ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 18
แบบอักษร





“ไอ่เจค มึงมั่นใจได้ยังไงว่าเมียมึงจะโอเคเซเยสว่ะ” ไอ่โรมถามผม

“ต้องเซเยสเท่านั้นโว้ย เพราะกูเยสไปแล้ว”

“สัส! เยสไม่เยสก็เรื่องของมึง แต่ถ้าเค้าไม่แต่งกับมึงนี่หน้าแหกกันทั้งงานเลยนะโว้ย”

ครับ. ทุกคนฟังไม่ผิดหรอกครับ วันนี้เป็นงานแต่งของผมเองแหละ และเจ้าสาวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็มิลนั้นแหละ

ตั้งแต่ที่มิลโดนยิงวันนั้นผมก็คิดมาตลอดว่าถ้าวันหนึ่งมิลหายไปจากชีวิตผมจริงๆ ผมคงต้องขาดใจตายแน่ๆ

ภาพที่มิลหน้าซีดนอนอยู่ในอ้อมกอดผมยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอด ผมเลยให้พ่อเข้าไปคุยกับพ่อแม่มิล ทุกคนก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ

แล้วผมก็สารภาพกับพวกท่านไปแล้วด้วยว่าผมแอบล่วงเกินมิล ตอนแรกเหมือนพวกท่านก็ตกใจนั้นแหละ แต่อย่างที่ผมบอกคือผมตั้งใจจะไปขอลูกสาวเค้าอยู่แล้ว พวกท่านก็ไม่ได้โกรธอะไรผมมากมาย

แล้วที่ผมหายตัวมาเลยผมก็ไม่ได้ไปไหนหรอกผมแค่มาเตรียมทุกๆ อย่างเพื่อให้งานในวันนี้มันออกมาดีที่สุดโดยมีพ่อแม่มิล ยัยมินิ แล้วก็ไอ่ซีเจอยู่เบื้องหลังทั้งหมด

“เออๆๆ แล้วไอ่ซีเจล่ะ?” ผมถามมันกลับ

“โดนเมียบังคับให้ดูลูกอยู่” มันตอบผมพร้อมกับเดินออกไปจากห้องแต่งตัว

อย่างไอ่ซีเจเนี้ยนะโดนบังคับให้เลี้ยงลูก คนอย่างมันแทบจะไม่ยอมปล่อยให้ใครอุ้มลูกเลย แต่ทำไมรอบนี้ไอ่โรมมันบอกว่าโดนบังคับว่ะ

ผมไล่ปัญหาโลกแตกของไอ่ซีเจออกไปจากหัวก่อนจะมาสนใจเครื่องเพชรตรงหน้า ผมสั่งทำมาเพื่อมิลโดยเฉพาะ ให้มันรู้ไปสิว่างานนี้มิลปฏิเสธผม

หึๆๆ

“ไงเจค~ หล่อนะเรา” พ่อมิลเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของผมพร้อมกับเอ่ยปากชม

“ฮ่าๆๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คุณลุงหล่อกว่าตั้งเยอะ^^”

“ลุงอะไรกัน จะแต่งงานกับลูกสาวเค้าแล้วยังเรียกเค้าว่าลุงอีกเหรอไอ่ลูกเขย” พ่อมิลเดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“ครับพ่อ^^..พ่อจะมาเอาเครื่องเพชรใช่มั้ยครับ” ผมถามออกไป

“อึ้ม นี่ใกล้จะถึงเวลาล่ะ แล้วนี่เอาแหวนไปหรือยัง?”

“เอามาแล้วครับ”

“โอเค งั้นพ่อไปก่อนนะ สู้ๆ ล่ะ” พ่อมิลพูดยิ้มๆ แล้วเดินออกไป เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน


แกร๊ก~

“ไหนเจ้าสาว” ไอ่ฟีฟ่าเปิดประตูเข้ามาแล้วถามหามิล คือ?

“มึงคิดว่าจะมาส่งตัวเข้าหอหรือไง?”

“ก็เห็นมึงรีบ”

“ก็มึงต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวมั้ย?” มันทำหน้าเบื่อโลกแล้วนั่งลงที่โซฟารับแขก

ตอนนี้งานก็เริ่มแล้วโดยมีหน้าม้ามาเดินแบบให้ดูสมจริงหน่อย

ส่วนมิลคงเตรียมตัวอยู่หลังเวทีหรอกมั่ง เพราะเมื่อกี๊แม่มิลโทรมาบอกว่าทางมิลก็พร้อมแล้วเหมือนกัน

“ไงมึง ร้อนรึไง เหงื่อแตกขนาดนั้น” ไอ่ซีเจเดินอุ้มลูกมันมาแล้วทักผม

“ไอ่สัส! กูตื้นเต้นโว้ย”

“ฮ่าๆๆ คนอย่างมึงเนี้ยนะตื่นเต้น กากว่ะ”

“ไอ่ชั่ว!”

“เห้ยๆๆ พวกมึงมิลินกำลังขึ้นเวทีแล้วโว้ย” ไอ่โรมวิ่งหน้าตั้งเข้ามาบอกพวกผมที่ยืนอยู่ข้างๆ เวที

"สวย~” ไอ่ฟีฟ่าพึมพำขึ้นแต่ผมได้ยินครับ

“ไอ่ห่า นั้นเมียกู!” มันไม่ได้สนใจที่ผมพูดหรอกครับ แต่มันตั้งใจมองมิลบนเวทีต่างหาก

แล้วแม่งนั้นชุดจะแหวกไปถึงไหนว่ะ หงุดหงิดโว้ยย!

มิลเดินมาหยุดอยู่กลางเวทีก่อนพิธีกรจะพูดขึ้น

“และลำดับต่อไปขอเชิญคุณเจษพิพัฒน์ขึ้นมาบนเวทีด้วยค่ะ^^”

“เชรดดด!!”

“เชี้ยเจค มึงจะยืนทื่อเป็นหินอีกนานมั้ยว่ะ?” ไอ่ซีเจพูดขึ้น

“เชี้ย! มึงดูหน้าว่าที่เมียมึงดิอย่างช็อค” ตามมาด้วยไอ่โรม

“กูว่าไม่น่ารอด” และเสียงไอ่ฟีฟ่า

“พวกมึงอย่าพูดให้กูใจไม่ดีดิ” ผมหันไปพูดกับพวกมัน


-JAKE END-



#MILIN PART

หลังจากวันที่ฉันกลับมาจากเข้าคอร์สเจ้าสาวแล้วก็ลองชุดวันนั้น ฉันก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แค่ที่คอนโด ไม่ออกไปไหน ไม่ทำอะไรเลย ภาพในวันนั้นวันที่ฉันไปเจอเจคมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นในห้องเรียน และภาพเมื่อไม่กี่วันมานี้ที่เจคไปรับผู้หญิงคนอื่นที่หน้าบริษัท เจ็บชะมัด~

ฉันจะลืมนายให้ได้คอยดู ไอ่หมอหลายใจ! ฉัน-ต้อง-ทำ-ได้

และแล้ววันที่ฉันต้องออกมาจากแหล่งกบดาน? เอ่อ..เรียกแบบนั้นแหละถูกแล้ว ฉันมาร่วมงานด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวมากกกกก

“ว๊ายตายแล้วว ชะนีแกสวยมากค่า~” อิปกรณ์เปิดประตูห้องเข้ามาแบบไม่บอกไม่กล่าว

“-_-” เดี๋ยวกูตัดมือทิ้งแม่ง

“ไหงทำหน้าเหมือนหมาตายล่ะจ้ะ” มันถามก่อนเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ฉัน

“เปล่า แค่เบื่อๆ อ่ะ แล้วทำไมแกต้องแต่งตัวเต็มขนาดนี้ว่ะ?” ฉันตอบปัดๆ มันก่อนจะสังเกตเห็นว่าชุดที่มันใส่คือเต็มยศมากจ้า

“ก็วันของเพื่อนทั้งที น้อยกว่านี้ไม่ได้^^”

“อะไรของมึง?”

“คือ..”

“มิลินนน~ อ้าวหมอปกรณ์^^” เสียงพ่อเรียกฉันมาแต่ไกล ฉันเลยพับเรื่องของอิปกรณ์เก็บไปก่อน

“สวัสดีครับคุณพ่อ”

“แหม~ แมนเร็วนะยะ” ฉันซุบซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน เห็นอาการอิปกรณ์แล้วฉันอดที่จะเหน็บไม่ได้

“พ่อมีอะไรคะ”

“พ่อเอาเครื่องเพชรที่หนูต้องใส่เดินแบบมาให้น่ะ” พ่อตอบฉันก่อนจะยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำมาให้ฉัน

“..เปิดดูสิ ชอบหรือเปล่า^^”

“หืม~ แค่ใส่เดินแบบเอง ทำไมหนูต้องชอบด้วยล่ะคะ” ทำไมพ่อพูดจาแปลกๆ ว่ะ

“..พ่อถามดูน่ะ” พ่อตอบฉัน

“มิลิน เปิดๆๆ ฉันอยากเห็นๆๆ” อิปกรณ์ทำท่าดี้ด้าใหญ่รัชดาลัยมากค่ะ-_-

“เล่นใหญ่นะย้ะ” ฉันหันไปบ่นมันเบาๆ ก่อนจะเปิดกล่องกำมะหยี่ในมือ

OMG! มันสวยมากกก แสงไฟในห้องทำให้ของที่อยู่ในกล่องส่องแสงระยิบระยับ เอ๊ะ? มันเป็นเซตนี้น่า แล้วแหวนล่ะ? ปกติมันมีแหวนด้วยไม่ใช่หรือไง

“โอ้ยย! เลอค่ามาค่ะ><” อิปกรณ์พูดเสียงเล็กๆ ฉัน-เกลียด-หน้า-มัน-มาก

“ว่าไง ชอบมั้ย?” พ่อยังคงถามฉัน

“ก็..ชอบนะคะ” ฉับตอบพ่อไป ถามว่าชอบมั้ยก็ชอบนั้นแหละ

“มาๆ งั้นเดี๋ยวพ่อใส่ให้นะ”

“ค่ะ”

หลังจากที่ฉันแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จอิปกรณ์ก็ลากฉันมาสแตนบายหลังเวที

“อิปกรณ์! ทำไมคยเยอะจังว่ะ”

“เอ้า! ก็งานเปิดตัวเครื่องเพชรราคาหลายร้อยล้าน ไม่ใช่งานวัดมั้ย-_-”

“....” ขี้เกียจเถียงกับมันแล้วค่ะ เหนื่อยใจ

“คุณมิลินคะ ถึงคิวแล้วค่ะ^^” สตาร์ฟเดินมาบอกฉัน ฉันหันไปมองหน้าอิปกรณ์เพื่อสื่อให้รู้ว่าฉันกำลังตื่นเต้น

“แกทำได้อยู่แล้วชะนีหน้าวอก~”

“-_- ดอก” ฉันหันไปด่ามันก่อนจะเดินตามสตาร์ฟคนนั้นขึ้นเวที


พรึ่บ~

พอฉันก้าวขึ้นไปอยู่บนเวทีไฟทุกดวงก็พร้อมใจกันส่องมาที่ฉันทันทีเลยจ้า ‘กลัวเพชรไม่ระยิบระยับรึไงว่ะ’ อันนี้ฉันด่าในใจ

ก่อนจะเดินออกไปสวยๆ ดังพญาหงส์ ‘ฉันสวย ฉันเริ่ด ทุกคนจองมองมาที่ฉัน’

ฉันก้าวเดินบนเวทีอย่างช้าๆ แล้วก็ท่องคุณไสยในใจ-_- เราต้องมั่นหน้าไงว่าเราสวย อิอิ ก่อนจะมาหยุดโพสต์ท่าให้นักข่าวถ่ายรูปกลางเวที ก่อนพิธีกรจะพูดบางอย่างขึ้น

“และลำดับต่อไปขอเชิญคุณเจษพิพัฒน์ขึ้นมาบนเวทีด้วยค่ะ^^” หาาาาาาาาาา? ม่ายเจรงงงงงง


พรึ่บ~

ไฟในงานดับลง พร้อมกับสปอร์ตไลท์ที่ส่องไปทางผู้ชายคนหนึ่งเค้าคือ..เจค

เจคก้าวออกจากข้างเวทีช้าๆ แล้วเดินขึ้นมาบนเวทีแบบหล่อๆ พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้ฉัน แล้วเค้าก็ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เพราะเค้าคุกเข่าลงตรงหน้าช้านนน~ คนยิ่งใจบางๆ อยู่ ไอ่หมอบ้า! แกทำแบบนี้ทำมายยยย


ตึกตักๆๆๆ

“จะ..เจค” ฉันเรียกคนตรงหน้าเสียงสั่นเครือ ตลอดเวลาฉันยอมรับเลยว่าฉันยังคิดถึงเค้าอยู่ และตอนนี้ไอ่หมอบ้านี้ยังจะมาทำให้ใจฉันเต้นแรงอีกก><

“มิล..เจคขอโทษนะที่เมื่อก่อนเคยทำให้มิลเสียใจ และก็ขอโทษที่ทำให้มิลต้องเจ็บตัวกับเรื่องที่ผ่านมา มิลพอจะให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้ได้ดูแลมิลได้มั้ย เจคสัญญาว่าจะไม่ทำให้มิลเสียใจอีก แล้วก็สัญญาว่าจะดูแลมิลไปจนกว่ามิลจะไล่เจคไปไกลๆ”

O_o นี่ฉันละเมออยู่หรือเปล่าา แล้วก่อนหน้านี้เค้าไปทำอะไรมา? หายไปไหน? ทำไมทิ้งฉันไว้คนเดียว

“นายหายไปไหนมา” ฉันถามคนตรงหน้าเสียงสั่นๆ

“เจคไม่ได้ไปไหนเลย เจคเตรียมงานอยู่ข้างๆ มิลตลอด แค่มิลไม่รู้ก็แค่นั้น^^”

“งาน?” ว้อท!? งาน? งานอะไรว่ะ


พรึ้บ~

ก่อนที่ไฟในงานจะติดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรรยากาศในงานที่เปลี่ยนไป

“งานแต่งของเราไง^^”

แต่งงาน? ไอ่หมอนี่มันเมายาธาตุน้ำขาวรึไง ฉันหันไปมองบรรยากาศรอบตัวตามที่ไอ่หมอบอก ใช่! มันคืองานแต่ง ทุกอย่างมันคืองานแต่ง ป้ายกลางเวทีก็ยังเป็นชื่อฉันกับชื่อเจคโชว์หราท้าสายตาอีกต่างหากก

ตึกตักๆๆๆๆ

แล้วทำไมใจฉันต้องเต้นแรงด้วย มิลิน~ แกจะต้องไม่ใจอ่อน อย่าลืมนะว่ามันทิ้งให้แกอยู่คนเดียวตั้งนาน

มิลิน~ แต่ที่เค้าหายไปเค้าไปเตรียมงานแต่งมาเซอร์ไพรส์แกนะโว้ย!! แกพลาดรอบนี้ #คานทองเลยนะ

ไม่ได้นมิลิน! แกจะต้องไม่โดนหลอกซ้ำซ้อน แกอย่าลืมสิ เค้าเพิ่งไปรับผู้หญิงคนอื่นหน้าบริษัทแกเลยนะโว้ย ทำแบบนี้มันหยามหน้ากันชัดๆ ถ้ามันจะทำขนาดนี้เอาเท้าไปเหยียบขี้หมามาเหยียบหน้าแกง่ายกว่าอีก

มิลินเค้าอาจจะเป็นแค่คนรู้จักกันก็ได้นะ..

ฉันหลุดออกจากการถกเถียงกับความคิดตัว เอง เพราะเสียงกองเชียร์หน้าเวทีนี้แหละ

“แต่งเลย แต่งเลยๆๆๆๆๆ” เสียงเชียร์ของเพื่อนไอ่หมอหน้ามึนดังขึ้นน ก่อนแขกที่มาร่วมงานจะช่วยกันเชียร์สมทบกับพวกนั้นอีกแรง

“O_o ละ..แล้วผู้หญิงที่นายไปรับที่บริษัทฉันล่ะ?” ถามออกไปแล้ว ฉันถามเค้าออกไปแล้ว..ฉันไม่ยอมโดนขี้หมาละเลงหน้าเด็ดขาด!!

“นั้นไง” เจคตอบบอกพร้อมกับชี้ไปที่ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เวที

ว้อททท? กล้าพาคู่ขามาร่วมการเซอร์ไพรส์นี้ด้วย ไอ่เจคฉันจะสับเจี้ยวแกให้เป็ดกิน!

“เค้าเป็นคนออกแบบเครื่องเพชรชุดนี้ให้เจคเองแหละ” คิดไว้แล้วไม่มีผิด!

“O_o”


แพล้งงงง!!

หะ..เมื่อกี๊ไอ่หมอมันบอกว่าคนออกแบบเครื่องเพชรงัั้นเหรอ ใครก็ได้มากวาดเศษหน้าฉันโหนยยยย~

“ตกลงจะให้เจคดูแลมิลได้มั้ยครับ?”

ไม่แต่งเท่ากับคานเลยนะโว้ยยย เพราะฉะนั้น~

“อะ..เออ มาขนาดนี้แล้วก็แต่งดิ^^”

ฮิ้วววว~ เสียงโห่จากหน้าเวทีดังขึ้นอีกครั้ง

“เจครักมิลนะครับ” เจคบอกฉันพร้อมกับบรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดเท่าไข่จิ้งจกที่นิ้วนางข้างซ้ายให้ฉัน

เดี๋ยวนะ! ลายนี้มันเหมือนกันเซ็ตเครื่องเพชรชุดที่ฉันใส่เลยยย~ กรี๊ดดดดดด!! ดีต่อจายยยย💕

“อื้ออ มิลก็รักเจคนะ”


พรึ่บบ~

“อย่าไล่เจคไปไหนนะครับ จุ้ป” เจคโผเข้ากอดฉันก่อนจะจุ้ปแก้มฉันเบาๆ งู้ยยยย~ เขินนน

“เฮ้ยๆๆ ทำไรเกรงใจคนโสดแบบกูด้วยครับเพื่อน..” คนที่ชื่อโรมพูดขึ้น


ผั้วะ!

“ไอ่ห่า! อิจฉาดิมึง” ฮ่าๆๆ นั้นเสียงฟีฟ่าตบกระโหลกโรม ก่อนจะแอบด่าเบาๆ

“เชี้ยฟ่า มึงอะใจร้ายTT”

ฮ่าๆๆๆๆๆ หลังจากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะกับท่าทางของสองคนนี้

เห้อออ~ ฉันอยากจะบ้าตายกับนิสัยเด็กๆ ของพวกนี้จริงๆ




————————



เย้ๆ 🎉 เค้าแต่งงานกันแล้วววว💍



.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว