facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.2k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 6


จอมภพนิ่งงัน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเซ็กส์กับปาณัทถึงทำให้เขาอิ่มเอมนัก มันนอกเหนือจากการปลดปล่อยตามธรรมชาติของมนุษย์ที่เคยมีกับคนอื่น ไม่ว่าจะนุ่มนวลหรือร้อนแรงก็เข้ากันได้ดีเหมือนต่างเกิดมาเพื่อกันและกัน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะขัดเคืองใจกับการกระทำของเขาจนต้องเบือนหน้าหนี แม้ว่าจะยังมีเขาทาบทับเบื้องบน ตอนนั้นเองที่จอมภพฉวยโอกาสก้มหน้าสำรวจร่างกายของปาณัท


ซอกคอมีรอยฟันขบมองเห็นได้ชัด รวมถึงลานนมและเนื้ออ่อนหลายจุดมีรอยสีแดงเรื่อเท่าที่เห็นจากการกวาดสายตา ทั้งหมดจากฝีมือของเขาเอง วูบหนึ่งที่เขาสงสารเจ้าของร่างกายนี้ว่าจะเจ็บสักแค่ไหนจากการกระทำที่ขาดความยับยั้งชั่งใจ


“เจ็บหรือเปล่า”


หลุดปากถามออกไปก่อนที่จะรู้สึกตัว จอมภพอยากจะกัดลิ้นนักเมื่อได้ยินน้ำเสียงอาทรของตนเอง มันนุ่มนวลเกินไป อย่าลืมสิว่าเขายังไม่มั่นใจในตัวปาณัทแม้แต่น้อย เขาควรจะใจแข็งไม่ใช่สงสารเช่นนี้


“ปล่อย” ปาณัทผลักไหล่จอมภพแต่ไม่ขยับสักนิด “กลับไปห้องตัวเองได้แล้วจอม”


แม้จะพยายามฝืนให้ราบเรียบเช่นไรก็ยังจับได้ถึงกระแสความน้อยใจจากหางเสียงของปาณัท การกระทำของจอมภพที่เห็นร่างกายของเขาเป็นที่ระบายอารมณ์โกรธทำให้ปาณัทอดรู้สึกเช่นนั้นไม่ได้จริงๆ แต่เพราะวุฒิภาวะที่มีอยู่จะให้เขามาทำกิริยาโกรธเคืองเจ้าอารมณ์ก็คงจะไม่เหมาะกับวัย ปาณัทจึงทำได้แค่เพียงกดความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในใจแล้วพยายามใช้เหตุผลเหนืออารมณ์ให้มากที่สุดทั้งที่มันแสนยาก


“ผมขอโทษ”


อย่างน้อยจอมภพก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลเสียทีเดียว ถึงแม้ว่าเขาจะยังกรุ่นโกรธและข้องใจในจุดประสงค์ของปาณัท แต่การใช้เซ็กส์ระบายอารมณ์จนทำให้ปาณัทบาดเจ็บก็เป็นเรื่องไม่ถูกต้องอยู่ดี จอมภพจึงกล่าวออกไปจากใจแม้ว่ายังฟังกระด้างอยู่บ้าง


“ขอโทษที่ลืมตัวจนคุณเจ็บแบบนี้”


ปลายนิ้วสากจากการทำงานหนักตั้งแต่เข้าสู่วัยหนุ่มแตะต้องลงไปบนรอยฟันของตัวเองที่ฝากไว้บนเนื้ออ่อนรอบยอดอกสีสวย ปาณัทเม้มริมฝีปากเมื่อพบว่าสัมผัสแค่เพียงแผ่วเบากลับทำให้เขาใจเต้น ไหล่ของเขาขยับไหวพร้อมกับขอบตาที่ร้อนผ่าว ยิ่งจอมภพอ่อนโยนก็ยิ่งทำให้ปาณัทรับรู้ถึงความน้อยใจของตน


“ช่างเถอะ”


ปาณัทตัดรอน เขาพลิกกายตะแคงหันหลังหนีจากดวงตาคมที่เริ่มมีอิทธิพลต่อเขามากขึ้นทุกขณะ


“สติกลับคืนมาก็ดีแล้ว จอมไปพักผ่อนที่ห้องของจอมเถอะ ผมไม่ไปส่งนะ”


จอมภพใจหายเมื่อปาณัทหันหลังให้ ลาดไหล่ไหวสะท้านอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ชอบบรรยากาศอึมครึมเช่นนี้เลย


“ผมยังไม่ง่วง”


เอื้อมมือไปแตะแผ่นหลังขาวเนียนเรียบน่าสัมผัสพลางลูบไล้ไปมา ปาณัทฝืนกายหนีจนจอมภพต้องถอนหายใจออกมา ชายหนุ่มดึงไหล่ให้เจ้าของห้องหงายกลับมาก่อนจะชิงขยับไปคร่อมร่างนั้นด้วยท่อนแขน เขามองเห็นแววตาน้อยอกน้อยใจฉายชัดจนใจอ่อนยวบ


“คุณยังไม่หายโกรธผม ใช่ไหมครับเสี่ยเปา”


จะเบือนหน้าหนีก็ทำไม่ได้เมื่อจอมภพตรึงคางของเขาไว้ ปาณัทจำต้องสบตากับดวงตาคมที่จ้องมองอย่างจริงจัง เขามองเห็นแววตาสำนึกผิดที่แสดงออกชัดเจนจนต้องถอนหายใจออกมาในที่สุด


“ไม่ต้องมองผมแบบนี้ ผมหายโกรธแล้ว”


เอ่ยออกมาแผ่วเบาพร้อมกับหน้าบึ้งตึงผ่อนคลายตามไปด้วย จอมภพลิงโลดอยู่ในใจที่ทำให้ปาณัทไม่ได้หมางเมินเขาอีก ถึงแม้จะยังไม่แน่ชัดว่าคนใต้ล่างมีความสัมพันธ์อย่างใดกับบิดา แต่ที่จอมภพค่อนข้างวางใจคือเนื้อแท้ของปาณัท เขาเคยจำประโยคหนึ่งที่ภวัตเคยบอกไว้ยามที่ยังครองสติได้อยู่

“สมองของพ่อรู้ว่าอะไรคือถูก อะไรคือผิด ไอ้เหล้านี่มันผิดพ่อก็รู้ แต่พ่ออ่อนแอจนห้ามใจไม่ได้ อะไรที่ว่าดีพ่อก็บอกว่าดี อะไรที่ไม่ดีพ่อก็ได้แต่บอกให้จอมรู้ พ่อเชื่อว่าจอมเข้มแข็งกว่าพ่อ และยั้งคิดได้มากกว่าพ่อ”


พ่อบอกว่าปาณัทเป็นคนดีและไว้ใจได้ จอมภพจะยอมเชื่อพ่อ ส่วนเรื่องในอดีตระหว่างพ่อกับปาณัท เขาจะหาคำตอบจากชายที่สูงวัยกว่าแต่กลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์นี้เอง และจอมภพคิดว่าเขาจะทำได้ในเร็ววัน แต่ในตอนนี้พวงแก้มแดงสุกปลั่งกำลังล่อหลอกให้เขาติดกับอีกแล้ว


“คุณมีความสุขไหม เมื่อตะกี้นี้”


อยู่ๆคำถามก็ยิงตรงเข้าใส่จนปาณัทหน้าตาเหรอหรา จอมภพเผยรอยยิ้มที่มุมปากพลางบีบเค้นต้นขาแน่นเนื้อของปาณัท


“ผมทำให้คุณถึงไคลแม็กซ์หรือเปล่า”


คราวนี้ปาณัทเข้าใจแล้ว เขาได้แต่หลบตาของจอมภพ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขัดเขินราวกับเป็นเด็กวัยรุ่นนมแตกพานที่เพิ่งริลองมาประสบการณ์ครั้งแรกก็ไม่รู้


“ถามอะไรอย่างนั้น ผมก็ปล่อยออกมาจนเปื้อนไปหมด”


“ไม่ใช่สิครับเสี่ยเปา มันไม่เหมือนกัน” จอมภพแย้งเสียงอ่อน “แตกก็ส่วนแตก ผมหมายถึงผมทำให้คุณมีความสุขไหมครับ”


คารมของจอมภพยามกล่าวเอาอกเอาใจทำให้ปาณัทอยากจะหลอมละลายหายไปจากเตียงนัก ยิ่งดวงตาพราวนั่นอีกเล่า มันร้อนแรงจนเลือดในกายของเสี่ยหนุ่มพลุ่งพล่าน


“เอ่อ ก็...”


“ใช่ไหมล่ะ คุณแค่แตกแต่ไม่สุขเพราะผมรุนแรงกับคุณ เดี๋ยวผมขอแก้ตัวใหม่นะครับ”


“จอม...”


“คุณบอกเองว่าจะเปย์ให้ผมคืนละสองหมื่น นี่ยังไม่คุ้มเงินคุณเลย แล้วก็เผื่อว่าคุณจะติดใจจะได้ทิปให้ผมหนักๆไงล่ะ”


พูดจบจอมภพก็ไม่รอให้ปาณัทกล่าวโต้ตอบ เขาทาบริมฝีปากลงไปบนกลีบปากอิ่มแล้วตวัดลิ้นอย่างชำนาญ แค่ไม่กี่วินาทีเขาก็ทำให้ปาณัทลืมเรื่องทุกอย่างบนโลกใบนี้


“โอ จอม”


ผละออกจากกลีบปากสีแดงเรื่อจอมภพจึงบรรจงจูบไปที่รอยฟันของเขาบนลำคอของปาณัทอย่างนุ่มนวลแทนคำขอโทษ ก่อนจะเลื่อนต่ำกระทำเช่นนี้ไปเสียทุกรอยที่เขาได้ทิ้งไว้จนถึงยอดอกที่สวยจึงค่อยละเลงลิ้นใส่ เม็ดเล็กแข็งเป็นไตเปียกชื้นทั้งสองฝั่ง


“ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บนะ”


เสียงแหบต่ำดังขึ้นเมื่อจอมภพวนเวียนอยู่แถวหน้าท้องแบนราบ เขาดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของปาณัทออกจนเหลือเพียงกายขาวอวดแสงไฟ จากนั้นจอมภพจึงจัดการกับตัวเองจนเหลือเพียงร่างกายฟิตเฟิร์มชื้นเหงื่อ มือสากวางแนบไปบนจุดอ่อนไหวกลางกายขาวแล้วบีบเค้นเบาๆ


“อื้อ จอม”


ปาณัทสะบัดกายไปมา มือของจอมภพกระชากเขาลงหลุมรสสวาทอีกครั้ง ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ดวงตาเรียวของตนเองนั้นฉ่ำหวานเชิญชวนขนาดไหนยามเมื่อถูกกระตุ้นจากฝีมือหนุ่มอ่อนวัย


“ตัวคุณแดงหมดแล้ว”


จอมภพมองร่างขาวที่แดงก่ำไปทั่วทั้งตัวเมื่อความต้องการบังเกิด โดยเฉพาะสิ่งที่อยู่ในมือก็เช่นกัน มันกลายเป็นสีชมพูระเรื่อเย้ายวนจนจอมภพอดใจไม่อยู่ เขาก้มหน้าต่ำลงไปตามแรงดึงดูดแล้วขบเม้มปลายมนเบาๆ


“จอม จอม”


ปาณัทผวา มือเรียววางแนบไปกับศีรษะที่ปราศจากเส้นผม แต่กระนั้นจอมภพก็ยังหล่อเหลาบาดหัวใจ แต่ตอนนี้ปาณัทมองเห็นเพียงโครงหน้าที่กำลังโยกขึ้นลงโดยมีส่วนกายของเขาอยู่ในช่องปาก


“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว”


ปาณัทเกร็งกายอัตโนมัติเมื่อร่างกายฉีดพ่นออกมา กระนั้นจอมภพก็ยังไม่ยอมหยุด เขายังดูดกลืนเข้าไปเกือบทุกหยาดหยดค่อยยอมปล่อย ตอนนั้นเองที่เขาสบถเบาๆเมื่อมองเห็นเรือนร่างตรงหน้า ช่างตอกย้ำว่าเขาต้องการปาณัทมากแค่ไหน ชายหนุ่มช้อนแขนเข้าใต้ต้นขาของปาณัทแล้วดึงเข้าหาตัว องคาพยพแข็งแกร่งที่รออยู่แล้วสอดใส่เข้าสู่ช่องทางที่เขาต้องการทันที


“โอ เสี่ยครับ แน่นมาก”


แม้จะเพิ่งผ่านศึกมาไม่กี่นาที แต่ช่องทางนั้นก็ยังบีบคั้นเขาอยู่ จอมภพนิ่วหน้ากับไอร้อนที่ก่อเกิดโดยรอบ เขาปวดร้าวจนอยากจะระเบิดออกมา


เขาสบตากับดวงตาหวานที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปหมด ปาณัทให้ความร่วมมือด้วยการโยกเอวเข้าจังหวะ ร่างโปร่งขาวเนียนยันกายขึ้นมานั่งอยู่บนหน้าตักให้จอมภพได้ขยับในท่วงท่าใหม่ วงแขนคล้องไปรอบท้ายทอยแล้วเอียงหน้าเข้าหาเพื่อจะได้จูบกันอีกครั้ง เสียงหายใจหอบกระเส่าดังแข่งกันพร้อมกับเหงื่อพราวแม้ว่าภายในห้องจะเย็นฉ่ำ บทรักร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศยังช่วยไม่ได้


“พร้อมกันนะครับ


จอมภพกระซิบข้างหู ปาณัทพยักหน้ารับพลางแนบแก้มไว้บนบ่ากว้าง ร่างกายของเขาคล้ายจะปลดปล่อยได้ทุกครั้งหากจอมภพกระตุ้น ปาณัทกดเอวตนเองลงไปเมื่อรู้ว่าจอมภพกำลังจะควบเร่งความเร็วเข้าสู่เส้นชัย


“จอม โอ ซี้ด”


ปาณัทครวญครางสลับกัดฟัน เขาแทบกลั้นหายใจเมื่อช่องทางถูกโจมตีอย่างหนัก มันเร่าร้อนทว่าสุขสมจนในสมองของเขาลืมเรื่องทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก มีเพียงเขากับจอมภพกับสวรรค์ที่อยู่บนเตียงกว้าง


“ผมไม่ไหวแล้วจอม ช่วยที”


จอมภพกอดร่างเนียนไว้แน่นเขาเบียดกล้ามเนื้อหน้าท้องจนส่วนอ่อนไหวของปาณัทพุ่งน้ำที่เริ่มใสออกมาพร้อมกับเจ้าตัวที่เงยหน้าส่งเสียงระบายออกมา จอมภพกัดฟันแน่นเมื่อเขาผลักร่างโปร่งลงไปบนเตียงแล้วดึงกายตนเองออกมา มันแทบจะกลั้นไม่อยู่เมื่อเขาฉีดรดมันซ้ำลงไปบนแผ่นท้องของปาณัท


ชายหนุ่มทิ้งกายนอนแผ่หอบหนักเคียงข้างปาณัท รอจนเสียงหายใจกลับมาเป็นปกติจึงได้ดึงร่างที่เต็มไปด้วยผลผลิตของเขามากอด


“พอจะให้ทิปผมได้ไหมครับเสี่ย”


ปาณัทหัวเราะขัดเขิน เขานอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเด็กหนุ่ม


“ยี่สิบบาทพอไหมจอม”


“หน้าตาไม่น่างกนะครับ”


“ไม่พูดด้วยแล้ว จอมทำให้ผมหมดแรง พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดถ้าผมไปทำงานสายคงเป็นเพราะจอมนี่แหละ”


“ผมก็มีเรียนรอบเช้าเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นผมพอเสี่ยไปอาบน้ำให้สบายตัวนะ”


รู้ว่าปาณัทคงเดินไม่ไหวแน่ๆ จอมภพช้อนแขนอุ้มปาณัทเข้าไปล้างกายในห้องน้ำก่อนจะพากับมานอนกอดบนเตียงอีกครั้ง


“ผมกลับไปนอนห้องที่เสี่ยจัดให้ดีกว่า”


จอมภพพูดลอยๆ แต่เมื่อเห็นสายตาของปาณัทเขาก็คลี่ยิ้มอ่อน


“นอนห้องเสี่ยดีกว่า หมดแรง”


วงแขนแกร่งทอดผ่านร่างนุ่มกอดไว้หลวมๆ ปาณัทถอนหายระบายความสุขสมออกมา เขาหลับตาลงในอ้อมกอดของจอมภพตลอดทั้งคืน






ปาณัทที่แต่งตัวเตรียมไปทำงานก้าวมาในห้องอาหารแล้วชงกาแฟใส่แก้ว เขาขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ นึกอยากจะเกเรไม่ไปทำงานแต่ก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ จึงจำเป็นต้องตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวด้วยอาการร้าวระบมไปทั้งตัว ส่วนจอมภพตื่นก่อนพักใหญ่ เขาแต่งชุดนักศึกษาและแวะเข้ามาหอมแก้มเขาที่ยังหลับอยู่


“ตื่นได้แล้วครับคนขี้เซา ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ ผมไปเรียนก่อนนะ”


นั่นแหละปาณัทถึงได้ยอมขยับกายจากเตียงยับย่นหลังผ่านศึกใหญ่ แล้วลุกมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เขานั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับพี่สาวที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ปาริชาติเหลือบตามองน้องชายอย่างรู้ทัน


“เตียงพังไหม”


ปาณัทแทบจะสำลักกาแฟที่ยกขึ้นดื่ม เขาวางแก้วพร้อมกับมองพี่สาวอย่างนึกกระดาก


“เจ้ปลารู้ด้วยเหรอ”


“โห ไอ้เปา” ปาริชาติวางแท็ปเลตลงแล้วเอียงคอมองปาณัท “นี่ฉันเป็นพี่แกนะ แกคลานตามตูดฉันออกมาจากท้องแม่ แล้วฉันเนี่ยที่เป็นคนเอาขวดนมยัดปากแก ถึงจะเคยยัดผิดใส่จมูกแกบ้างก็เหอะ แต่ยังไงฉันก็รู้จักแกดีที่สุดในโลกแหละ เสียงแกตอนคร่ำครวญเมื่อคืนดังยิ่งกว่านังเมอร์เทิลในห้องน้ำฮอกวอตส์เสียอีก”


“โอ๊ย เจ้ปลา พอเหอะ อายว่ะ”


ปาณัทเขินจัดเมื่อพี่สาวรู้เรื่องความสัมพันธ์กับจอมภพ ปาริชาติส่ายหน้ากับอาการขัดเขินของน้องชาย


“ไอ้ที่พ่อเขาเอาบ้านมาขายฝาก ไม่รู้จะได้เงินคืนหรือเปล่าเพราะแกไปหลงเสน่ห์ตัวขัดดอกนี่แหละ แต่ก็นะเด็กมันก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไรหรอก เจ้ไม่ห้ามเพราะรู้ว่าแกโตแล้ว แต่ยังไงก็อย่าให้เด็กมันหลอกให้เสียใจล่ะ เดี๋ยวตั่วเฮียตีเจ้ตายโทษฐานไม่ดูแลน้องชายคนสุดท้อง”


“ครับเจ้ ขอบคุณเจ้มากนะที่เข้าใจ”


ปาริชาติลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายคู่ใจเตรียมไปทำงาน หล่อนทำธุรกิจโปรดักชั่นรับงานในแวดวงบันเทิงต่างๆ ทั้งกองละคร โฆษณา หรืองานอีเวนท์


“ต้องไปแล้ว วันนี้มีบริษัทโฆษณามาจ้าง เดี๋ยวต้องไปดูคนงานหน่อย ไอ้โฆษณาอะไรนะ ที่มันวายๆน่ะ นี่ก็ตามสังคมไม่ค่อยจะทันแล้ว”


บ่นอะไรอีกนิดหน่อยก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ปาณัทนั่งจิบกาแฟเพียงลำพัง เขาครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา อาการปวดร้าวระบมบนร่างกายเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าเขากำลังตกบ่วงเสน่ห์ของจอมภพเข้าอย่างจัง


กับภวัตผู้เป็นพ่อ คือความรักครั้งแรกในสมัยวัยรุ่น ไม่ได้เจ็บปวดแต่ก็ยังตรึงอยู่ในความทรงจำ แต่กับจอมภพผู้เป็นลูก มันเริ่มต้นจากความสัมพันธ์ทางกายที่ไม่คิดจะผูกพัน ไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์จะผันเปลี่ยนจนถึงกับรับมาดูแลใต้ชายคาบ้าน


ปาณัทอดหวั่นใจไม่ได้ จอมภพมีเสน่ห์เกินไป ลีลาบนเตียงเก่งเกินวัย ทุกอย่างช่างล่อลวงให้เขากระโจนเข้าสู่ความสนิทเสน่หา และความผูกพันเหล่านั้นไม่ได้ความรักเป็นต้นกำเนิด


ไม่... นี่ปาณัทคิดถึงความรักอย่างนั้นหรือ


เร็วไป มันต้องไม่ใช่ความรักแน่ๆ ไหนจะวัยที่ต่างกันเป็นสิบปีนั่นอีก ไม่ใช่เรื่องเหมาะแน่หากจะใช้คำว่ารักกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน ปาณัทพยายามสลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป


ขอให้มันเป็นแค่ธุรกิจ เซ็กส์แลกกับเงิน ถือเสียว่าเขาจ่ายเงินผูกขาดซื้อความสุขทางกายจากจอมภพ และคอยดูแลให้อีกฝ่ายเดินตามเส้นทางไปจนกระทั่งพ้นจากสัญญาที่ภวัตฝากไว้ ถึงตอนนั้นปาณัทจะปล่อยให้จอมภพจากไปทางชีวิตที่ควรจะเป็น เขาจะไม่นำความรู้สึกของตนไปผูกพันกับจอมภพเด็ดขาด


ปาณัทเตือนหัวใจตนเองเช่นนั้น และจะต้องทำให้ได้ ภวัตขายฝากบ้าน มิใช่ขายฝากหัวใจของบุตรชาย เมื่อใดที่จอมภพพร้อม เขาจะปล่อยมือจากชายหนุ่มทันที


ปาณัทสัญญากับตนเอง


TBC

ไม่ได้แต่งนิยายนานเลย ฮื้ออ ยังไม่ลืมน้องจอมกับเสี่ยเปาใช่ไหมเนี่ย

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 


ความคิดเห็น