ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : กรงขัง..รักชายา

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

​ตอนที่ 1

กรงขัง..รักชายา


ห้าปีต่อมาเกิดไฟแล้งที่รุนแรงมากน้ำที่เคยมีมากกับเหือดแห้งไป

ฮ่องเต้แคว้นฉีหาวิธีแก้ปัญหาไฟแล้งนี้อย่างรีบด่วน


ฝนที่เคยตกถูกต้องตามฤดูกาลกับไม่ยอมตกชักที่


ไฟแล้งนี้ทำให้คนที่แคว้นฉีอดอยากและล้มตายกันไปมาก


โจรปล้นชาวบ้านก็มากขึ้น



ในท้องพระโรงแคว้นฉีก็กำลังหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องนี้กันอย่างหนัก



"ฝ่าบาททรงให้โหราดวงชะตา

"มาตรวจดวงชะตาแคว้นฉีดูไหมพระย่ะค่ะ


"ว่าทำไมไฟแล้งนี้จึงรุนแรงถึงเพียงนี้..


ใต้เท้าหลี่ซื่อหมินทูลถามต่อฮ่องเต้แคว้นฉี


"ใต้เท้าหลี่มีความเห็นอย่างนั้นหรือ....


"ให้โหราดวงชะตา

"มาตรวจดวงชะตาแคว้นฉีนั้นคงเป็นทางเดียวแล้วล่ะ

ฮ่องเต้แคว้นฉีตรัสออกมาอย่างไม่มีทางอื่นแล้ว


"ท่านรีบไปตามตัวโหราดวงชะตามาหาเราอย่างรีบด่วน..


"ถึงฮ่องเต้แคว้นเว่ยจะส่งเสบียงมาให้เราทุกปี

"แต่สัญญาที่ทำเอาไว้ก็ใกล้จะครบกำหนดแล้ว


"เราต้องหาวิธีที่ทำให้ฝนตกโดยเร็ว


ฮ่องเต้แคว้นฉีตรัสออกมา



ด้านตำหนักจันทรา...


"องค์ชายทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วพระย่ะค่ะ


ทหารองค์รักษ์คนสนิทองค์ชายจือหรานพูดรายงาน

"ดีทำตามแผนที่วางเอาไว้..

"ทำให้นางตกใจกลัวมากที่สุด...

"พระย่ะค่ะ

ทหารองค์รักษ์สนิทรับคำสั่งไปทำตามแผนที่องค์ชายสั่งทันที


"ต้าถาน..

"เตรียมม้าข้าจะไปเล่นบทบุรุษช่วยสาวงามสักหน่อย

"พระย่ะค่ะองค์ชาย


"มู่หลานเชียนอย่าหาว่าข้าร้ายกับเจ้านะ..

"อย่าโทษข้าที่หลอกลวงเจ้า 

"เพราะเจ้าจะเป็นคนที่จะทำให้มันเจ็บปวดได้มากที่สุด

"ข้าจะกักขังเจ้าเอาไว้ด้วยความรักที่หลอกลวง


"ถ้าจะโทษใครเจ้าก็ต้องโทษ

"ที่เจ้าเป็นคนที่มันหลงรัก

องค์ชายจือหรานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เติมไปด้วยความเกลียดชัง




อีกด้านรถม้ากำลังวิ่งออกจากวัด...


ในรถม้ามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยนั่งคิดเรื่องก่อนหน้าที่แม่ซีพูดให้นางฟัง


"คุณหนูเจ้าค่ะ

"ยังคิดเรื่องที่แม่ซีคนนั้นพูดอีกหรือเจ้าค่ะ

สาวใช้ของมู่หลานเชียนพูดขึ้นมา


"ข้ากำลังคิดว่าทำไมแม่ซีคนนั้นถึงพูดบอกข้าแบบนั้นล่ะ


"คุณหนูแม่ซีคนนั้นเป็นคนบ้า

"อย่างไปเชื่อเลยเจ้าค่ะ


"มีที่ไหนมาทักบ่าว..

"ว่าบ่าวกำลังจะตายพายในเร็วๆนี่

"แล้วยังพูดว่าคุณหนูกำลังจะต้องเจอ

"เคราะกรรมรักที่ทรมานอีกในไม่ช้านี้

"บ่าวไม่เชื่อแม่ซีบ้านั้นหรอกเจ้าค่ะ..

สาวใช้ของมู่หลานเชียนพูดออกมาด้วยความโอหัง


แต่อยู่ดีรถม้าก็หยุดกระทันหัน



"พวกเจ้าเป็นใครมาขวางทางรถม้าของคุณหนูหลี่

"รบไปชะ..

คนขับรถม้าพูดออกมาเสียงดัง


"เกิดเรื่องอะไรขึ้น...

มู่หลานเชียนพูดถามออกมาจากข้างในรถม้า


"คุณหนูขอรับมีคนมาขวางทางรถม้าของเราขอรับ

"บ่าวบอกพวกเขารบไปแล้วแต่พวกเขาก็ไม่ยอมรบไปขอรับ


"ฉึก..!!!!!

ธนูของพวกโจรยิงใส่คนขับรถม้าจรงกลางหัวใจตายทันทีเมื่อชายคนขับม้าพูดจบ


"ว้ายยยยยย..!!!!!!!

"คุณหนูคนขับรถม้าถูกฆ่าตายเจ้าค่ะ


"พวกเรารีบหนีกันเถอะ


"เกิดอะไรขึ้น

มู่หลานเชียนถามออกมาด้วยความตกใจ


"คุณหนูบ่าวก็ไม่รู้พวกเราต้องหนีไปก่อนเจ้าค่ะ


มู่หลานเชียนลงจากลงม้าแล้ววิ่งหนีเข้าไปในป่าพร้อมกับสาวใช้


"ตามไปฆ่าสาวใช้คนนั้นชะ..

"แล้วจับตัวคุณหนูหลี่คนนั้นมาเป็นตัวประกัน

พวกโจรที่ดักชุ้มจับตัวมู่หลานเชียนเอาไว้เป็นตัวประกันกับตระกลูหลี่เพื่อเรียกน้ำและอาหาร

ในสภาพที่อดยากและขาดแคลนแบบนี้


"จับตัวให้ได้..!!!!

เสียงสั่งของหัวหน้าโจรที่คักปล้มจับตัวพูดออกมา



มู่หลานเชียนและสาวใช้ต่างวิ่งหนีกันอย่างตื่นกลัว


"ฉึก.!!!

ลูกธนูยิงเข้าที่กลางหลังของสาวใช้


"ตึก..!!

ร่างของสาวใช้ล้มลงไป


"คุณหนู..หนี..ไป.....

เสียงพูดสุดท้ายของสาวใช้ก่อนหมดลมหายไป


มู่หลานเชียนวิ่งหนีไปด้วยน้ำตาและกลัวมากที่สุด


"ช่วยด้วย!!!!

"ใครก็ได้ช่วยด้วย...!!!!!

นางวิ่งหนีไปพร้อมกับตระโกนให้คนช่วย



"องค์ชายมีคนร้องให้ช่วย..

"นั้นมันคุณหนูหลี่ไม่ใช่หรือพระย่ะค่ะ

"นางกำลังถูกตามล่า

"แต่ทำไม่คนที่ตามล่านางไม่ใช่คนของเราล่ะ


"ไม่ใช่คนของเราอย่างนั่นเหรอ..


"ก็แสดงว่าเป็นโจรจริงๆ.."


องค์ชายจือหรานพูดออกมาด้วยรอยยิ้มร้ายๆ


"จะให้ข้าน้อยสั่งคนของเราบุกเลยไหมพระย่ะค่ะ

"ไม่ต้อง..!!

"รอดูไปก่อน

"สั่งคนของเราให้ถอยไป

"พระย่ะค่ะ...


องค์ชายจือหรานมองหญิงสาวที่วิ่งหนีอย่าตื่นกลัวด้วยสายตาเติมไปด้วยความรู้สึกนิ่งเฉย


"ช่วยด้วย...ช่วยด้วยย..!!!!!


"พรึกกก!!!

มู่หลานเชียนสะดุดต้นไม้แล้วก้มลงไปกระแทกกับก้อนหินใหญ่ที่พื้นอย่างแรง

จนได้แผลเลือดที่ขาของนางก็เลยไหลออกมา


มู่หลานเชียนนางพยายามวิ่งหนีต่อไปทั้งที่ขาของนางเจ็บมาก


แต่สุดท้ายนางก็หนีไม่พ้น...


"จับตัวนางเอาไว้...

หัวหน้าโจรสั่งลูกน้องของมัน


"ปล่อยตัวข้านะ..

"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร

"ข้าเป็นคุณหนูตระกูลหลี่

"ปล่อยตัวข้าชะถ้าไม่อยากโดนลงโทษ


มู่หลานเชียนพูดขู่พวกเขา


"แม่นางข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใค

"และข้าก็กำลังจะจับเจ้าไปเป็นตัวประกันกับตระกลูหลี่


"พวกข้าต้องได้น้ำและอาหารเยอะแน่..


"ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!..

"จับตัวนางไป..


"ท่านหัวหน้านางหน้าตาสะสวยยิ่งนัก

"ท่านหัวหน้าไม่เอานางทำเมียอีกชักคนล่ะ

"ก่อนที่จะเอานางไปเป็นตัวประกันกันตระกูลหลี่

ลูกน้อยของโจรชั่วพูดออกมา


"ความคิดของเจ้าดีมาก..


แล้วหัวหน้าโจรก็ลงจากม้าแล้วเดินเข้ามาหา

มู่หลานเชียนด้วยสายตาเติมไปด้วยความหื่น


มู่หลานเชียนรีบขยับตัวหนีอย่างสุดกำลังของนางแต่สุดท้าย

เพราะขาที่เจ็บจึงทำได้เพียงขยับตัวหนีได้เพียงเล็กน้อย

"อย่าเข้ามานะ..

มู่หลานเชียนนางพยายามดิ้นรนหนีและต่อต้าน


"แคก...แคก..!!!!!!


"อย่านะ "อย่าทำข้า...!!!

มู่หลานเชียนพูดขอร้องด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว


โจรชั่วชีกเสื้อผ้ามู่หลานเชียนออกจนเห็นสายเอี่ยมที่อยู่ด้านใน


"ขาวสวยแบบนี้ใครจะไปห้ามใจไว้

"แม่นางเป็นเมียของข้าดีๆเถิด

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว

โจรชั่วพูดออกมาพร้อมกับก้มลงไป

ไชร้ที่คอของมู่หลานเชียน


"โอ๊ย!!!!!!

โจรชั่วร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อมู่หลานเชียน

นางกัดเข้าที่คอของโจรชั่่่่่่่่่่่่วอย่างแรงจนเลือดออกมา


นางพยายามสู้อย่างเติมที่และดิ้นรน

เติมที่จากตัวคนชั่วที่จะขื่นใจ


"เพี๊ยะ..!!!!!!!


มือหยาบกร้านของโจรชั่วตบเข้าที่หน้าของมู่หลานเชียน อย่างแรงจนใบหน้าของนางแดงขึ้นมา

พร้อมกับมุมปากของนางมีเลือดไหลออกมาด้วย


มูหลานเชียนนางรู้สึกเจ็บที่หน้าไปหมดตัวของนางสั่นกลัว

นางหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยนาง


"ขอร้องล่ะใครก็ได้ช่วยข้าที่ ...ช่วยข้าด้วย

มู่หลานได้แต่อาฐิษฐานในใจ



อีกด้านหนึ่งองค์ชายจือหรานกำลังมองอย่างโมโหไม่รู้ทำไม

เขาจะไม่พวกมันตายดีสักคน


"บุกฆ่ามันทุกคน...!!!!

องค์ชายจือหรานสั่งเสียงนิ่ง


"ฆ่ามัน.....!!!!!

จากนั่นการต่อสู้ก็เกิดขึ้น..

ทหารขององค์ชายจือหรานฆ่าพวกโจรชั่วทิ้งไปหลายคนอย่างไร้ความปราณี


และคนสุดท้ายคือหัวหน้าของโจรชั่วที่ร้องของชีวิต


"นายท่านโปรดไว้ชีวิตของข้าด้วย

"ที่ข้าทำไปเพราะความหิวโหย


"ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย....


"มือข้างไหนของเจ้าที่ใช้ตบหน้าของนาง

"ยื่นมันออกมา

องค์ชายจือหรานพูดออกมาด้วยความนิ่งแต่แผงไปด้วยความดุดัน


โจรชั่วค่อยๆยื่นมือของมันออกมาช้า


"ฉึก...อร๊ากกกกกกกก!.!.!.!


แขนของโจรชั่วถูกองค์ชายจือหรานตัดขาดด้วยดาบเดียว


"ฉับ...!!!!

องค์ชายจือหรานตัดหัวของโจรชั่วอย่างไร้ความเมตตา

หัวของโจรชั่วลุดออกจากบ่าเลือดพุ่งออกมาอย่างกับสายน้ำ


"ตัวสวะ..!!!!

องค์ชายจือหรานพูดออกมาอย่างนิ่งๆ


มู่หลานเชียนนางนอนกอดตัวเองกับพื้น

ด้วยความกลัวตัวของนางสั่นไปหมด

และไม่รับรู้อะไรสติของนางตอนนี้ไม่มีแล้ว


องค์ชายจือหรานมองด้วยสายตานิ่งๆ


"แม่นางเจ้าปลอดภัยแล้ว

องค์ชายจือหรานพูดออกมา

พร้อมกับถอดเสื้อคุมของเขาคุมตัวของนางเอาไว้


มู่หลานเชียนที่ได้ยินเสียงที่นุ่มนวลนางก็ค่อยๆหันหน้ามามองว่าเขาเป็นใคร


"องค์ชายจือหราน..

.มู่หลานเชียนพูดออกมาเบาๆ


"แม่นางมู่หลานเชียนทำไมเจ้ามาอยู่นี้..!!!!

องค์ชายจือหรานแสร้งพูดออกมาอย่างตกใจ


"องค์ชายช่วยข้าด้วย..


จากหลังมู่หลานเชียนพูดจบนางก็หมดสติไป


"พรึ่บ..!!!

องค์ชายจือหรานสะบัดมือของมู่หลานเชียน

ออกอย่างไม่ใยดี

"มือที่สกปรกของเจ้ากล้ามาแตะตัวของข้าได้อย่างไร....

องค์ชายจือหรานพูดออกมาอย่างเย้ยหยันมู่หลานเชียนที่นอนหมดสติไป


"นำตัวนางไปส่งที่ตระกลูหลี่ 


"พระย่ะค่ะองค์ชาย...



เป็นอย่างไร้บ้างพระเอกเลวได้ใจมั้ยล่ะ


ติดตามตอนต่อไปคะ


ตอนนี้แต่งหลายเรื่องพร้อมกัน

ถ้าเสร็จแล้วจะค่อยๆลงให้อ่านกันคะ


ขอบคุณคะ

นายท่านทุกคนเข้ามาอ่านค่ะ


ชอบหรือไม่ชอบบอกด้วยนะคะ








ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว