email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 18 ปากข้าน่าจูบหรือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ปากข้าน่าจูบหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 ปากข้าน่าจูบหรือ
แบบอักษร

ซุนหลี่ตื่นขึ้นมากลางดึก มองเห็นเขานอนอยู่บนฟูกนอนไม่มีผ้าห่มคลุมตัวเอง นางจึงลุกขึ้นเอาผ้าห่มที่เขาห่มให้หยิบไปห่มบนตัวเขา เขาจึงนอนตะแคงข้างเข้าข้างฝา

“เวลาเจ้านอนหลับเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา” ซุนหลี่เดินมานอนที่นอนตัวเองแล้วหลับตาลง

หลงหลานมู่ลืมตาขึ้น ยิ้มมองนางที่นอนหลับตาแล้ว


ซุนหลี่ตื่นขึ้นมาของเช้าอีกวันเห็นชายหนุ่มนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่บนฟูกที่เขานอน

“วันนี้เจ้าไม่ไปไหนหรือ”

“เจ้าดูด้านนอกซิ ตะวันคล้อยต่ำลงมิเห็นหรือ นอนหรือตาย” หลงหลานมู่ยังคงมองตำราไม่ได้มองใบหน้าของนาง

“ปากนี่น่า”

“ทำไมปากข้าน่าจูบหรือ” หลงหลานมู่เดินไปหานางแล้วนั่งลงข้างนาง นางเขยิบหนี

“หยี...” นางแบะปากใส่เขา เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

“วันรุ่งพรุ่งนี้จะมีทูตจากแคว้นอันจะมาเจริญไมตรีต่อแคว้นมู่”

“แคว้นอันหรือ” ซุนหลี่ถามต่อ นางกำลังคิดว่า

“ใช่ มีอะไรหรือ” หลงหลานมู่ถามขึ้นมามองใบหน้านางอย่างกรุ่นคิด

“ใครมาหรือ”

“กวางหลิน”

“รัชทายาทกวางหลิน แห่งแคว้นอัน”

“กวางหลินเขาเคยมาสู่ขอข้าไปเป็นฮูหยิน แต่เขาก็กลับไปก่อน เมื่อเจ้าจะมาตีแคว้นข้า”

“ดีแล้วที่เจ้าไม่เป็นฮูหยินของมัน”

“ทำไมหรือ” ซุนหลี่ถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่า การที่กวางหลินมามันมิใช่การดีสำหรับเรา” หลงหลานมู่มีสีหน้าหวั่นวิตก

“ทำไมท่านดูหวั่นวิตกยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นท่านเป็นเช่นนี้ ท่านเป็นถึงเสนา ที่ใต้อ๋องมู่แต่งตั่งให้ ท่านเป็นจอมทัพ ใยจึงหวั่นวิตกเรื่องพวกนี้ด้วย เพียงท่านสั่งทัพลงไปคนพวกนั้นก็ไม่เหลือดีแล้ว” ซุนหลี่มองใบหน้าเขา

“ข้ากลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งคนที่ข้ารักจะบินหนีจากข้าไป ทั้งที่ข้ามิทันตั้งตัว” หลงหลานมู่มองใบหน้านาง

“หลงหลานมู่ ท่านคิดสิ่งใดอยู่ขอให้ข้าเป็นเพื่อนคู่คิดของเจ้าได้หรือไม่”

“ข้าคงคิดไปเอง วันรุ่งพรุ่งนี้เจ้าเข้าวันไปพร้อมกับข้า ใต้อ๋องสั่งให้ข้าเข้าวัง พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะเข้าวังพร้อมกับพระชายา”

“ได้ ข้าจะเข้าวังไปกับเจ้า” ซุนหลี่จับมือเขาที่อยู่บนหน้าขาเขาของเอง หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง

ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะไม่สนใจ ถ้ามีนางอยู่เคียงข้าง ข้าก็มิหวั่นเกรง


“พร้อมหรือไม่” หลงหลานมู่นั่งอยู่บนรถม้ากับซุนหลี่แค่สองคน

“ข้าพร้อมแล้ว” ซุนหลี่มองเขา

“เจ้าจงจำไว้ว่าข้าจะอยู่กับเจ้าเสมอ เพียงเจ้าเชื่อในตัวข้า” หลงหลานมู่จับมือของนางขึ้นมาจะจูบ แต่นางสะบัดออก เขาได้แต่มองใบหน้านาง นางจึงหันหนี

“องค์ชายแปด ฮูหยิน” นางกำนัลสี่คนเดินมาหาหลงหลานมู่กับซุนหลี่ แล้วบังคม

“ข้าไปก่อนแล้วเจอกัน” หลงหลานมู่บอกซุนหลี่ที่มองเขา

“ระวังตัวด้วยนะ” ซุนหลี่บอกเขา นางจึงเดินตามนางกำนัลอีกสองคน หลงหลานมู่หันมามองนางแล้วยิ้มให้ จนนางกำนัลที่ยืนข้างนางต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา

“ไปเถิด”


ซุนหลี่เดินเข้าไปในวังตบแต่งไว้อย่างสวยงามตามทางเดินไปยังท้องพระโรงเป็นตำหนักน้อยใหญ่ ซุนหลี่เดินด้านหลังนางกำนัลเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งเดินมากับสาวใช้สองคน ซุนหลี่หยุดบังคมนาง ตามนางกำนัลทั้งสองคนที่บังคมผู้หญิงตรงหน้า

“นี่คงจะเป็นองค์หญิงซุนหลี่แห่งแคว้นเยว์ใช่หรือไม่”

“ท่านเป็นใครหรือ” ซุนหลี่ถามกลับ ดูนางจะรู้จักตนเอง

“ข้าชื่อหลงเสี่ยว”

“หลงเสี่ยว องค์หญิงหลงเสี่ยว พระขนิษฐาขององค์ชายแปดใช่หรือไม่” ซุนหลี่เคยได้ยินหลงหลานมู่เคยพูดถึงหลงเสี่ยวเป็นน้องสาวสายตรงของเขา เรื่องนี้นางถามจากหลี่กงกง

“พี่หญิงข้าเสียมารยาทให้ท่านยืนอยู่นาน ไปดื่มน้ำชาตำหนักข้าดีหรือไม่”

“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ หม่อมฉันต้องไปท้องพระโรง”

“ไปเถิด ข้าจะไม่รั้งท่าน”

“หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ” ซุนหลีบังคมแล้วเดินออกจากไป

“นางงดงาม ดูสมกับการเป็นชายาของพี่แปด”


“พระชายา” ซุนหลี่มองหญิงสาวในชุดสีส้ม

“น้องหญิงเจ้ามาพอดีเลย เราเข้าไปพร้อมกันข้ารอเจ้านานมากแล้วป่านนี้รัชทายาทและองค์ชายเสด็จไปแล้ว”

“เพคะ”


“องค์ชายแปดหลงหลานมู่เสด็จแล้ว” ขันทีพูดขึ้นมา หลงหลานมู่เดินเข้าท้องพระโรง ขุนนางบังคมหลงหลานมุ่

“น้องแปด” องค์ชายสามทักทายหลงหลานมู่

“อรุณสวัสดิ์พี่รอง พี่สี่ พี่เจ็ด”

“ข้าไม่ได้เห็นเจ้าตั้งนานตั่งแต่เจ้าแต่งฮูหยินเข้าจวน” องค์ชายสี่ถามขึ้นมา

“ข้ามัวแต่ฝึกซ้อมจึงไม่ได้ไปทักทายพวกท่าน” หลงหลานมู่พูดขึ้นมา

“องค์รัชทายาทเสด็จ” ขันทีร้องขึ้น ขุนนางและองค์ชายทุกคนต่างบังคม

“น้องรอง น้องสี่ น้องเจ็ด น้องแปด พวกท่านทุกคนตามสบาย” รัชทายาททักทายทุกคน

“รัชทายาทกวางหลินแห่งแคว้นอันเสด็จแล้ว” ทุกคนหันไปสนใจกวางหลินทันที กวางหลินตรงมาหาหลงกงหลี่

“วังท่านช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน และดูงดงาม” กวางหลินพูดมาลอยๆ

“ขอบคุณ” หลงกงหลี่พูดขึ้น กวางหลินมองหลงหลานมู่ที่อยู่ด้านข้างหลงหงหลี่

“ท่านคงเป็นหลงหลานมู่ผู้ชำนาญศึก”

“ข้าหลงหลานมู่ มิได้ชำนาญศึก แค่ข้าเพียงข้าอยู่กับตำราเสียมากกว่า”

"อย่าถ่อมตัวไปเลย ข้าเคยเห็นฮูหยินของท่านช่างงดงามเหลือเกิน" กวางหลินพูดขึ้น หลงหลานมู่กำหมัดแน่น แต่หลงกงหลี่อยู่ใกล้มองหน้าเขาให้คลายโทสะ

“ใต้อ๋องเสด็จแล้ว” เสียงของขันทีดังขึ้นจากนอกท้องพระโรง ทุกคนในท้องพระโรงต่างบังคมหลงอวี้เฉินพร้อมกัน

“ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่น ๆ ปี”

“ข้าอ๋องแคว้นมู่ ขอต้อนรับรัชทายาทกวางหลินแห่งแคว้นอันเพื่อเป็นการเจริญไมตรีทั้งสองแคว้น”

“กระหม่อมกวางหลิน รัชทายาทแห่งแคว้นอัน เป็นตัวแทนของอ๋องแคว้นอัน มาเจริญไมตรีให้เป็นเมืองพี่ เมืองน้อง กระหม่อมจึงส่งเครื่องบรรณาการเป็นหนังสัตว์และข้าวจากแคว้นอันมาถวาย พร้อมกับเครื่องเงินมาถวาย”

“ขอบพระทัยฝากไปยังใต้อ๋องของเจ้าด้วย” หลงอวี้เฉินมองเครื่องบรรณาการที่อยู่ตรงหน้า

“พระชายาหลงกงหลี่ และฮูหยินหลงหลานมู่ เสด็จพะยะค่ะ” ขันทีพูดขึ้น ซินหยางเดินนำหน้าซุนหลี่ที่เดินด้านข้างเยื้องไปทางด้านหลังมีนางกำนัลอีกแปดนางเดินตาม

ซินหยางในชุดสีส้มลายดอกบัว ส่วนซุนหลี่ในชุดสีฟ้าดอกโบตั๋นใบหน้างดงามประจักให้กวางหลินได้เห็นมองนางด้วยความตะลึงในความงามของนาง

“หลงหลานมู่ฮูหยินท่านช่างงดงามยิ่งนัก” กวางหลินพูดขึ้น หลงหลามมู่จึงจับมือซุนหลี่ไว้ มือนางเย็นเป็นน้ำแข็ง เขาจึงหันมองนางแล้วกระพริบตาช้าๆ ให้นางคลายกังวล

“นางเป็นฮูหยินของข้า และนางก็เป็นที่รักของข้า” หลงหลานมู่พูดขึ้นมามองใบหน้านาง ขณะที่สายตาของกวางหลินกำลังแทะโลมนางอยู่

“ถ้าท่านจะไม่ว่าอะไร ข้าอยากจะเล่นหมากล้อมกับองค์ชายหลงหลานมู่ ข้าเคยได้ยินว่าองค์ชายเชี่ยวชาญด้านนี้” กวางหลินพูดขึ้นมา

“ข้าไม่ได้เก่งอันใด ข้าเป็นเพียงนักรบ”

“ท่านพี่ลองเล่นสักตา มิเห็นเสียหายอะไรนี่คะ” ซุนหลี่พูดขึ้นมาทำให้คนในท้องพระโรงจับจ่องไปที่นาง

“ถ้าเจ้าอยากให้ข้าเล่นก็ย่อมได้” หลงหลานมู่มองด้วยสายตาคาดโทษแต่ก็ยิ้มให้นาง

“แต่การเล่นครั้งนี้ท่านต้องเดิมพันด้วยเมืองหลงเซีย” กวางหลินพูดขึ้น

“นั่นมันเมืองท่าสำคัญของเราเลยนะ” หลงกงหลี่พูดขึ้นมาบ้าง

“ท่านกล้าพอที่พนันกับข้าไหมละ องค์ชายหลงหลานมู่”

“พี่ท่านข้าว่าลองเล่นสักตา ข้าเชื่อว่าท่านต้องชนะ” ซุนหลี่มองหน้าหลงหลานหลิน

“ตามใจเจ้า” หลงหลานหลินยิ้มให้หญิงสาว

“แต่ท่านต้องยกเมืองเสียงชานเมืองท่าของท่านให้แก่แคว้นมู่”

“ย่อมได้”


นิยายฟรี ขอเม้นมากกว่า 5 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

อยากให้เขียนเยอะๆ ก็เม้นเข้ามาเยอะๆ นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น