email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 12 เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 เป็นห่วง
แบบอักษร

หญิงสาวนั่งอ่านตำราที่นางนำมาจากแคว้นเว่ย์ กลิ่นข้าวต้มลอยมา ท้องนางร้องขึ้นมาโดยทันที จึงละจากตำราที่อ่านอยู่

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันนำข้าวต้ม กับปลานึ่งมาถวายเพคะ” เยี่ยหลินวางถาดไว้บนโต๊ะไม้กลม

“อ่าส์...หอมจังเลย” ซุนหลี่เดินมาที่โต๊ะกลมแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ นั่งกินทันที ไม่ได้มองว่าใครแอบดูอยู่หน้าห้องแล้วอมยิ้ม

"มององค์หญิงอยู่หรือพะยะค่ะ" หลี่กงกงเดินมาหาหลงหลานมู่

"ข้าแค่มาดูว่านางกินข้าวหรือยัง" หลงหลานมู่หันไปหาหลี่กงกง

"พระองค์เปลี่ยนไปมากนักพะยะค่ะ" 

"ข้าเปลี่ยนไปอย่างไง" หลงหลานมู่ถามขึ้นด้วยความสงสัยในคำถาม หลี่กงกง

"ถามใจพระองค์เองพระยะค่ะ แล้วพระองค์จะได้คำตอบ กระหม่อมทูลลา" หลี่กงกงบังคมแล้วเดินออกไป ทิ้งปริศนาให้หลงหลานมู่ได้หาคำตอบจากใจตนเอง


“หวงโฮ่วเสด็จ” ขันทีร้องเสียงดัง หลงหลานมู่จึงออกมาประคองมารดาด้วยตัวเอง

“เสด็จแม่ไม่ต้องลำบากเสด็จมาเองหรอกพะยะค่ะ น่าจะให้ขันทีมาบอกกระหม่อมก่อน”

“ถ้าข้ารอเจ้ามาหาข้า ข้าคงเฉาตายรอเจ้าแล้วหลงเอ่อร์”

“ช่วงนี้กระหม่อมฝึกซ้อมกับทหารทุกวัน จึงไม่ได้ไปหาพระองค์เลย”

“เรื่องนั้นชั่งมันก่อน แม่อยากเห็นหน้าว่าที่ลูกสะไภ้ นางมาแคว้นมู่ได้สามวันแล้ว แม่ยังไม่เคยเห็นหน้านางเลย” หยางหวงโฮ่วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวกลางห้องโถง

“พ่อบ้านหลี่ ท่านไปเรียกองค์หญิงมาข้า” หลงหลานมู่บอกหลี่กงกงที่ยืนข้างเขา

“พะยะค่ะ” หลี่กงกงรับสั่งและเดินออกไปทันที

“เสด็จแม่รวมโต๊ะเสวยกับกระหม่อมเลยพะยะค่ะ”

“ได้ซิ...จริงซิหลงเอ่อร์ เจ้าอย่าไปรบเลยนะ แม่เป็นห่วงเจ้า เวลาเจ้าไปใจแม่จะขาดอยู่รอนๆ” หยางหวงโฮ่วจับมือหลงหลานมู่ มือที่ด้านไปด้วยการจับหอก จับดาบ มาตลอดสามถึงสี่ปีที่ผ่านมา

“กระหม่อมจำเป็นที่ต้องรวบรวมแคว้นให้หมด ให้อยู่ในใต้หล้าของเสด็จพ่อ”

“แต่ตอนนี้อยู่ให้แม่ได้ชื่นใจเจ้าเถิดหนา”

“ตอนนี้กระหม่อมยังมิออกศึก ถ้าจะออกศึกอีกครั้งคงได้ไปตีแคว้นอั้น แต่หลังจากงานแต่งเสร็จสิ้นก่อน”

“หวงโฮ่ว...องค์ชาย องค์หญิงเสด็จแล้วพะยะค่ะ”

“เชิญนางเข้ามา” หยางหวงโฮ่วพูดขึ้น

ซุนหลี่เดินมาหน้าห้องรับรอง นางบังคมหยางหวงโฮ่ว

“หม่อมฉันซุนหลี่ ถวายพระพรเพคะ”

“เข้ามาซิจ๊ะ องค์หญิง” หยางหวงโฮ่วบอกแก่นาง นางจึงเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้างหลงหลานมู่

“ข้าขอเรียกเจ้าว่าหลี่เอ่อร์ได้หรือไม่” หยางหวงโฮ่งมองใบหน้าลูกสะไภ้ที่ใส่หน้ากากทมิฬ

“เพคะ หวงโฮ่ว” ซุนหลี่ยิ้มให้กับนาง

“เรียกข้าว่า เสด็จแม่เหมือนหลงเอ่อร์เถิดนะ”

“เพคะ เสด็จแม่” ซุนหลี่หลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่รู้ตัว นางหวนนึกถึงหวังหวงโฮ่วมารดาของตนตอนนี้ไม่รู้เป็นอย่างไงบ้าง ทำให้หยางหวงโฮ่วเห็นรอยน้ำตาในดวงตานาง

“คิดถึงบ้านหรือหลี่เอ่อร์”

“เพคะ” ซุนหลี่บอกกับนาง

“เจ้ามาอยู่ที่นี่คงลำบากไม่น้อย”

“หม่อมฉันอยู่ได้เพคะ”

“ใยเจ้าจึงใส่หน้ากากอำพรางใบหน้าของตนเองไว้ ใยจึงมิถอดออกเล่า” หยางหวงโฮ่วถามด้วยความสงสัย

“คือ...หม่อมฉัน”

“เสด็จแม่ทรงเสวยพระกายหารเถิดพะยะค่ะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด” หลงหลานมู่พูดขึ้นมาบ้าง

“จ๊ะ” หยางหวงโฮ่วจึงไมถามอะไรต่อ หลงหลานมู่ตักปลาจากตัวปลาใส่ถ้วยกระเบื้องแล้วลองตัดกินเล็กน้อยแล้วรอสักพัก แล้วนำมากิน

“เสวยเลยพะยะค่ะ” หลงหลานมู่บอกหยางหวงโฮ่ว นางยิ้มให้กับลูกชายที่สนใจรายละเอียดในวังว่าต้องทดลองเครื่องเสวยทุกครั้ง แม้นต้นเครื่องจะทดลองก่อนเขาแล้วก็ตาม

“แม่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้แม่จะให้ช่างตัดชุดจากในวังมาตัดชุดแต่งงานให้เจ้าทั้งสองคน หลี่เอ่อร์นางกำนัลของข้าจะเอาเครื่องประดับมาให้เจ้าเลือกด้วย”

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ ที่เป็นธุระให้กระหม่อมและซุนหลี่”

“แม่ไปก่อนนะ ซุนหลี่เจ้ารักษาเนื้อรักษาตัวอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านี้เจ้าต้องอภิเษกแล้ว”

“เพคะ”

“น้อมส่งเสด็จพะยะค่ะ” หลงหลานมู่มองรถม้าออกไป

“ชิ” ซุนหลี่เดินเชิดหน้าเข้าบ้านไปไม่สนใจเขา

“อะไรอยู่ๆ ก็เชิดหน้าใส่ แปลกคนจริงเชียว”


หญิงสาวตื่นมาในยามเช้าของอีกวันมองรอบห้องเห็นเสียงคนเดินไปมาอยู่นอกห้อง

“ทรงตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ” เยี่ยหลินนำกระมังมาวางตรงโต๊ะข้างเตียง

“มีอะไรกันหรือ ทำไมเสียงดังครึกครื้นแต่เช้า”

“องค์ชายแปดให้จัดสวนใหม่เพคะ”

“ไหนข้าอยากเห็น” ซุนหลี่เดินออกไปอย่างรวจเร็ว

“ระวังเพคะ”


“อย่าเสียงดังนะ องค์หญิงบรรทมอยู่” หลี่กงกงบอกทหารที่ขนชิงช้าเข้ามาวาง

“ตรงนั้น ระวังด้วย”

“ทำอะไรกันหรือพ่อบ้านหลี่” ซุนหลี่ถามขึ้นมา ทำให้หลี่กงกงบังคมนาง

“ท่านอ๋องให้นำชิงช้ามาไว้ใต้ต้นกุ้ยฮวาพะยะค่ะ”

“อืมม์...หลงหลานมู่คงชอบต้นไม้มากซินะ ต้นไม้มากมายถึงเยอะเช่นนี้” ซุนหลี่มองรอบสวนในตำหนักมีที่นั่งเล่นตรงกลางสวน ต้นไม้มากมายเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นดอกบ้วยสีชมพูบานทั้วสวน แล้วต้นกุ้ยฮวาอีกหลายสิบต้น แต่นางไม่เคยคิดจะออกมาดู

“แต่ก่อนก็ไม่ได้มากมายเช่นนี้หรอกพะยะค่ะ ต้นไม้ที่พึ่งนำมาปลูกไม่กี่เดือนก็มีพะยะค่ะ องค์ชายท่านบอกว่าองค์หญิงชอบดอกกุ้ยฮวา พระองค์จึงให้กระหม่อมนำชิ่งช้ามาไว้ใต้ต้นกุ้ยฮวาพะยะคะ”

ซุนหลี่มองต้นกุ้ยฮวาสีขาวและสีส้มรู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ตนชอบ เหมือนได้อยู่บ้านที่จากมา

“องค์หญิงเพคะ องค์ชายเรียกให้เสด็จไปดูผ้าและวัดพระองค์ที่ตำหนักใหญ่เพคะ” นางกำนัลบังคม 

 “ได้..เดี๋ยวข้าไป ทำไมต้องไปตำหนักนั้นด้วย” ซุนหลี่รำพึงเบาๆ


“จัดการตามนี้นะ”

“พะยะค่ะ” หลี่กงกงรับคำสั่งแล้วเดินออกไปจากห้องโถง เขาเคารพซุนหลี่ที่เดินสวนกัน นางยิ้มพยักหน้าให้เขา

“มาแล้วจะได้วัดตัวพร้อมกับข้า” หลงหลานมู่ผายมือให้นางนั่งลง ขณะที่เขากำลังยืนกางแขนอยู่ให้นางในวัดตัว ซุนหลี่นั่งลงบนฟูก

“วันนี้อากาศดีข้าว่าจะพาเจ้าไปเดินเล่นดีหรือไม่” หลงหลานมู่มองไปนอกหน้าต่าง

“ไม่ต้องลำบากพาข้าเดินไปหรอก” ซุนหลี่มองต้นดอกบ้วยสีชมพูบานสะพรั่งเต็มต้นนอกตำหนักดูร่มรื่นและสวยงามที่ได้นางเดินผ่านมา

“ข้าไม่ลำบากหรอก วันนี้ข้าว่างไม่ได้ไปฝึกทหารช่วงบ่ายนี้” หลงหลานมู่

“ข้าอยู่ห้องน่าจะดีกว่า”

“ตามใจเจ้า” หลงหลานมู่มองหญิงสาวที่หันหน้ามองนอกประตูแล้วยิ้มบางๆ

“เสร็จแล้วเพคะ เชิญองค์หญิงเพคะ” ช่างภูษาเรียกนาง นางจึงลุกยืนเดินไปหาแล้ววัดตัว


“หม่อมฉันเร่งมือองค์ชายไม่เกินสิบวัน จะนำฉลองพระองค์กับองค์หญิงมาถวายเพคะ” ช่างภูษาพูดขึ้นมา ขณะที่ซุนหลี่เดินออกไปนอกตำหนักแล้ว

“ได้แล้วนี้...ข้าให้เจ้าจงรับไป จงตัดชุดขององค์หญิงให้สวยที่สุด” หลงหลานมู่พูดเบาๆ แล้วยื่นถุงเงินให้กับช่างภูษา

“หม่อมฉันจะทำให้สุดฝีมือเพคะ หม่อมฉันทูลลา” ช่างภูษาเดินออกไปจากตำหนัก 

หลี่กงกงเดินเข้ามาในตำหนักแล้วบังคม

“กระหม่อมส่งให้ถึงแล้วพะยะค่ะ” หลี่กงกงบังคมหลงหลานมู่

“รัชทายาทได้บอกอะไรกับเจ้าบ้าง”

“พระองค์ทูลว่า ให้พระองค์ระวังองค์ไว้ เมื่อวันวานต้นเครื่องได้ชิมอาหารขององค์รัชทายาทแล้วตายทันทีทั้งที่ใช้เข็มเงินทดลองแล้ว"

“ต่อไปทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีการตรวจสอบให้ดี แล้วโดยเฉพาะของซุนหลี่ต้องระวังเป็นพิเศษ นางเป็นองค์หญิงต่างบ้านต่างเมืองอาจจะมีการลอบสังหารได้”

“พะยะค่ะ” หลี่กงกงน้อมรับคำสั่ง

"เรียกเยี่ยหลินมาพบข้า" เขาหันไปบอกแม่ทัพมู่

"พะยะค่ะ"


"เยี่ยหลิน อาหารทุกอย่าง เครื่องแต่งกายทุกชิ้น ไม่เว้นแต่เครื่องประทินผิว ต้องดูให้ดีว่ามียาพิษหรือไม่ข้าไม่อยากเอาซุนหลี่มาเสี่ยงกับกับการแย้งชิงอำนาจ นางเป็นเจ้าหญิงต่างบ้านต่างเมืองมา ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง" หลงหลานมู่พูดขึ้นมา

"องค์ชายแปดไม่ต้องห่วงเพคะ เยี่ยหลินจะดูแลองค์หญิงด้วยชีวิต"

"ข้าเชื่อใจเจ้า เยี่ยหลิน" 

"หม่อมฉันต้องนำชากุ้ยฮัวไปถวายก่อนเพคะ หม่อมฉันทูลลาเพคะ"


วันนี้มาเยอะหน่อยนะ ถ้าอยากอ่านอีกขอเม้นมากกว่า 5 เม้น แล้วจะเข้ามาต่อให้

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น