email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 13 เสือจะเข้ามากินตับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 เสือจะเข้ามากินตับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 เสือจะเข้ามากินตับ
แบบอักษร

ซุนหลี่เดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเยี่ยหลิน

“องค์หญิงจะเสด็จไหนหรือพะยะค่ะ” ทหารหน้าห้องถามขึ้นมา

“ข้าไม่ไปไหนไกลหรอก แค่ออกมาเดินเล่นเพียงแค่นั้น” ซุนหลี่เดินไปทางสวนในยามเย็นมีแสงอาทิตย์ออกรำไร เสียงของกู่เจิ้งลอยมาให้นางได้ยิน มันเป็นเพลงที่คุ้นเคยแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

“ใครเล่นกูเจิงอยู่หรือ” ซุนหลี่ถามเยี่ยหลิน

“องค์ชายแปดเพคะ พระองค์เชี่ยวชาญดนตรีชนิดนี้มากเพคะ ครั้งพระองค์ทรงพระเยาว์ ใต้อ๋องทรงเอ่ยชมว่าไม่มีใครเล่นกูเจิงได้ไพเราะเสนาะหู ดั่งเสียงสวรรค์เท่ากับองค์ชายแปดอีกแล้วเพคะ”

“ความสามารถมากเหลือเกินองค์ชายของเจ้า”

“องค์ชายยังวาดภาพได้อย่างงดงามอีกด้วยเพคะ”

“ข้าเชื่อแล้ว” ซุนหลี่มองไปยังห้องที่หลงหลานมู่อยู่ แสงเทียนยังคงสว่างอยู่ แล้วเดินกลับห้องตัวเอง


หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงมองไปที่โต๊ะข้างเตียงเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดลงไปที่หน้า แล้วใช้ก้านต้นหลิวที่อยู่ข้างอ่างล้างหน้าจิ้มลงบนเกลือเล็กน้อยแล้วเอามาสีฟัน

“ตื่นแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินเอาชุดสีชมพูพับเรียบร้อยที่อยู่บนพานวางลงบนใกล้อ่างอาบน้ำ

“ข้าพึ่งตื่น”

“วันนี้องค์ชายแปดจะพาท่านไปตำหนักรัชทายาทหลงกงหลี่ อีกหนึ่งอาทิตย์องค์หญิง ต้องแต่งตั่งเป็นฮูหยิน พระองค์จะให้พระองค์ได้เรียนมารยาทและการครองเรือนจากพระชายาซินหยาง”

“ทำไมต้องเรียนด้วย” ซุนหลี่ถามด้วยความสงสัย

“เป็นธรรมเนียมเพคะ ผู้หญิงทุกคนที่แต่งเข้าสกุลเจ้าต้องไปเรียนรู้มารยาทจากหยางหวงโฮ่ว แต่พอรัชทายาทได้แต่งตั่งพระชายา พระชายาองค์นั้นต้องสอนผู้หญิงที่แต่งเข้าสกุลเจ้าทุกคนเพคะ”

“อย่างนี้...นี่เอง เอาละขอจะอาบน้ำแล้วเจ้าออกไปก่อน เดี๋ยวข้าจะเรียกเจ้ามาแต่งตัวให้ข้า”

“เพคะ”


“พ่อบ้านหลี่ไปดูซิว่า องค์หญิงเสร็จแล้วหรือยังนานมากแล้วนะ” หลงหลานมู่บอกหลี่กงกงที่ยืนข้างเขา

“ท่านอ๋องแปด องค์หญิงเสด็จมาแล้วเพคะ” เยี่ยหลินเดินเยื้องด้านหลังของซุนหลี่

หญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนลายบัวงดงามเป็นที่สะดุดตาเมื่อพบเห็น แต่มันขัดที่หน้ากากทมิฬที่นางใส่อยู่

“ชุดสวยดี แต่หน้าเจ้าดูไม่สวยแม้นแต่น้อย” หลงหลานมู่พูดขึ้นมายิ่มที่มุมปาก

“นั้นมันก็เรื่องของข้า”

“ซุนหลี่ มันก็เรื่องของข้าเช่นกัน เจ้าเป็นว่าที่ฮูหยินของข้าควรที่จะทำตนให้งดงามตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่นอกตำหนักหรือในตำหนัก ไม่ใช่ใส่อะไรก็ไม่รู้ ไว้หน้าข้าบ้าง”

“หลงหลานมู่ นั้นมันเรื่องของข้า ความสุขของข้า เจ้าอย่ามายุ่ง” หญิงสาวมองใบหน้าเข้า

“ซุนหลี่เจ้าจะถอดดีๆ หรือเจ้าจะให้ข้าเป็นคนถอด รับรองว่าข้าไม่ได้ถอดแค่หน้ากากเจ้าเป็นแน่” ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก

“ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก” หญิงสาวเดินหนีเขา เขาจึงจับแขนไว้ พ่อบ้านหลี่กับเยี่ยหลินรีบออกไปก่อน เพราะเขามองมาที่ทั้งสอง


“พ่อบ้านหลี่ องค์หญิงจะรอดไหม” เยี่ยหลินมองหน้าหลี่กงกง

“ข้าก็มิอาจรู้ใจพระองค์” หลี่กงกงถอดหายใจ

“พ่อบ้านหลี่ข้าเป็นห่วงองค์หญิง” เยี่ยหลินเจะเดินเข้าไปในตำหนักอีกครั้ง

“ไม่ต้องหรอกองค์ชายรักองค์หญิงซุนหลี่จะตาย”

“รักแค่ไหนก็เถอะองค์ชายอารมณ์ร้อนจะตาย ก่อนที่ไฟโทสะจะประทุไปมากกว่านี้ ข้าเข้าไปดูก่อนดีกว่า”

“โอ้ย” เสียงของซุนหลี่ดังออกมานอกตำหนัก

“เห็นไหมองค์ชายไม่ฆ่าองค์หญิงของข้าไปแล้วหรือ ข้าจะเข้าไป”

“เยี่ยหลิน”

เยี่ยหลินวิ่งเข้าไปในตำหนัก

“หลงหลานมู่ออกไปเลยนะ” ซุนหลี่ยืนถือแจกันจะโยนใส่หลงหลานมู่

“ใบหน้าเจ้าข้าก็เคยเห็นใยเจ้าต้องปิดบังอำพรางด้วยเล่า”

“ออกไป...ข้าไม่ถอด” ซุนหลี่โยนแจกันใบใหญ่ใส่เขา เขารับมันไว้แล้ววางลง

“ข้าใจดีกับเจ้ามากไปใช่ไหม” หลงหลานมู่เดินเข้าประชิดนาง นางจึงถอยหลัง

“หลงหลานมู่...จะทำอะไร...ถอยไปนะ” ซุนหลี่ถอดยหลังชิดกำแพง

“ข้าไม่เคยถอยหลังมีแต่จะเดินหน้า” หลงหลานมู่มองใบหน้านางจับแขนยึดกับกำแพง

“องค์หญิง” เยี่ยหลินปากค้างด้วยความงง มองดูหลงหลานมู่ที่จับแขนของนางทั้งสองแขน

“เยี่ยหลิน เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังมีความสุขกับนางอยู่” หลงหลานมู่ดุเยี่ยหลิน

“เห็นไหม ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่มีอะไร” หลี่กงกงดึงแขนเยี่ยหลินเดินออกไปแทบไม่ทัน

ทำให้หลงหลานมู่ปล่อยแขนนางไปด้วย นางจึงวิ่งหนีเขา เขาไวกว่าที่จับแขนนาง ทำให้นางมาอยู่อ้อมอกเขา

“ฤทธิ์มากนักนะ อยากโดนฟาดก้นใช่ไหม” หลงหลานมู่ดุนางไม่จริงจังนัก

“หลงหลานมู่...ปล่อยข้านะ” หญิงสาวดิ้นรนและทุบตีเขา

“คิดว่าแรงแค่นี้จะทำให้ข้าเจ็บหรือ” เขาดันตัวนางออกจังหวะที่นางหันหลังเดินหนีเขา เขาจึงดึงเชือกหน้ากากออก ปรากฏใบหน้านางไร้สิ่งประทินผิวใดๆ เนื่องด้วยไม่ยอมให้นางกำนัลแต่งหน้าให้

“หลงหลานมู่...นี่เจ้า...” หญิงสาวมองเขาที่ถือหน้ากากอยู่ที่มือ

“ใยเจ้าต้องอำพลางใบหน้าที่งดงามของเจ้าด้วยเล่า”

“เอามานี่หลงหลานมู่” หญิงสาวใช้มือคว้าหน้ากากแต้เขาชูสูงขึ้น นางก็กระโดดจะเอาลงมา

“เยี่ยหลิน...เยี่ยหลิน” เขาเรียกเยี่ยหลินให้เขามา นางรีบเลื่อนบานประตูเข้ามา

เยี่ยหลินกับหลี่กงกงมองซุนหลี่ด้วยความตกตะลึงในความงามในใบหน้างดงามไร้ที่ติ

“ฮู้...องค์หญิง...หม่อมฉัน...หม่อมฉัน...”

“เยี่ยหลินข้าให้เวลาเจ้าไม่เกินหนึ่งเค่อ รีบแต่งตัวนางให้เสร็จ” หลงหลานมู่เดินออกไปจากห้องด้วยความหงุดหงิดในมือถือหน้ากากไปด้วย (1 เค่อ เท่ากับ15 นาที)

“หลงหลานมู่เจ้าจะเอาหน้ากากข้าไปไหน”

“เอาไปเผาทิ้ง” ชายหนุ่มเดินไปไม่หันหลัง

“หลงหลานมู่...เจ้าเผาไม่ได้นะ...หลงหลานมู่...”

“โอ้โห...องค์หญิงพระสิริโฉมงดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นหญิงใดงดงามได้เท่าท่านมากก่อนเลย” เยี่ยหลินมองใบหน้านาง

“เอาละ...เยี่ยหลินไหนๆ เจ้าก็เห็นแล้วข้าคงไม่ต้องปิดอีกแล้ว แต่งหน้าให้ข้าเลยแล้วกัน” ซุนหลี่นั่งลงบนฟูกมองกระจกบานใหญ่

“หม่อมฉันจะแต่งตรงไหนดีละเพคะ ริมฝีปากของพระองค์ดั่งสีชาติ แก้มนั้นเหมือนสีลูกท้อ ตากลมโต คิวก็โค้งดังคันศร หม่อมฉันยังต้องอายเลยเพคะ”

“เจ้าคงละเมอไปแล้วแน่” หญิงสาวมองนาง

“จริงเพคะ”

“เอาละถ้าไม่แต่งข้าไปละ ก่อนที่เสือจะเข้ามากินตับข้าอีก”


นิยายฟรี ขอเม้นมากว่า 5  เม้นแล้วจะเข้ามาต่อให้ ยิ่งเม้นเยอะ ยิ่งมาไว

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น