email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 14 เดี๋ยวตีให้ก้นลาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 เดี๋ยวตีให้ก้นลาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 เดี๋ยวตีให้ก้นลาย
แบบอักษร

“ขึ้นรถม้าเร็ว” ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ยืนหลังเขา

“ข้าไม่ไปแล้ว” หญิงสาวเดินหนีเขา

“เจ้าจะขึ้นไปดีๆ หรือเจ้าจะให้ข้าอุ้มเจ้าไป” เขาทำท่าจะอุ้มนาง

“ข้าขึ้นรถม้าก็ได้...ชิ” หญิงสาวเดินขึ้นรถม้าไป

“ทำเป็นสะบัดใส่ เดี๋ยวตีให้ก้นลายเลย” เขาจึงขึ้นรถม้าตาม


“น้องแปด” รัชทายาททักทายหลงหลานมู่ที่ลงจากรถม้า หญิงสาวจึงลงตามเขาผายมือให้นาง แต่นางจับรถลงมาเอง

พอหลงกงหลี่ได้สบตาซุนหลี่เขาก็ใจหวั่นๆ เหมือนครั้งเคยเจอกับซินหยางครั้งแรก

“ฝ่าบาท พระชายา” หลงหลานมู่บังคมรัชทายาทและพระชายารัชทายาท

“นั้นว่าที่ฮูหยินของเจ้าหรือ” รัชทายาทมองนาง นางจึงย่อให้ หลงกงหลี่และพระชายาซินหยาง

“ไม่ต้องมากพิธี เข้าข้างในดีกว่า” รัชทายาทพูดขึ้น หลงหลานมู่จึงเดินคู่กับซุนหลี่เข้าไปในตำหนัก

“หยางเอ่อร์พาองค์หญิงซุนหลี่ไปพักผ่อนเถอะ หลงเอ่อร์เจ้าไม่ต้องห่วงนะ ซินเอ่อร์จะดูแลว่าที่ฮูหยิงเจ้าเป็นอย่างดี”

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ” หลงหลานมู่ยิ้มให้กับหลงกงหลี่

“องค์หญิงซุนหลี่เชิญเพคะ หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปห้องบรรทม” ซินหยางบอกกับซุนหลี่

ซินหยางพาซุนหลี่เดินไปผ่านสวนต้นไม้งดงามมีสระน้ำอยู่ตรงกลาง

“องค์หญิงซุนหลี่พระองค์ผลัดบ้าน ผลัดเมืองมาไกลถึงแคว้นมู่คงจะเหงามิน้อย” ซุนหลี่พูดขึ้นมา

“เรียกข้าว่าหลี่เอ่อร์เถิดเพคะ เรียกหม่อมฉันเรียบง่ายจะดีกว่าเพคะพระชายา”

“ได้...ต่อไปนี้เรียกข้าว่าพี่หญิง  ข้าจะได้มีน้องกับเขาสักที ข้ามีแต่น้องชายที่เสียไปแล้ว”

“ต่อไปนี้ข้าจะเรียกท่านว่าพี่หญิง”


ซินหยางพาเดินมายังตำหนักรับรองหลังไม่ใหญ่มากเท่าไร่ แล้วไม่เล็กมากด้วย ด้านในตบแต่งไว้อย่างงดงาม

“เล็กไปหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ”

“เจ้าอยากได้อะไรก็บอกข้านะ หรือผ่านนางกำนัลเจ้าก็ได้ ข้าจะหามาให้”

“ขอบพระทัยเพคะ”

“องค์ชายแปดโชคดีมากเลยนะที่ได้เจ้าเป็นชายา ไม่ว่าจะหน้าตาแม้นกระทั้งกิริยายังงดงามอีกด้วย”

“หม่อมฉันก็เหมือนผู้หญิงธรรมดาทั่วไปเพคะ”

“ไม่เจ้าแตกต่าง ไม่ใช่แค่ความงามของเจ้าเท่านั้น แต่เจ้าสามารถครองใจองค์ชายแปดได้ เจ้าถือว่าเป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดแล้ว ข้าแต่งงานอยู่กับรัชทายาทมา ข้าเห็นองค์ชายตั่งแต่ข้าสิบห้า ไม่เคยรักชอบพอกับผู้ใดแม้นแต่น้อย ชีวิตขององค์ชายแปดอยู่กับสงครามมาตั่งแต่อายุสิบสี่ จนหวงโฮ่วหาหญิงสาวมาให้ก็ทรงปฏิเสธโดยไม่คิด และออกรบชิงเมืองนู้นเมืองนี้มาอยู่ในการปกครองของแคว้นมู่ จนกระทั้งนำเจ้ามาเป็นฮูหยิน ทำให้คนทั้งวังตกใจกันยกใหญ่ โดยเฉพาะหยางหวงโฮ่ว นางถึงกับเป็นลมเมื่อทราบข่าวว่าองค์ชายแปดจะอภิเษกกับเจ้า วันนี้ข้าประจักกับสายตาของตนเองว่าผู้ชายด้านชาไม่เคยมองหญิงใดมาก่อน แต่กับเจ้านั้นสายตาหวานลึกซึ้งเมื่อมองมาที่เจ้า”

“ท่านอาจะมองผิดหรือเปล่า” 

“ไม่เลยน้องหญิง ข้าเคยเห็นสายตาแบบนี้ ครั้งตอนเจอกับรัชทายาทครั้งแรก”

“พี่หญิงข้าว่า ข้านอนดีกว่า” ซุนหลี่เบี่ยงเบนความสนใจ

“ได้ซิ น้องหญิง วันรุ่งพรุ่งนี้ เจิ้นหลิน นางเป็นนางระบำของราชสำนักนางจะมาสอนเจ้าร่ายรำและการทรงตัวในการเดินอีกด้วย”

“พี่หญิงข้าต้องเรียนพวกนี้ด้วยหรือเพคะ”

“ใช่จ๊ะ ชายาหรือฮูหยินทุกคนต้องเรียกการร่ายรำด้วยกันทั้งนั้น องค์ชายแปดบอกข้าว่า เจ้าร่ายรำได้อ่อนช้อยและงดงามดั่งฝูงปลาแหวกไหว” ซินหยางยิ้มให้นาง

“เขาก็พูดเกินความเป็นจริง อย่าไปฟังเขาให้มากเลย”

“งั้นข้าไม่กวนเจ้าแล้ว เจ้าจะได้พักผ่อน”

“ส่งเสด็จเพคะ” ซุนหลี่ย่อตัวให้ซินหยาง นางก็ย่อให้ซุนหลี่ถือว่าศักดิ์เสมอกันแล้วเดินออกไป

“เรามานอนกันเถอะวันรุ่งพรุ่งนี้ต้องรำระบำอีก”

“เพคะ”


“พระชายาเพคะ องค์หญิงซุนหลี่เสด็จมาแล้วเพคะ” นางกำนัลของนางรายงาน เห็นซุนหลี่เดินเข้ามา

“ถวายพระพรเพคะ พระชายา” ซุนหลี่ย่อตัวให้นาง

“น้องหญิงข้าบอกเจ้าแล้วอย่ามากพิธี มานี่ซิจ๊ะ” ซินหยางพานางเดินเข้ามาด้านในห้องโถง เห็นหญิงสาวใบหน้างดงาม รูปร่างอ่อนอรชรสมกับการเป็นนางรำของราชสำนัก

“น้องหญิง นี่ก็คือเจิ้นหลินเป็นหัวหน้านางรำของราชสำนัก เจิ้นหลิน ผู้นี้คือองค์หญิงซุนหลี่ ที่จะมาเรียนรู้ฝึกรำกับเจ้า” ซินหยางแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

 “หม่อมฉันเจิ้นหลินขอถวายพรพระเพคะ” เจิ้นหลินย่อตัวบังคมซุนหลี่ ซุนหลี่ลุกขึ้นยืนย่อตัวให้เจิ้นหลิน

“องค์หญิงอย่าทำแบบนี้เพคะ” เจิ้นหลินร้องท้วง

“ข้าทำผิดประการใดให้แนะนำข้าด้วย” ซุนหลี่ยิ้มให้เจิ้นหลิน


“องค์หญิงถือว่าเป็นคนที่หัวไวมากนะเพคะ องค์หญิงจำที่ข้าสอนได้ทุกอย่างในเวลารวดเร็วภายในสามวัน” เจิ้นหลินบอก แก่ซินหยาง

“เจ้าลองชิมซิ เมื่อเช้านางทำขนมกุ้ยฮัวใช้ข้ากิน ข้ายังไม่อยากจะเชื่อว่านางจะทำอร่อยได้เพียงนี้”

เจิ้นหลินมองขนมกุ้ยฮัวแล้วหยิบมากัดกิน

“อร่อยมากเลยเพคะ ทั้งหอมและหวานกำลังดี” เจิ้นหลินกินหมดปากแล้วพูด

“นางความสามารถในด้านการเรือน ข้าว่าองค์ชายแปดจะไปไหนเสีย”


ซุนหลี่เดินเข้ามาในห้องโถงที่นางสองคนนั่งอยู่ เจิ้นหลินจึงลุกขึ้นย่อตัวให้ซุนหลี่ ซุนหลี่ย่อตัวให้ซินหยางและซุนหลี่

“เจ้ามาพอดีเลยช่างภูษานำชุดที่แก้มาให้แล้วชุดแต่งงานเจ้างดงามยิ่งนัก เจ้าคงเห็นในห้องของเจ้าแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” ซุนหลี่นั่งลงข้างซินหยาง

“ซุนหลี่อีกสามวันเจ้าก็ไปจากที่นี่แล้ว ข้าคงคิดถึงเจ้าไม่น้อย”

“หม่อมฉันจะมาหาพี่หญิงบ่อยๆ เพคะ”

“เจ้าพูดแล้วนะ”

“เพคะ”

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ” เจิ้นหลินบอก ซินหยางพยักหน้านางจึงเดินออกไป

“หม่อมฉันขอทูลลาเช่นกัน เดี๋ยวหม่อมฉันต้องไปปักผ้าให้เสร็จ”

“ได้ซิจ๊ะ”


อีกแค่สามวันข้าต้องแต่งงานแล้วหรือนี้ ทำไมเวลาชั่งรวดเร็วเสียเหลือเกินจากองค์หญิงแคว้นเย่ว์ต้องมาเป็นหูหยินของหลงหลานมู่ ผู้กดขี่บิดาข้า ข้าไม่อยากที่จะแต่งงานกับเขาเลย แต่ทำไมใจข้าถึงเต้นแรงเมื่อพูดถึงเขา

“องค์หญิงซุนหลี่ทำไมอยู่คนเดียวในสวนเล่าไม่พานางกำนัลมาด้วย” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น

“รัชทายาท” ซุนหลี่ย่อตัวให้หลงกงหลี่

“ค่ำมืดแล้วเจ้าออกมาทำอะไรหรือ”

“หม่อมฉันเพียงมาเดินเล่นเพคะ”

“ข้านอกอากาศหนาวนัก เจ้าควรอยู่แต่ในห้อง”

“หม่อมฉันไม่ได้ออกจากห้องมาหลายวันเอาแต่ฝึกซ้อม ทำงานเรือน หม่อมฉันว่าหม่อมฉันอยากจะเป็นสาวใช้แล้วเพคะ” ซุนหลี่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ทำให้หลงกงหลี่หัวเราะไปกับนางด้วย

“หลงหลานมู่คงมาปาดคอข้าละซิ”

“เขานั้นหรือจะมาสนใจหม่อมฉัน”

“ใช่แล้ว น้องแปดมาหาข้าทุกวันหลังจากการฝึกซ้อม เขาถามถึงเจ้าทุกครั้งว่า เจ้าเป็นอย่างไงบ้าง เจ้าทำอะไรอยู่ ข้าไม่เคยเห็นน้องแปดเป็นเช่นนี้มาก่อน แต่ก่อนน้องแปดเย็นชากับผู้หญิงทุกคนจนเสด็จแม่ท้อแท้พระทัย จนมาวันหนึ่งเจ้าบอกจะอภิเษกกับองค์หญิงแห่งเย่ว์ เอาทุกคนตกอกตกใจทั้งวัง น้องแปดรักเจ้ามากนัก”

“หม่อมฉันไม่อยากจะเชื่อ”

“เชื่อข้าเถิด ข้าเป็นพี่น้องร่วมท้องกันมาทำไมข้าถึงไม่รู้จังนิสัยของเขา”

“หม่อมฉันง่วงแล้วเพคะ หม่อมฉันทูลลา” ซุนหลี่บังคมแล้วเดินจากไป

“หลงเอ่อร์ เจ้าคงเจอศึกใหญ่ไปหน่อยแล้วมั้ง”


นิยายฟรี ขอมากกว่า 5 เม้น รู้สึกยิ่งเขียนเยอะ เม้นน้อยลงไปด้วย

ขอเม้นให้ไรท์ชื่นใจหน่อย

1 เม้น 1กำลังใจ

ความคิดเห็น