email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 16 อย่ามาอ้อมค้อม

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 อย่ามาอ้อมค้อม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 อย่ามาอ้อมค้อม
แบบอักษร

“ข้าไม่อยากเล่นละ เมื่อเจ้าไม่เต็มใจข้าจะไม่ขืนใจเจ้า” หลงหลานมู่ลุกขึ้นยืน เอาหมอนกับผ้าห่มข้างนางมา เดินไปที่นั่งยกพื้นเอาหมอนลงวางบนฟูกยาว ที่เขาอ่านหนังสือเป็นประจำ ซุนหลี่มองเขาด้วยความแปลกใจ

“เจ้านอนที่นอนข้า ส่วนข้าจะนอนตรงนี้” หลงหลานมู่นอนลงบนฟูก

“หลงหลานมู่เจ้าไม่ได้เมา” หญิงสาวถามด้วยความแปลกใจ

“ข้าแค่ลองใจเจ้า นอนชะ” หลงหลานมู่หลับตาลง นางจึงไม่กล้าถามอะไรต่อ

ข้ามิต้องการเพียงแต่ตัวเจ้าเพียงเท่านั้น แต่ข้าต้องการใจเจ้าด้วย จะมีสักวันที่เจ้าจะรักข้าอย่างแท้จริงหรือไม่


ซุนหลี่ตื่นมาในเช้าของอีกวัน มองไปรอบห้องไม่เห็นชายหนุ่มที่นอนอยู่บนฟูกนอน จึงเดินไปเปิดประตู ภาพที่หญิงสาวได้เห็นคือการซ้อมดาบกับแม่ทัพมู่อยู่

“ตื่นแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินเดินเข้ามาพร้อมกับชุดที่อยู่บนพานวางข้างเตียง

“เขาซ้อมกันทุกวันแบบนี้เลยหรือ” ซุนหลี่มองหลงหลานมู่ที่กำลังใช้ดาบต่อสู่กับแม่ทัพมู่ และมีหลี่กงกงเข้าไปเป็นคนที่สองในการฝึกซ้อม

“เพคะ องค์ชายแปดทำแบบนี้มาตั่งแต่สิบชันษาแล้วเพคะ พอใต้อ๋องเสด็จออกไปรบพระองค์จะตามเสด็จตั่งแต่แปดพระชันษาเพคะ”

“ไม่น่าละ ถึงได้ฝักใฝ่แต่การรบ”

หลงหลานมู่ถีบหลี่กงกงล้มลง แล้วใช้มีดจ่อไปตรงระหว่างคอของแม่ทัพมู่

“พอแค่นี้” หลงหลานมู่ลดดาบดึงมือหลี่กงกงขึ้นมา

“วันนี้พระองค์ฝึกซ้อมแต่เช้าเลยพะยะค่ะ เมื่อคืนวันเข้าหอ...” แม่ทัพมู่ยิ้มให้หลงหลานมู่

“ไปเถิดจะไปตำหนักรัชทายาท”

“น้ำและขนมเพคะ”

หลงหลานมู่หันกลับมาตามเสียงของหญิงสาว เห็นถาดมีแก้วน้ำชากับขนมกุ้ยฮัวสามชิ้น

“วันนี้ ฟ้าทะล่มดินทะลายเป็นแน่แท้” หลงหลานมู่หัวเราะจนเสียงดัง

“งันก็ไม่ต้องกิน ข้าจะไปเทให้หมากินให้หมด เยี่ยหลินข้าจะกลับห้อง” ซุนหลี่เอาถาดขนมกุ้ยฮัวและน้ำชาส่งให้เยี่ยหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ นางจึงเดินหันหลังซุนหลี่แล้วยิ้ม

“ซุนหลี่” หลงหลานมู่เรียกนางแต่นางก็ไม่หันกลับมา แต่เขาได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ทัพมู่และหลี่กงกง

“พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน” หลงหลานมู่จึงหันไปดุแม่ทัพมู่และหลี่กงกง


หลงหลานมู่เดินเข้ามาในห้องนอนเห็นหญิงสาวนนั่งกินขนมกุ้ยฮัวอยู่กับเยี่ยหลินที่คุยกันสนุกสนาน

“ขนมของข้า หมากินหมดแล้ว” หลงหลานมู่มองซุนหลี่ที่กินอย่างเอร็ดอร่อย นางถึงกับสำลักออกมาใส่ตัวเขาที่กำลังนั่งอยู่

“เสื้อข้าเปลื้อนหมดแล้ว” หลงหลานมู่ดุเบาๆ เยี่ยหลินเดินออกจากห้องก่อนที่พายุกำลังจะมา

“ข้าไม่ได้ตั่งใจ” นางใช้มือปัด

“ไม่ต้อง” หลงหลานมู่เดินออกจากห้องไป

“ทำไมต้องโกรธด้วย แค่เรื่องนิดเดียวเอง ข้าควรจะโกรธเจ้ามากกว่า”


“ข้าสั่งให้เจ้าไปทำให้เรียบร้อย ทำไมถึงทำไม่สำเร็จ แค่แล้วงานอื่นข้าจะให้เจ้าทำได้อย่างไร” เสียงดังสั่นตำหนัก

“องค์ชายสามกระหม่อมขอพระราชทานอภัย กระหม่อมบกพร่องในหน้าที่ ที่พระองค์รับสั่ง”

“หลงเกาหลี่และหลงหลานมู่ต้องไม่รอดถึงวันพรุ่งนี้”

“ทำไมต้องจัดการกลงหลานมู่ด้วยเล่าพะยะค่ะ”

“เจ้าโง่หรืออย่างไง หลงหลานมู่รักหลงกงหลี่ขนาดไหน แล้วมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าด้วย ถ้ามันตายหลงกงหลี่ก็จะตายไปด้วย”

“กระหม่อมจะจัดการทันที”


“องค์หญิงตื่นแล้วหรือ” หลี่กงกงถามขึ้นมาขณะที่เขาอยู่ในห้องเครื่องกำลังกินขนมกุ้ยฮัวอยู่

“พ่อบ้านหลี่ นั้นเป็นขนมขององค์ชายแปด ที่องค์หญิงทำให้พระองค์เมื่อเช้า” เยี่ยหลินโวยวาย

“เปล่านี่ข้าเป็นอยู่ในหีบ ขององค์ชาย องค์ชายเสวยไปหมดแล้ว ก่อนที่จะไปที่ฝึกซ้อม”

“เอ้าเหรอ...” เยี่ยหลินมองขนมที่หลี่กงกงกำลังกินอยู่

“เดี๋ยวนะ นั้นมันของข้า องค์หญิงทำให้ข้า” เยี่ยหลินนึกขึ้นมาได้ นางได้ทำขนมกับซุนหลี่แต่เช้า

“หมดแล้ว” หลี่กงกงยิ้มแล้วเปิดหีบให้ดู

“พ่อบ้านหลี่” เยี่ยหลินมองตาโตใส่

“มีอะไรกันหรือพ่อบ้านหลี่ เยี่ยหลิน” ซุนหลี่ได้ยินเสียงดังไปยังอุทยานที่นางเดินอยู่ นางกำนัลหกคนที่อยู่ที่นั้นบังคมให้ซุนหลี่

“องค์หญิง พ่อบ้านหลี่กินขนมกุ้ยฮัวที่ให้หม่อมฉันจนหมดเลยเพคะ” เยี่ยหลินมองหลี่กงกงอย่างคาดโทษ

“เอาขอข้าไปกินแล้วกัน ข้ายังมิหิว” ซุนหลี่มองขนมที่อยู่บนถ้วยกระเบื้องสายดอกไม้ที่นางกินทุกวัน ใช้ได้อยู่สองคนในตำหนักคือซุนหลี่และหลงหลานหลิน

“หม่อมฉันมิกินมันแล้วเพคะ หม่อมฉันจะไปตลาดกับเหมยอิง จะเอาอะไรไหมเพคะ”

“ข้าไปด้วยซิ ข้าอยากไปดูตลาดของแคว้นมู่เป็นแบบไหนจะเหมือนแคว้นเว่ย์ของข้าหรือไม่”

“มิได้เพคะ องค์หญิงต้องทูลองค์ชายก่อนเพคะ”

“ก็ข้าจะไป” ซุนหลี่จับมือเยี่ยหลิน นางมองนายของตนที่ขอร้องอยู่ด้วยความลำบากใจ

“ถ้าไม่บอกองค์ชายก่อน หม่อมฉันต้องหัวขาดแน่”

“ก็ได้ข้าจะไปขอหลงหลานมู่ก่อนก็ได้” ซุนหลี่เดินออกไปจากห้องต้นเครื่อง

“โอ้ยไม่น่าพูดเลย” เยี่ยหลินร้องด้วยความเครียด

“เป็นไงละ ได้เรื่องเลย” หลี่กงกงเดินออกไป

“พ่อบ้านหลี่” เยี่ยหลินมองพ่อบ้านหลี่ที่เดินออกไปอย่างหงุดหงิด


ซุนหลี่เข้ามาในห้องเห็นหลงหลานมู่นั่งอ่างตำราบนฟูกนอนที่เขานอนเมื่อคืน

“หลงหลานมู่” ซุนหลี่นั่งลงบนเตียงมองหลงหลานมู่พึงเดินเข้ามาในตำหนัก

“วันนี้อากาศดีเน๊อะ” ซุนหลี่มองไปด้านอกตำหนัก มันทำให้เขานึกแปลกใจที่นางพูดดีกับเขา

“จะเอาอะไรก็พูดมา อย่ามาอ้อมค้อม” เขามองตำราไม่มองหน้านาง

“บ่ายนี่...ข้าอยากไปตลาดได้หรือไม่” ซุนหลี่มองใบหน้าเขา

“ไม่ได้” เขาพูดโดยไม่มองหน้านาง

“ทำไมไม่ได้ ข้าอยากไป” นางพูดหวานๆ ให้เขาอ่อนใจ

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้” เขาวางตำราลงบนโต๊ะจนเสียงดัง

“ทำไมต้องเสียงดังด้วยข้าไม่ชอบนะ ไม่ไปก็ได้” ซุนหลี่นอนลงบนเตียงเอาผ้าห่มคลุมใบหน้าแล้วหันหลังหนี

ที่ข้าไม่ให้เจ้าไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง ถ้าเกิดอันใดขึ้นกับเจ้าข้าไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อย่างไร


ไม่ขออะไรมาขอเม้นให้ไรท์ชื่นใจ

นิยายฟรี ขอมากว่า 5 เม้นนะจ๊ะ แล้วจะมาต่อให้

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น