email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 14 ปรับความเข้าใจ 1 (รีไรท์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ปรับความเข้าใจ 1 (รีไรท์)

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ปรับความเข้าใจ 1 (รีไรท์)
แบบอักษร

ตอนที่ 14  

ปรับความเข้าใจ 1 

 

เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริง ๆ งั้นเหรอ 

ฉันลืมตาขึ้นมา  แต่เพราะตอนนี้ฉันนอนหันหลังให้เขาอยู่คนร่างสูงเลยไม่เห็น บวกกับไฟในห้องที่ปิดสนิทมีเพียงไฟสีเหลืองนวลบนหัวเตียงเท่านั้นที่ให้ความสว่าง 

“เธอจะกลัวฉันรึเปล่าวะ เธอจะหนีไปมั้ยแล้วเธอ...” 

“ทำไมคิดงั้นวะนาย” 

ฉันพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะทันพูดให้จบประโยค พอร่างสูงรู้ว่าฉันยังไม่ได้หลับไปเหมือนที่เขาคิดในตอนแรก ก็รีบจับตัวฉันพลิกไปหาเขาทันที 

โอ้ย แต่เจ็บไงเบา ๆ สิไอ้บ้า ปวดท้องเมนส์อยู่ ได้แต่ก่นด่าเขาในใจไปเล็ก ๆ 

“นี่เธอ...ยังไม่หลับ?” 

คนตัวสูงทำหน้าตาตื่น ๆ เมื่อเห็นว่าฉํนกำลังจ้องเขาตาแป๋วอยู่ตอนนี้ 

“อืม...ทำไมไม่บอกฉัน ปล่อยให้ฉันงงอยู่ได้ มีอะไรก็พูดสิ” 

ฉันเอ่ยออกไป จ้องเข้าไปนัยน์ตาคนร่างสูงด้วยสายตาที่จริงจัง ก็แค่อยากให้เขามั่นใจว่าฉันจะไม่ทิ้งไปไหน 

“เธอรับได้เหรอ” 

เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่สั่นไหว นี่ฉันสำคัญสำหรับนายใช่มั้ย นายแคร์ฉันใช่รึเปล่า 

“ไม่รู้เหมือนกัน...” 

คนร่างสูงทำหน้าเศร้าลงทันที หลังจากที่ได้รับคำตอบจากฉัน 

“แต่ที่รู้ดีที่สุดตอนนี้ก็คือ ไม่อยากไปไหนแล้ว” 

แววตาที่ดูเศร้า ๆ เมื่อครู่ เริ่มแปรเปลี่ยนไป มันสั่นระริกเหมือนเด็กที่ดีใจเมื่อได้รู้ว่ากำลังจะได้กลับบ้าน ทำไมเขาเป็นมาเฟียที่มีนัยน์ตาที่เด็กน้อยแบบนี้วะ แกล้งนิดเดียวก็น้ำตาคลอแล้ว 

“หมายความว่าเธอจะอยู่กับฉัน...ใช่มั้ยจันทร์เจ้า” 

พอคิดได้ก็เอาใหญ่ คว้าตัวฉันเข้าไปกอดจนหน้าฉันฝังอยู่ตรงซอกคอหอม ๆ นั่นของเขา  เด็กน้อยจริงเลยน้า 

“อืม...” 

ส่งเสียงแค่อืมไปเบา ๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคืออ้อมกอดที่รัดแน่นมากยิ่งขึ้นจนหายใจแทบจะไม่ออก 

“เธอแม่ง...รู้มั้ยว่าทำฉันกลัว” 

เขาพูดออกมาทั้งที่ยังฝังใบหน้าอยู่ตรงซอกคอของฉัน ริมฝีปากหนาจมูกโด่งๆและไรหนวดอ่อน ๆ ที่คลอเคลียผิวเนื้อบอบบางจนทำให้รู้สึกจั๊กจี้ 

“ก็นายปากเเข็งเอง ทำตัวมีลับลมคมในอยู่ได้ฉันก็ต้องการความชัดเจนเหมือนกันนะ” 

ตอบกลับไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด ผู้หญิงเป็นเพศที่ต้องการความชัดเจนและขี้สงสัยขี้ระแวง เป็นเจ้าแม่ของการคิดเองเออเอง คิดมากคิดเยอะแยะ คิดเป็นตุเป็นตะ 

เออ! เรียกง่าย ๆ ก็คือขี้มโนนั่นแหละ เรื่องมากเนอะ แต่นั่นแหละผู้หญิง 

“ขอโทษ...แต่ต่อไปอย่าพูดว่าเกลียด” 

เขาเอ่ยขอโทษออกมา แล้วกดจูบเบา ๆ ลงบนหน้าผาก จ้องมองใบหน้าฉันด้วยแววตาที่ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก 

เขาคงไม่ชอบคำนี้จริงๆ ฉันเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน 

“ขอโทษเหมือนกัน ต่อไปจะไม่พูดแล้ว...แต่นายก็ห้ามมีความลับ” 

ฉันเอ่ยขอโทษเขาออกไป ยิ้มบาง ๆ ให้คนร่างสูงแล้วก็ยู่จมูกน้อย ๆ ไปให้ เมื่อเขาเอามือมาบีบจมูกฉันอย่างคนหมั่นเขี้ยว 

“ครับ” 

อืม พูดจาดีขึ้น มีค้งมีครับ โอ้ยทำไมแพ้คำนี้อะ ใบหน้ามันก็เห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนทำให้ต้องรีบเบือนสายตาไปโฟกัสตรงจุดอื่นแทนที่จะเป็นใบหน้าหล่อเหล่านั่น หลอดไฟก็ได้ เพดานก็ยังดี 

ตัวจะแตกกกกก 

“ทำไมไม่มองหน้า” 

เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเขินอยู่ มือหนาเลยจับหน้าฉันให้หันมามองตรงหน้าเขาอีกที 

โอ้ยยยยย อย่าทำแบบนี้อย่าแกล้งกัน 

“เปล่าสักหน่อย” 

แต่เรื่องอะไรที่จะต้องยอมรับ เสียหมดแค่เขาพูดว่าครับคำเดียวก็เขิน อ่อนเกินไปจะให้เขารู้ไม่ได้ 

“เธอทำเสน่ห์รึเปล่าวะจันทร์เจ้า” 

จู่ ๆ ขาก็พูดประโยคแปลก ๆ ออกมา ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเสน่ห์ใส่นายวะ 

“บ้ารึไง ใครเขาจะทำพูดไปเรื่อย แล้วหน้าฝรั่งอย่างนายรู้จักไสย์ศาสตร์ด้วยเหรอ?” 

“แล้วทำไมฉันแม่ง...” 

คนร่างสูงเงียบไป  แล้วจ้องมองฉันแปลก ๆ อะไรอีกหล่ะ 

“เป็นอะไร” 

ฉันเอ่ยถามไปเพราะไม่เข้าใจว่าเขาจะสื่ออะไรกันแน่ พูดก็พูดไม่จบประโยค 

“ขอได้มั้ย” 

เขาถามกลับมา แล้วขออะไรของนายล่ะ 

“ขออะไร” 

“ลูกมันตื่นอีกแล้ว มันต้องการความอบอุ่น...” 

ฉ่าาา  เสียงความร้อนบนใบหน้าที่กำลังประทุขึ้น 

เข้าใจแล้วแหละ ก็เล่นเอาไอ้นั่น...ที่เขาเรียกว่าลูกมาทิ่มขาฉันแบบนี้ 

คนผีทะเล คนลามกคิดได้แต่เรื่องแบบนี้อีกแล้ว 

“บ้า...ไม่ได้” 

ตอบกลับไปเสียงแข็ง บ่อยเกินไป ทั้งเมื่อคืนเมื่อเช้านายยังไม่พอรึไง 

“นะๆ” 

ยังคงใช้สายตาอ้อนวอน มือไม้เริ่มไม่อยู่นิ่งเลื้อยเข้าไปกอบกุมความอวบอิ่มทั้งสองข้างแล้วเรียบร้อย จมูกโด่งๆเลื่อนมาถูไถบริเวณผิวแก้มจนรู้สึกจั๊กจี้ ฉันรีบตะครุบมือหนาไว้เพื่อให้เขาหยุดการกระทำนี่สักที 

มันอ่อนไหวเกินไป  แต่มันไม่ได้จริง ๆ นะ 

“ฉันเป็นวันนั้นของเดือน ไม่ได้!” 

ร่างสูงชะงักกึก ไปในทันที 

สีหน้าที่เจ็บปวดฉายชัดออกมา ก่อนจะซบหน้าลงบนซอกคอของฉันอย่างคนหมดแรง 

แต่ที่ยังคงมีทีท่าว่าจะไม่สงบลงง่าย ๆ ก็คงเป็นไอ้ที่กำลังทิ่มขาฉันอยู่ 

ก็มันไม่ได้จริง ๆ ...บอกแล้ว 

 

 

โปรดติดตาม... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว