายหยกให้ทหารดู

"เชิญพะยะค่ะ" ทหารคุกเข่าบังคมนาง ซุนหลี่เดินเข้าไปในวัง เดินเข้าไปเรื่อยๆ มองตามตำหนักต่างๆ หาตำหนักใหญ่จนเจอ แต่นางถูกกระชากตัวไปจนนางเซเข้าหาอกเขา ตรงซอกมุมของตำหนักหลังหนึ่ง


นิยายฟรี ขอเม้นมากกว่า 5 เม้นแล้วมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น