email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 17 จะทำอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 จะทำอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 18:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 จะทำอะไร
แบบอักษร

ซุนหลี่มองไปรอบเห็นเยี่ยหลินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชากุ้ยฮัว

“ตื่นแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินวางถาดที่มีกาน้ำชาและแก้วไว้บนโต๊ะ

“เยี่ยหลิน นี่เวลาไหนแล้ว”

“ยามเฉินเพคะ” เยี่ยหลินส่งผ้าชุบน้ำหอมส่งให้นาง นางรับไว้ (ยามเฉิน เท่ากับเวลา 07.00 น. จนถึง 08.59 น.)

“วันนี้รู้สึกเงียบๆ นะ หลงหลานมู่ไปไหนหรือ”

“องค์ชายอยู่ในห้องโถงทั้งคืนเพคะ”

“ทำอะไรกัน”ซุนหลี่ถามด้วยความสงสัย

“หม่อมฉันก็มิทราบเพคะ องค์ชายแปดแค่บอกว่าให้องค์หญิงแต่งตัวเดี๋ยวจะมารับเพคะ”

“ไปไหนหรือ”

“หม่อมฉันมิทราบเพคะ” เยี่ยหลินยิ้มให้นาง นางยังคงนั่งสงสัยไม่ถามต่อ

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันจะไปนำพระกายหารมาถวาย”

“หลงหลานมู่กินอะไรหรือยัง” ซุนหลี่ถามขึ้นมา

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นได้ไง หรือเราจะเป็นห่วงเขาหรือ ทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วงอีตาหลงหลานมู่ด้วย

“ยังไม่ได้กินเลย...หิวมาก” เสียงบุรุษที่เข้าออกตำหนักนี้ได้คือเขาคนเดียว คือหลงหลานมู่

“เยี่ยหลินข้าจะไปเดินเล่น” ซุนหลี่บอกกับเยี่ยหลินที่กำลังออกไป

“กินอะไรหน่อย เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าออกไปข้างนอก”

“เยี่ยหลินเร็ว ข้าจะไปเดินเล่น” ซุนหลี่ลุกขึ้นเดินไปหาเยี่ยหลิน แต่หลงหลานมู่ขวางไว้ เยี่ยหลินเดินออกไปก่อน

“เยี่ยหลิน...เยี่ยหลิน...” ซุนหลี่ตะโกนเรียกนาง

“มานี่ ไปข้างนอกกัน” หลงหลานมู่จับมือนาง

“ปล่อยข้านะ” นางแกะมือเขาออก

“เมื่อวานอยากออกวันนี้กลับไม่อยากไป” หลงหลานมู่มองหน้านาง

“เจ้าจะพาข้าไปไหน”

“เดี๋ยวก็รู้” 


ซุนหลี่ดิ้นรนให้เขาปล่อยแต่มือเขาจับแขนเธอแน่น จนกระทั้งถึงผิงอันเป็นม้าของเขา แม่ทัพมู่จับเชือกไว้ เขาถึงปล่อยนาง

“นี่ม้าเจ้าหรือ” ซุนหลี่มองหน้าหลงหลานมู่ แล้วหันกลับมามองม้าสีดำเงางาม

“ใช่”

“มันชื่ออะไร”

“ผิงอัน” หลงหลานมู่มองซุนหลีที่ลูบหัวมัน ทั้งที่มันไม่ยอมให้ใครจับนอกจากเขาแล้วก็มีแม่ทัพมู่ที่จับได้ แต่เขาต้องเป็นคนบอกมันก่อนว่าให้รออยู่กับแม่ทพมู่ไม่งั้นมันจะพยศทันที

“สวัสดี...ผิงอัน เจ้าสวยจัง” หญิงสาวใช้มือลูบใบหน้าของมัน มันจึงเอียงคอให้นาง

“มันเป็นเพื่อร่วมรบของข้าตั่งแต่ข้าอายุแปดขวบ”

“มันอยู่กับเจ้ามาแปดปีแล้วซินะ”

“ใช่ มันดูจะชอบเจ้ามาก มันไม่เคยให้ใครแตะต้องนอกจากข้าสั่งมัน”

“เจ้าชอบข้าหรือ” ซุนหลี่ยิ้มให้มัน แล้วมันก็ร้อง

“ข้าก็ชอบเจ้า” ซุนหลี่ลูบหัวมัน หลงหลานมู่ยิ้มให้นาง 

“ไปเถิด เดี๋ยวจะบ่ายคล้อยเสียก่อน”

“แล้วเจ้าจะพาข้าไปไหน” ซุนหลี่ถามเขาที่ยังไม่ได้บอกว่าจะไปไหน

“ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวตลาด” หลงหลานมู่บอกกับนาง

“จริงนะ” ซุนหลี่ยิ้มด้วยความดีใจ

“ขึ้นม้าเร็ว ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้” หลงหลานมู่ดุนางไม่จริงจัง นางขึ้นม้าโดยทันที นางมองเขาที่กำลังขึ้นม้ามาด้วย

“เดี๋ยวเจ้าก็ขึ้นตัวอื่นซิ” นางร้องท้วงทันที

“ม้าข้าก็นั่งมันทุกวัน ข้าไม่ไปนั่งตัวอื่นหรอก”

“แต่ข้านั่งแล้วนะ ม้าในตำหนักเจ้ามีตั่งมากมาย เดี๋ยวผิงอันจะหนักเอา”

“ตัวเจ้าก็เท่านี้ ไม่ได้ใหญ่โตอันใด หน้าก็เล็กหลังก็ไม่มี ที่สำคัญเตี้ยด้วย”

“หลงหลานมู่” ซุนหลี่ใช้หน้าศอกกระทุ้งอกเขา

“คิดหรือว่าข้าจะเจ็บ” หลงหลานมู่กระซิบข้างหูนาง

“ไปผิงอัน” หญิงสาวรู้ว่าตัวเองแพ้จึงจับบังคับม้าให้วิ่ง แต่เขากับเป็นคนจับมันบังคับเอง แม่ทัพมู่กับหลี่กงกงและทหารอีกสี่คนบังคับม้าตามหลัง


หลงหลานมู่เข้าเขตตลาดพาหญิงสาวลงจากหลังม้าส่งเชือกให้แม่ทัพมู่

“ผิงอันอยู่กับแม่ทัพมู่นะ” หลงหลานมู่ลูบหัวมัน

“ไปกัน” หลงหลานมู่จะจับมือหญิงสาว แต่นางสะบัดมือหนี นางจึงเดินนำหน้าเขา ทำให้เขาอมยิ้มให้นาง หลี่กงกงเดินไปกับเขาด้วย

ซุนหลี่เดินไปทั้วตลาดโดยมีหลงหลานมู่เดินตามนางข้างๆ นางสะดุดตากับร้านหนึ่งที่ขายเครื่องประดับจึงเดินเข้าไป

“แม่นางต้องการอะไรบอกข้าได้” แม่ค้าถามนางขณะที่นางยืนมองปิ่นปักผมผีเสื้อสีชมพูมีหางห่อยลงมาแปดเส้นเล็กๆ นางแล้วจับมันมาดู

“ราคาเท่าไหร่” ซุนหลี่ถาม

“สองชั่ง ทำมาจากหินหายาก และช่างได้แต่งมันขึ้นมาใหม่ด้วยความยากลำบาก” แม่ค้าบอก

“ข้าว่าไปดูร้านอื่นดีกว่า” ซุนหลี่บอกกับหลี่กงกงเบาๆ แล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมกับพ่อบ้านหลี่

“ข้าให้สามชั่ง” หลงหลานมู่เอาก้อนเงินออกมาวางบนโต๊ะให้แม่ค้าแล้วหยิบปิ่นผีเสื้อที่นางจับใส่ไปในเสื้อของตน


“ขอบใจมาก ที่พาข้าไปเที่ยว” หญิงสาวบอกเขาที่กำลังนั่งลงบนฟูกนอนเปิดตำราอ่าน

“แล้วจะให้อะไรข้าเป็นการตอบแทน” เขาลดตำราลง

“ไม่มีแต่ก็ขอบคุณมากๆ” หญิงสาวนอนลงบนเตียง

“ห่มผ้าให้มิดชิด หิมะใกล้จะตกแล้ว”

“ข้ารู้แล้ว” หญิงสาวบอกเขา เขาเดินไปดับไฟที่หน้าห้องเหลือเพียงในห้องแค่ดวงเดียว หันมาอีกทีหญิงสาวก็หลับแล้ว เขาจึงเอาผ้าห่มของเขา ห่มลงบนตัวนางอีกชั้นหนึ่ง มองใบหน้าที่งดงามที่กำลังหลับใหล ทำให้เขาอดที่จะลงจูบใบหน้านางไม่ได้

“จะทำอะไรหลงหลานมู่” หญิงสาวลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ

“ข้าแค่ไล่แมลงออกจากใบหน้าเจ้า”

“แล้วไป” ซุนหลี่พลิกตัวหันไปทางอื่น

ข้าจะต้องทำอย่างไงที่จะครอบครองใจเจ้าได้


นิยายฟรี ไม่ขออะไรมาก ขอเม้นมากกว่า 5 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น