email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 19 รู้สึกอุ่นใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 รู้สึกอุ่นใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 รู้สึกอุ่นใจ
แบบอักษร

หลงหลานมู่กับกวางหลินผลัดกันได้แต้ม 

“ปล่อยไว้แบบนี้มิดีแน่” ซินหยางกระซิบบอกหลงกงหลี่ ทำให้ซุนหลี่ที่นั่งข้างๆ หลงหลานมู่ได้ยิน

“ข้าว่าตาหน้า ถ้าใครแพ้ในครั้งนี้ ท่านพี่ว่าเมืองหนานตงควรอยู่ในใต้การปกครองของเราด้วยก็จะดีมิน้อย เมืองนั้นมีทั้งแร่ ดีบุก เงิน ทองคำ มากมาย” ซุนหลี่พูดขึ้นมาลอยๆ

“รัชทายาท ข้าว่าพระองค์เลิกเล่นเถิด ตาหน้าถ้าแพ้เราจะเสียเมืองสำคัญยิ่งว่าเมืองท่าเสียอีก” ซีเหลียนองค์รักษ์ของกวางหลินกระซิบให้กวางหลินถอย

“สงสัยข้าจะนั่งนานไปหน่อยข้าเริ่มจะปวดเมื่อยไปทั้งตัว ข้าคงต้องขอตัวก่อน” กวางหลินพูดขึ้นชักสีหน้าใส่ซุนหลี่ นางกอดแขนหลงหลานมู่เขา ใช้มืออีกข้างวางบนแขนนางเหมือนเป็นเจ้าของ

“ไม่เล่นอีกสักตาสองตาเล่าเพคะ” ซุนหลี่พูดแล้วยิ้ม

“ข้าคงต้องขอตัวก่อน” กวางหลินลุกขึ้นยืน

“รัชทายาทกวางหลิน ท่านจะไปแล้วหรือ” ฮ่องเต้หลงอวี้เฉินทำหน้านิ่ง แต่ใจจริงอยากจะหัวเราะออกมา

“กระหม่อมรู้สึกปวดล้าไปทั้งตัว กระหม่อมทูลลาพะยะค่ะ” กวางหลินบังคมหลงอวี้เฉินแล้วเดินออกไป

“เจ้าทำดีมากฮูหยินซุนหลี่” หลงกงหลี่พูดขึ้นมาแล้วยิ้ม

“ข้ามิคิดเลย น้องหญิงจะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือได้” ซินหยางเอ่ยชม

“เจ้าทำให้ข้าเห็นถึงความฉลาดของเจ้า หลงหลานมู่เลือกคนมิผิดจริงๆ” หลงอวี้เฉินเดินมาหาลงหลานมู่และซุนหลี่

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ” หลงหลานมู่รับคำ

“พวกเจ้าไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้มีงานเลี้ยง” หลงอวี้เฉินพูดขึ้นมา ทุกคนต่างบังคมหลงอวี้เฉินและแยกย้ายกันออกไป


“วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก” หลงหลานมู่เอ่ยชมนางขณะที่เขาและนางอยู่ในห้องกันเพียงลำพัง

“ข้าหมั่นไส้สายตาของกวางหลินที่มองมายังข้า ข้าก็เลยอยากแก้เผ็ดเสียหน่อย” หลงหลานมู่นั่งลงบนเตียงนอน นางยืนอยู่มองเขา เขาจึงดึงนางลงมานั่ง

“เจ้าถือว่าทำได้ดีมาก จนข้าประหลาดใจ”

“เจ้าจะเห็นอะไรที่มันประหลาดอีกเยอะ” ซินหลี่ยิ้มให้เขา เขาจึงโอบนางมาซบอก

ความรู้สึกแบบนี้มันรู้สึกว่าอะไร ความใกล้ชิดหรือเป็นความรู้สึกยางยิ่งที่จะเข้าใจได้ แต่ที่รู้ๆ อย่างหนึ่งก็คือ อยากมีอ้อมกอดแบบนี้ตลอดไป รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

พ่อบ้านหลี่เดินเข้ามาในห้องมองเห็นหลงหลานมู่กอดซุนหลี่อยู่เขาจึงหันหลัง

“องค์ชายแปด ใต้อ๋องเรียกหาท่าน” หลี่กงกงบอกแก่หลงหลานมู่ ซุนหลี่จึงผลักเขาออกจากอ้อมอกลุกขึ้นยืน ทำให้เขาลุกขึ้นยืนด้วย

“ได้ข้าจะรีบไป ซุนหลี่เจ้าอยู่แต่ในห้องห้ามออกไปไหน” หลงหลานมู่หันมากำชับนาง แล้วเดินไปจากห้อง


“ฝ่าบาท” หลงหลานมู่เดินมาเข้ามาในตำหนักของหลงอวี้เฉิน นอนอยู่บนเตียง หลงกงหลี่นั่งอีกฝั่งหนึ่งของเตียงจับมือหลงอวี้เฉินไว้ ส่วนหยางหวงโฮ่วนั่งอยู่ข้างๆ หลงกงหลี่ นางนั่งร้องไห้คอยใช้ผ้าซับเหงื่อที่ไหลไม่หยุด

“มาแล้วหรือ หลงเอ๋อร์”

“พะยะค่ะ เมื่อเช้าพระองค์ยังดีอยู่เลย หลังจากเล่นหมากล้อมไม่กี่ชั่วยาม”

“ตอนนี้กวางหลินกลับไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่ต้องจับตาให้ดี แคร่กๆ...” เสียงตามด้วยเลือดที่อยู่ในผ้า

“ฝ่าบาทเมื่อไม่กี่วันมานี้ พระองค์ยังทรงแข็งแรงอยู่ แล้วเมื่อเช้าก็ทรงดูข้าเล่นหมากล้อมแต่มาบัดนี้ทำมาถึงมีอาการเช่นนี้ หมอหลวง” หลงหลานมู่ถามไปยังหมอหลวง

“อย่าโทษหมอหลวงเลย หลงเอ่อร์ ข้าดื่มยาพิษเข้าไป”

“ใครวางยาใต้อ๋อง” หลงหลานมู่ถามด้วยความโกรธจัด จนหมอหลวงนางกำนัลต่างก้มหน้า

“หลงเอ่อร์ ข้าให้คนตามหาคนที่คิดสังหารแล้ว ตอนนี้มันอยู่ในคุกหลวง” หลงกงหลี่พูดด้วยอารมณ์โกรธไม่แพ้เขา

“หลี่เอ่อร์ หลงเอ่อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าสองคนรักกันมาก เจ้าสองคนอย่าทิ้งกัน หลี่เอ่อร์เป็นคนเยือกเย็นมีเหตุผล ไม่วู่วาม ใจอ่อนเจ้าคือใต้อ๋องคนต่อไป เจ้าจะใจอ่อนเหมือนแต่ก่อนมิได้ ส่วนเจ้า แคร่กๆ ส่วนเจ้าหลงเอ่อร์ เจ้าเป็นคนวู่วาม ใจร้อน ควรใจเย็นลงชะบ้าง จงเป็นแขนเป็นขาให้กับพี่ชายของเจ้า ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว หยางเอ่อร์ข้ากับเจ้ามาสามสิบปี เจ้าเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งแม่เป็นทั้งเมียที่ข้ารัก ขอบคุณที่เจ้าไม่เคยทิ้งข้าไม่ว่ายามสุขหรือยามทุกข์”

“ใต้อ๋อง” หยางหวงโฮ่วพูดอะไรไม่ออกหลั่งน้ำตาไม่หยุด

“เสด็จพ่อต้องมีอยู่กับพวกเรา” หลงกงหลี่จับมือหลงอวี้เฉินแน่น

“เสด็จพ่ออย่าทิ้งกระหม่อมไป” หลงหลานมู่พูดไม่สิ้นคำหลงอวี้เฉินสิ้นลมหายใจ

“ฝ่าบาท...ฝ่าบาท”

“ใต้อ๋องกลับสู่สรวงสวรรค์แล้ว” เสียประกาศจากขันทีดังขึ้นทำให้ทุกคนในพระราชวังต่างร่ำไห้ทั่วกัน


นิยายฟรี คอมเม้นเริ่มน้อยอีกแล้วนะ

ขอมากกว่า 5 เม้นแล้วจะมาต่อให้ เขียนเป็นกำลังใจให้ไรท์

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น