ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

พระจันทร์ดวงน้อยสะเดาะเคราะห์ (3)

ชื่อตอน : พระจันทร์ดวงน้อยสะเดาะเคราะห์ (3)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2561 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พระจันทร์ดวงน้อยสะเดาะเคราะห์ (3)
แบบอักษร


มู่เลี่ยงหรงสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่แล่นลามในกายของคู่หมั้นสาว บุรุษขี้เล่นคิ้วกระตุกเล็กน้อย เยี่ยนเยว่ฉีคิดว่าเขาจะทำร้ายนางถึงกับต้องเดินพลังรอปะทะ ช่างน่าขันยิ่งนักที่จิ้งจอกน้อยตระหนกดุจกระต่ายป่า

“ข้าเพียงจะทำความสะอาดให้ ลืมแล้วหรือว่าทุกอย่างของเจ้าคือของข้า”

“ทะ...ทำความสะอาด?” หญิงสาวยังคงงวยงง วันนี้ฉินอ๋องจะมาไม้ไหนอีก

มู่เลี่ยงหรงออกแรงอีกเล็กน้อยเพื่อให้เยี่ยนเยว่ฉีอยู่ในท่วงท่าที่สบายขึ้น วงแขนหนึ่งเกี่ยวกระหวัดรัดโฉมสะคราญให้แนบชิดติดกับร่างแกร่ง ส่วนอีกมือหนึ่งก็ดึงรั้งมือขาวเนียนละเอียดที่เขายังคงกอบกุมเอาไว้มาแนบแก้มของตนเอง

ไม่ทันได้ตั้งตัวเยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกถึงความนุ่มละมุนและเปียกชื้น มู่เลี่ยงหรงจุมพิตลงบนฝ่ามือของนาง ริมฝีปากหยักบางนั่นค่อย ๆ บรรจงแตะสัมผัสจนถ้วนทั่วทุกตารางนิ้ว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะผิวบางจนเห่อแดง กระแสปลาบแปลบแล่นลามไปทั่วสรรพางค์กาย อารมณ์ไหววูบสะท้านสะเทือนไปหมด ลมปราณที่รวบรวมไว้ทั้งหมดเมื่อครู่พลันสลายหายไป

ในที่สุดการ *‘ทำความสะอาด’* อันยั่วเย้าก็จบลง มือคร้ามแข็งแกร่งละจากข้อมือเล็กบางด้วยมีเป้าหมายใหม่เป็นแก้มนวล นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามรูปหน้าอันงดงามอย่างแผ่วเบา ไล่เรื่อยมาถึงริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังสั่นระริก เขาใช้ท้องนิ้วโป้งป่ายปัดยั่วยุไปมา หมายใจจะหลอกล่อให้หญิงสาวหัวใจป่วนปั่นในรสสัมผัสนี้

มู่เลี่ยงหรงยกยิ้มน้อย ๆ สีหน้าแววตามีแต่ความหลงใหล ไม่เหลือมาดของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่ง ยามนี้มีเพียงบุรุษผู้ตกอยู่ในห้วงรักเท่านั้น ถึงจะกล่าวกับนางว่านี่เป็นการลงโทษก็ตามที แต่ชายหนุ่มกลับไม่แน่ใจเสียแล้วว่าผู้ใดเป็นคนที่กำลังทรมาน

“เสี่ยวเยว่...เสี่ยวเยว่ของข้า” เขาพึมพำแผ่วเบาก่อนจะจุมพิตนางอย่างลึกซึ้ง ลิ้นอุ่นร้อนโลมลิ้มชิมริมฝีปากนุ่มอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก่อนจะแทรกลึกเข้าสู่โพรงปากแสนหวานเมื่อนางเผยอตอบรับอย่างเต็มใจ

เยี่ยนเยว่ฉีครางเบา ๆ ในลำคอ ถึงจะถูกเขาพร่ำสอนมาแล้วหลายครั้งก็ตามทีแต่ลิ้นเรียวเล็กยังคงสั่นระริก นางพยายามสนองตอบลิ้นร้อนที่รุกเร้าอย่างเงอะงะ แขนเรียวงามค่อย ๆ เลื่อนขึ้นโอบลำคอแกร่ง ปลายนิ้วสอดแทรกลูบไล้ไรผมของชายหนุ่มอย่างลืมตัว การกระทำทั้งหมดยิ่งกระตุ้นให้เขารุ่มร้อนยิ่งกว่าเดิม

มู่เลี่ยงหรงโหมจูบดูดดื่มมากกว่าเก่า จังหวะเกี่ยวกระหวัดเร่งเร้ารุนแรงราวพายุโหมกระหน่ำ มือคร้ามลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง เอวขอดกิ่ว และสะโพกอันกลมกลึง เขาอยากจะกระชากอาภรณ์ที่ปิดกั้นสัมผัสเหล่านี้ให้แหลกสลายไปให้หมด

ก่อนสติสัมปชัญญะที่มีจะขาดผึง บุรุษผู้ร้อนแรงพลันผละริมฝีปากออกอย่างเสียมิได้ ทั้งสองยังคงสบนัยน์ตาที่พร่าไปด้วยไอหมอกของกันและกัน ลมหายใจหอบกระชั้นราดรดใบหน้าจนเห่อร้อน ต่างคนต่างรู้สึกว่ายังไม่พอ แต่ก็ไม่อาจกระทำตามใจไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดที่รัดแน่นออกอย่างไม่เต็มใจนัก

เยี่ยนเยว่ฉียังคงมีท่าทีอ่อนระทวยด้วยรสจูบ นางจึงยังพิงซบอกแกร่งไม่ไปไหน นัยน์ตาดอกท้อหยาดเยิ้มยั่วยวนใจ ยามนี้สตรีผู้งดงามทำให้ท่านอ๋องหนุ่มหลงใหลจนสุดประมาณ

“เสี่ยวเยว่ของข้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก”

“หือ ทำไมพูดเช่นนั้นเล่าเพคะ?”

“ข้าต้องการลงทัณฑ์เจ้า ที่ไหนได้กลับทรมานเสียเอง”

“เป็นท่านอ๋องทั้งนั้นที่ต้องการ ยังมาโยนหม้อดำใส่เยว่ฉีอีก” นางช้อนสายตาขึ้นคราหนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ ราวกับผู้ชนะ

“เสี่ยวเยว่ข้าไม่อาจจะรอต่อไปได้อีกแล้ว จะทำให้ข้าทุรนทุรายด้วยคิดถึงเจ้าทั้งเช้าค่ำไปถึงเมื่อใด?”

“จริงสิเพคะ พี่รองฝากจดหมายมาให้ท่านอ๋องด้วย เขาบอกว่าให้ท่านไปเตรียมของตามรายการเหล่านี้”

“เตรียมการ?”

“ท่านอ๋องลืมได้อย่างไร คืนนี้พี่รองจะทำพิธีสะเดาะเคราะห์ให้หม่อมฉันอย่างไรเล่า”

“ข้าเกือบลืมไป ไหนเอาจดหมายมาสิ”

เยี่ยนเยว่ฉีควานหาบางสิ่งบางอย่างในช่องแขนเสื้อ จากนั้นก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้เขา มู่เลี่ยงหรงไม่รีรอคลี่กระดาษสีขาวออกอ่านในทันที เขากวาดสายตาไปบนตัวอักษรที่เขียนอย่างประณีต โดยไม่ยอมให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่ครึ่งคำ

“เจ้าคงต้องรีบเก็บดอกบัวแล้ว ข้าจำเป็นต้องไปดำเนินการตามที่เยี่ยนจิ้นหลิงร้องขอ คงต้องใช้เวลาตลอดบ่าย ที่สำคัญหากจะใช้สถานที่นั้นแล้วล่ะก็คงต้องไปขออนุญาตกับฮ่องเต้ก่อน”

“เยว่ฉีขอเก็บอีกเพียงไม่กี่ดอกเพคะ”

“ข้าจะพายเรือกลับช้า ๆ เจ้าก็เด็ดพวกมันขึ้นมาระหว่างทางก็แล้วกัน”

“เพคะ”

มู่เลี่ยงหรงบังคับลำเรือให้มุ่งหน้ากลับไปยังท่าน้ำ เขาคอยมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความเป็นห่วงเป็นใย จนในที่สุดเยี่ยนเยว่ฉีก็ได้บัวมังกรเหินกองใหญ่ หญิงสาวยิ้มน่ารักอย่างพออกพอใจกับผลงานของตนเอง

เมื่อเห็นนางได้ในสิ่งที่ต้องการจนครบถ้วนแล้วเขาจึงเร่งฝีพายทันที ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงที่หมาย ฉินอ๋องพาคู่หมั้นเดินทางกลับมายังเรือหลวงอย่างรวดเร็ว เขาอดไม่ได้ที่จะกำชับซูจิ้งให้ดูแลนายหญิงให้ดีอย่าได้ให้ผู้ใดมาเข้าใกล้นางได้อีก สาวใช้ตัวน้อยรีบตอบรับทันควัน

เมื่อส่งสายตาอาลัยอาวรณ์สตรีในดวงใจเรียบร้อยแล้ว คนร่างสูงก็รีบหันกายแล้วสาวเท้าจากไปทันที

ตลอดบ่ายเยี่ยนเยว่ฉีเอาแต่อยู่ในห้องพัก นางไม่อยากออกไปข้างนอกขณะที่มู่เลี่ยงหรงไปทำธุระ ที่สำคัญไม่ต้องการจะพบกับบุคคลต้องห้ามอย่างเฟิงหลี่จื้อ แต่เมื่อคิดให้ดี หากย้อนเวลากลับไปได้ตนจะไม่มีทางใช้เขาเป็นเครื่องมือ การเล่นตลกกับหัวใจผู้อื่นเป็นสิ่งที่โหดร้ายยิ่งนัก อย่างไรเสียคงต้องหาทางขอโทษจอหงวนหนุ่มสักครั้งหนึ่งจึงจะสบายใจได้


************************

ยังไม่จบนะ ติดตามพาร์ทต่อไปจร้า


โอ๊ย...มีความอยากถูกทำความสะอาดบ้าง พอไม่หายเก๊กท่านอ๋องของไรท์ก็น่ารักขึ้นตั้งเยอะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว