email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ #นู๋เทียร์ขี้อ่อย

14 หวานที่ปาก หรือหวานที่สุรา

ชื่อตอน : 14 หวานที่ปาก หรือหวานที่สุรา

คำค้น : นายเอกยั่ว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 หวานที่ปาก หรือหวานที่สุรา
แบบอักษร

14 หวานที่ปาก หรือหวานที่สุรา


เครียด บอกได้คำเดียวเลยอ่ะ ตอนนี้เครียดนิส หน่อย ผมก็เคยอ่านนิยายหรือดูหนังรัก ที่แบบตัวเอกไม่รู้หัวใจตัวเอง ประมาณว่า เอ๊ะ ความรู้สึกนี่คืออะไรหรือ~?? 

ตอนนั้นผมยังแอบด่าตัวเอกอยู่เลย ว่าทำไมไม่รู้ใจตัวเองวะอิโง่ ใจเต้นก็แสดงว่าชอบไง!.. แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วอ่ะ ที่ใจเต้นไปนี่คืออะไรกันแน่? 

...ชอบหรอ??... 

...หรือแค่ความรู้สึกชั่วคราว??... 

...อิหยังว่ะ?... 

งงกับตัวเองละนะ!? 

ผมรู้ว่าความรู้สึกของไป๋ฮวามันเหลืออยู่ ความรักความชอบของเขาทำให้ผมพลอยใจเต้นไปด้วย ตอนที่เห็นหน้ากันครั้งแรก ยอมรับเลยนะว่าตัวผมก็ใจเต้นเหมือนกัน เพราะเขาหล่อมากๆ แต่พอเริ่มตื้อไปเรื่อยๆ กลับใจเต้นเพราะความรู้สึกอีกแบบนึงแทน 

...แล้วความรู้สึกนี้คืออะไรอ่ะ?... 

เฮ้อ.. ชั่งเรื่องนั้นก่อนละกัน ผมเชื่อว่าความรู้สึกปริศนานี่มันต้องมีชื่อเรียกแน่ๆ แต่ผมไม่รู้อ่ะ ผมงงอยู่ งั้นตอนนี้ก็น่าจะบ่ายโมงแล้ว ผมว่าผมควรไปโรงเตี๋ยมอรุณฟ้ายามส้มได้ซักที.. แต่มันแบบ 


...งื้ิออ เขินนิดหน่อย... 


"ลี่ฟาง เตรียมรถม้าให้ข้าที" ถึงจะอยากพักใจอยู่บ้าน แต่ความแรดมีมากกว่า.. ไม่นานลี่ฟางก็มาเคาะประตูห้องผม 

"เตรียมแล้วเจ้าค่ะคุณชาย"  

"ดี ข้าจะไปโรงเตี๊ยมอรุณฟ้ายามส้ม"  เฮ้ออ ความแรด! บับว่า รู้สึกเหนื่อยใจนิดหน่อย~ 


..... 


เอาหละทุกคนล์ เลาว์ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว ผมมองไปชั้น2 เยี่ยม! พี่ชั่นกับพี่เพ่ยเล่นหมากกันอยู่!!! อ้ากกกก ไม่กล้าสู้หน้าเลยอ่ะ! เขินนะ แต่แบบ ใจมันเต้น! 

...ฮึก อย่ามองทางนี้สิ!!!... 

"ลี่ฟางง ข้า.. คือข้า" 

"เจ้าคะ?" 

"ข้ารู้สึก.. ม ไม่มีอะไรหรอก! ขึ้นข้างบนกันเถิด" 

ฮือ จะให้บอกว่ารู้สึกสับสนมันก็แปลกๆ ผมเดินเกร็งเล็กน้อย เมื่อกี้เว้ยย พี่ชั่นแม่งเห็น! โอ้ย หลบตาแทบไม่ทันอ่ะ ทำไมเรื่องผู้ชายเดี๋ยวนี้ชั้นอ่อนด้อยจังวะ! 

"คารวะ พี่เพ่ยเจี้ยน พี่ชั่นเหลียง" ก้มนอบน้อม พี่เพ่ยก็ยิ้มเริงร่าเหมือนเคย พี่ชั่นก็นั่งนิ่งๆ จ้องกระดานหมากรุกเหมือนใช้สมาธิ... 

...เขินนิดหน่อยย... 

"น้องไป๋! วันนี้เจ้ามาช้านัก เมื่อกี้นะ เจ้าน่าจะมาเห็น!" 

"อ..อะไรรึขอรับ" 

"ข้าชนะหมากเจ้าคุณชายไร้พ่ายน่ะสิ! นั่นนับเป็นความสำเร็จของข้าเลย!!"  

"ยินดีด้วยขอรับพี่เพ่ย" ผมยิ้มอย่างยินดี ตบมือให้เล็กน้อย พี่ชั่นมองผมขมวดคิ้ว ก่อนจะเล่นหมากต่อ 

"แต่ที่ข้าชนะได้คงเพราะโชคช่วย เจ้าชั่นมันดูไม่ค่อยมีสติ ข้าเลยท้าดวลเผื่อจะพลิกไปชนะบ้าง.. เจ้ารู้รึไม่ ว่าทำไมคุณชายไร้พ่ายคนนี้ถึงดูไม่มีสติ?!"

 "หยุดเลยนะ เพ่ยเจี้ยน!" 

พี่ชั่นที่เงียบอยู่นาน พูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เอ๋ๆ อะไรเนี่ยๆ อย่างนี้ต้องแกล้ง! 

...แกล้งแล้วแกล้งอีก ไม่เข็ดไง... 

"หึหึ ทำไมรึขอรับ" 

"ก็เจ้าคุณชายนี่เอาแต่คิดเรื่องอื่นอยู่น่ะสิ! ใจล่องใจลอย เดินหมากมั่ว เอาแต่มองชั้นล่าง เหมือนกำลังรอใครให้มาหาอย่างนั้นแหละ!.. ข้าชักจะสงสัยเสียแล้ว ว่าคุณชายไร้พ่ายคนนี้ รอสตรีหรือรอบุรุษกันแน่~" 

ป๊าดๆๆๆๆ ทำดีอ่ะพี่เพ่ย! ผมรู้สึกใจพองขึ้นมา ยิ้มแก้มแทบปริแบบไม่มีสาเหตุ เหลือบมองพี่ชั่น เขาก็หลับตาข่มจิตข่มใจ กัดกรามจนเส้นเลือดนูนที่ขมับ 

...เขินแรงนะเราอ่ะ!... 

"เพ่ยเจี้ยน.." พี่ชั่นลืมตา พูดเสียงเย็นใส่พี่เพ่ย พี่เพ่ยก็ยิ้มหัวเราะ เอื้อมมือไปตีบ่าของพี่ชั่นเบาๆ 

"เอาน่า อย่าได้โกรธเลย ข้าแค่พูดเล่นเท่านั้น.. เอ หรือว่าที่เจ้าแพ้เพราะกำลังรอใครจริงๆ!? หึหึ ใจลอยไปไกลเลยเนอะ" 

"เพ่ยเจี้ยน! ถ้าเจ้าไม่หุบปาก ข้าจะฆ่าเจ้า!" ผมนั่งขำเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าเขินอยู่ พี่เพ่ยหัวเราะกร๊ากขึ้นมา 

"ฮ่าๆๆๆ ขออภัยขอรับคุณชายชั่น~ มาๆ ข้าจะเลี้ยงสุราให้เจ้าซักหน่อยละกัน" พี่เพ่ยพูดจบ ก็สั่งเหล้ากับของกินเล่นมา...

ผมเหลือบไปมองพี่ชั่น เห็นพี่ชั่นมองมาที่ผมเหมือนกัน.. โอยย เหมือนไฟฟ้าช้อตที่จัยย์... 


..... 


โต๊ะของเพ่ยเจี้ยน ตอนนี้เต็มไปด้วยไหสุราที่เขาสั่งมา ชั่นเหลียงและซินเทียร์ถอนหายใจนิดๆ นี่กะจะกินให้ตับแข็งเลยรึเปล่า? เพ่ยเจี้ยนรินสุราใส่จอกให้ชั่นเหลียง และซินเทียร์  

"นี่ของเจ้าคุณชายชั่น~ นี่ของเจ้าน้องไป๋... ส่วนนี่ของข้า" พูดจบก็จับไหให้มั่นมือ แล้วกระดกกินเข้าไปจนน้ำเหล้าสีใสไหลมาตามคอ ซินเทียร์หัวเราะนิดๆ ไม่รู้ว่าเพ่ยเจี้ยนจะเล่นแบบนี้ 

"ฮ่าๆๆ พี่เพ่ย ท่านชั่งอารมณ์ดียิ่งนัก"  

"ฮ่าๆๆ ข้าก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วหละ!" 

เพ่ยเจี้ยนพูดยิ้มๆ ซินเทียร์ก็หัวเราะ กินเหล้าจอกนั้นก่อนจะเบ้หน้านิดๆ เหล้ารสขมฝาด พอกินไปเรื่อยๆ เริ่มมีรสหวาน ยิ่งเมาจะยิ่งหวานกว่าเดิม แถมหอมกลิ่นดอกไม้มวลบุปผา(มันคือเหล้าในจินตนาการฟ้าเอง) 

ชั่นเหลียงมองซินเทียร์ด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะกระดกจอกเหล้านั่นลงคอ เพ่ยเจี้ยนเมื่อเห็นทั้ง2ดื่มหมดแล้ว จึงเติมอีกให้เรื่อยๆ จนซินเทียร์เริ่มหน้าแดง เหล้าของโลกนี้แรงนัก คนคอแข็งอย่างเขา กลับมาคออ่อนง่ายเหมือนเพิ่งดื่มครั้งแรกอย่างงั้นแหละ 

...แต่ร่างกายนี้ไม่เคยกินเหล้านิ่?... 

...เอ๊ะ งงละนะ... 

ซินเทียร์ขมวดคิ้วงง ก่อนจะดื่มเข้าไปอีกจอก รสหวานอ่อนๆ ผสมกับรสฝาดอย่างลงตัว ทำให้ซินเทียร์ค่อนข้างจะชอบเหล้าตัวนี้ 

สายตาหวานฉ่ำหันไปมองชั่นเหลียง ทั้งสองสบตากันเพียงนิด ก่อนจะเป็นซินเทียร์เองที่หนีสายตาออกมา และจับไหสุราดื่มเข้าไป ทำให้เพ่ยเจี้ยนเบิกตากว้าง 

"น..น้องไป๋! เจ้าทำแบบนั้นไม่ได้นะ~ นั่นเหล้าข้าาา" 

"อือ ไม่เอาา" 

ซินเทียร์เริ่มมัวเมากับรสเหล้าที่หวานหอมดั่งบุปผา เพ่ยเจี้ยนนั้นเป็นคนขอแข็ง ตอนนี้เลยเริ่มวิ๊งค์นิดหน่อย ชั่นเหลียงมองคนที่ไม่ได้สตินิ่งๆ ก่อนจะละสายตาออกมาแล้วดื่มน้ำชาเข้าไป 

ตัวของเขาไม่ชอบดื่มของมึนเมา ถึงแม้จะเมายากแต่ก็ไม่ได้อยากจะกิน แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ หรือแสดงความขอบคุณของมิตรสหาย ก็หลับหูหลับตากินได้ 

...แม้จะหวานหอมมากเท่าไหร่ แต่ข้าก็ไม่ชอบอยู่ดี... 

"คุณชายเจ้าคะ พอเถอะเจ้าค่ะ" ลี่ฟางทนกับคุณชายของตนไม่ไหว เลยค่อยๆเดินมาพูดเสียงอ่อนให้ ซินเทียร์ขมวดคิ้ว ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด 

"ลี่ฟาง จะให้ข้าพอได้อย่างไร รสเหล้านี้หอมหวานเสียเหลือเกิน~" 

พูดจบก็ยกไหกินต่อ ลี่ฟางทำหน้าหงอย อยากจะมาดึงไหออก แต่ก็ไม่อยากล่วงเกินคุณชายไป ชั่นเหลียงถอนหายใจ ก่อนจะหยิบแก้วชามายื่นให้ซินเทียร์ที่นั่งหน้าเมาๆอยู่ 

"ข้าสงสารคนรับใช้ของเจ้า ดื่มชาล้างคอแล้วกลับจวนไปเสีย" เหมือนจะเป็นคำสั่งแต่ก็ผสมกับความรู้สึกห่วงแปลกๆ ซินเทียร์ยังขมวดคิ้วส่ายหัว ก่อนจะชะงักแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ นิ้วเรียวชี้ไปที่แก้วชา แล้วชี้มาจรดที่ริมฝีปากสีสด 

"พี่ชั่นน ป้อนข้าก่อนสิ" สายตาแพรวพราว ยกยิ้มที่มุมปาก ถึงจะมีความกระดากอายอยู่เต็มใจ แต่พอเมาแล้วนิสัยเดิมจะเผยออก ชั่นเหลียงขมวดคิ้ว อยากจะวางน้ำชาแล้วปล่อยให้ตัวแสบนี่โวยวายไป 

แต่ใจนึงก็อยากจะป้อนและส่งกลับบ้านสกุลไป๋ เพราะตัวเล็กตรงหน้าตอนเมาชอบแล้วปล่อยตัว เสื้อผ้าถึงมันจะไม่หลุดลุ่ยนัก แต่คนที่โต๊ะอื่นก็ชอบหันมามองเหมือนกัน 

ชั่นเหลียงถอนหายใจ จับท้ายทอยให้เงยหน้าเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆจ่อแก้วชาตรงริมฝีปาก ซินเทียร์ก็หลับตาพริ้ม เผยอปากขึ้น เพ่ยเจี้ยนอ้าปากค้าง ไม่คาดไม่ฝัน ว่าคุณชายคนนี้จะยอมทำ ลี่ฟางก็มองแล้วอมยิ้ม อยากจะบิดตัวและกรี๊ดออกมา แต่ไม่กล้าเพราะคนอยู่เยอะ 

ชั่นเหลียงค่อยๆเทน้ำชาให้เข้าปากสีสด ซินเทียร์ลืมตามองหน้าชั่นเหลียงก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเล่ห์ ทำให้น้ำชาไหลหยดออกจากมุมปากมายังลำคอขาวระหง 

ชั่นเหลียงมองก็ใจเต้นนิดๆ ผละแก้วชาออกมาแล้วนั่งนิ่งๆ ซินเทียร์ใช้นิ้วโป้งเช็ดที่ริมปาก ยิ้มเผล่ออกมาอย่างเขิน 

"คิๆ พี่ชั่น ท่านไปส่งข้าหน่อยสิ~"  

"เจ้าจะได้ใจเกินไปแล้ว" 

"อืมม พี่ชั่นน ท่านคิดว่าลี่ฟางสาวใช้ของข้า จะแบกข้ากลับไหวรึ~~" 

"ไหวแน่นอน" ก็เจ้าตัวเล็กขนาดนี้... 

"ไม่อาวว ท่านต้องไปส่งข้า!! ไม่งั้นข้าไม่กลับแน่นอน!!" 

ซินเทียร์นั่งขมวดคิ้ว กอดอกและบี้ปากเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจ เพ่ยเจี้ยนที่งงๆกับสถานการณ์ก็ขำออกมานิดๆ ใครจะไปคิดว่าบุคลิกภายนอกที่เรียบร้อยและสง่างาม กลับเป็นคนแก่นแก้วแถมเปิดเผย 

ชั่นเหลียงขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปหาลี่ฟาง 

"เจ้าพาคุณชายกลับจวนไปได้แล้ว" 

"เจ้าค่-" 

"ไม่อาวว ข้าไม่เอา! ท่านไปส่งข้านะ น้าา"  

"... เจ้าอย่าเรื่องเยอะ ข้าจะเล่นหมากกับเพ่ยเจี้ยน" 

เพ่ยเจี้ยนชะงัก ไม่คิดว่าชั่นเหลียงจะใช้ตนมาเป็นข้ออ้าง  

"ชั่น ข้าเล่นตานี้เสร็จก็ว่าจะไม่เล่นแล้ว ข้าอยากกินเหล้ามากกว่า" ซินเทียร์หันมายิ้มให้เพ่ยเจี้ยน เดินอ้อมโต๊ะ เกาะที่แขนของชั่นเหลียงแล้วเอาหน้าถูไถ 

"แค่ไปส่งข้าที่บ้านสกุลไป๋จะทำให้ท่านเสื่อมเสียชื่อเสียงหรืออย่างไร.. ไปส่งข้านะ"

 "....." 

"พี่ชั่นขอรับ~ ส่งข้าน้าา" 

"ลี่ฟาง เตรียมรถม้าให้คุณชายเจ้า ข้าจะไปส่งถึงจวนเอง" 

ชั่นเหลียงจำเป็นต้องจำใจพากลับ เพราะไม่อย่างนั้นตัวแสบตรงแขนเขา อาจจะทำเรื่องน่าอายมากกว่าเกาะแขนก็ได้ ซินเทียร์ยิ้มแฉ่ง  

"ขอบคุณนะขอรับ~" 

"....." 

"ข้าขอตัวนะขอรับ พี่เพ่ย~ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะขอร้าบ~" 

เพ่ยเจี้ยนพยักหน้ายิ้มๆ หยิบไหสุราและดื่มต่ออย่างมีความสุข ชั่นเหลียงประคองเจ้าตัวแสบมา ถึงซินจะเมามาก แต่ก็ไม่ถึงกับทรงตัวไม่อยู่ แต่ที่ทำตัวอ่อนๆแบบนี้ เพราะอยากอยู่ในอ้อมกอดของชั่นเหลียงตะหาก 

ลี่ฟางเดินตามห่างๆ รู้สึกพองที่ใจแปลกๆ.. 

เมื่อมาถึงรถม้า ชั่นเหลียงก็ขึ้นไปก่อน หันมาจับมือของซินเทียร์แล้วค่อยๆประคองเบาๆ ให้ขึ้นมาด้วย ตอนนี้ทั้ง3คนนั่งอยู่บนรถม้ามาได้ซักพัก ลี่ฟางนั่งเงียบ 

พยายามเขยิบให้ห่างจากคุณชาย ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะตอนนี้คุณชายไป๋ของเขา กำลังนั่งยิ้มกระหยิ่ม มือเรียวเล็กลูบไล้ที่แผงอกของชั่นเหลียงเบาๆ ชั่นเหลียงก็นั่งนิ่ง ดูการกระทำของตัวแสบด้วยความอยากรู้ 

"คิๆ กล้ามเนื้อท่านมันน่ากัดนัก"  

"เจ้าเป็นสุนัขรึ?"  

"หึหึ.. ปากท่านร้าย น่าจูบเช่นกัน" 

"ไร้ยางอาย.."  

"ข้าพูดจริงๆนะ..." พูดจบก็ยื่นมือมาจับที่โครงหน้าของชั่นเหลียงแล้วดึงมาใกล้ๆ ก่อนจะชะงัก ซินเทียร์หันไปหาลี่ฟาง 

"ลี่ฟาง เจ้าลงไปซื้อชามาให้ข้ากินหน่อยสิ.." 

"จ..จ..เจ้าค่ะ!" นางรีบตอบอย่างเขินอาย เคาะตรงหน้าต่างรถม้าบอกให้คนขับหยุด แล้วรีบลงจากรถม้าทันที ซินเทียร์หันมาที่ชั่นเหลียงอีกครั้ง ยิ้มกระหยิ่มแล้วใช้นิ้วโป้งแตะที่ริมฝีปากชั่นเหลียงเบาๆ 

ชั่นเหลียงมองซินเทียร์นิ่งๆ จริงๆก็หันหน้าหนีหลบได้ แต่ไม่รู้ทำไม ถึงไม่อยากละสายตาไปไหนเหมือนโดนมนต์สะกดในดวงตาหวานฉ่ำ  

"ข้าจูบท่านได้มั้ย" 

"......" 

"จูบท่าน.. ในฐานะคนรัก" 

"เจ้า.." 

ไม่ทันที่ชั่นเหลียงพูดจบ ซินเทียร์ก็คล้องคอให้ชั่นเหลียงก้มลงมาแล้วจูบที่ริมฝีปากเลือดนกเบาๆ ลิ้นเล็กค่อยๆเลียที่ริมฝีปาก ก่อนจะแทรกเข้าไปในโพรงหวานหอมกลิ่นชา 

ชั่นเหลียงชะงัก อยากจะหันหน้าหนี แต่แขนของเขากลับรวมที่เอวของซินเทียร์แล้วดึงให้ร่างเล็กมานั่งที่ตัก ซินเทียร์และชั่นเหลียงจูบกันไปมา ก่อนที่ซินเทียร์จะผละออก เพราะหายใจไม่ทัน ทั้ง2สบตากัน หอบหายใจแฮ่กด้วยสีหน้าฉ่ำเยิ้มเพราะแรงอารมณ์ 

ซินเทียร์ยิ้มออกมา ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากนั่นเบาๆอีกครั้ง ค่อยๆไล้ปากนุ่มมายังคอ ขบกัดและเลียๆจนเกิดรอย ชั่นเหลียงก็หลับตาพริ้ม มือใหญ่จับที่บั้นท้ายของซินเทียร์แล้วขยำเบาๆ 

"อือ.. พี่ชั่น อืมม" ครางออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยื่นหน้าไปจูบที่ปากของชั่นเหลียงอีกรอบ 


จุ๊บ.. 


เสียงจูบนั้นดังทั่วข้างในรถม้า ซินเทียร์ขยับสะโพกเล็กน้อย บดบั้นท้ายอวบนั่นลงไปกับแก่นใหญ่ที่เริ่มนูนขึ้นมา ชั่นเหลียงซี้ดปาก มองหน้าซินเทียร์ที่แดงฉ่า ตาฉ่ำเยิ้มอย่างอารมณ์พลุ่งพล่าน.. 


...ตัวเขาเองก็ไม่ได้เมาเหมือนเจ้าตัวแสบนี่ แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มเหมือนกินสุราไป100ไห... 


"แฮ่ก.. พี่ชั่น อืม.. พี่ชั่นขอรับ ข้าชอบท่านนะ" แม้จะยังเมา แต่ก็ไม่วายแอบเต๊าะบอกชอบไป พูดจบก็เหมือนสติจะหาย สลบเหมือบบนอกแกร่งของชั่นเหลียง ทิ้งให้เขานั้นอารมณ์ค้าง โด่อยู่อย่างนั้น 

ชั่นเหลียงชะงักกับคำสารภาพของตัวแสบก่อนจะยิ้มออกมาแล้วลูบหัวของซินเทียร์เบาๆ..  

...ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง แต่ข้าก็รู้สึกดีเวลาที่เจ้าบอกชอบข้า... 

...เจ้าหมาน้อยตัวแสบ... 

ชั่นเหลียงเลียริมฝีปากของตัวเอง พลางคิดในใจ ว่าสุราที่ตัวแสบกินไปนั้นหวานหอมถึงเพียงนี้เลยหรือ.. 


...หรือที่หวานคือปากของตัวแสบกันแน่... 


------------

รู้สึผิดนิดหน่อย ไม่ได้มาอัพหลายวันเลย ขอโทษด้วยน้าา เปิดเทอมสัปดาห์แรกงานก็เยอะเลยอ่ะ นี่บ่นอยู่55555

หนูซินเรามันทำคนอารมณ์ค้างอีกแล้วทุกคน!! วี๊ดดดด พี่ชั่นนะพี่ชั่น ปากบอกไม่ชายตามอง แต่ก็จูบกับน้องไปแล้วหนิ!! อัลไลเนี่ยยย😂

ช่วงนี้ฟ้าจะเบลอๆ ง่วงๆหน่อย มีคำผิดบอกกันได้น้าาา

ก่อนจะไปขอคุยระบายก่อน ถ้าไม่อยากอ่านกดข้ามเลยนะ5555😳

หลายวันที่ผ่านมาการบ้านอย่างกับภูเขา ธุรกิจ คณิตเพิ่ม คณิตหลัก วิทย์ ไทยจับใจความ ประวัติ สังคมเรื่องแผนที่ อังกฤษ ไอเอส วิทย์โครงงาน คอม.... อะไรเนี๊ยยยยย สัปดาห์แรกก็เอาเลยหรอออ ฮือ ร้องไห้ได้ป้ะจ้ะ ที่พิมพ์มานี่สำหรับเรามันเยอะมากๆ เพราะเขาสั่งหลายข้อ😢 ปั่นไปให้โลกลืม 

บ่นพอแล้ว บ่นไปยังไงการบ้านก็ไม่ลด🤒 ฮึก

ฝากคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ❤ อย่าหายกันล่ะ~

------------

ฝากติดตามด้วยนะงับ🎈

pannarai0957

ความคิดเห็น