ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2561 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 15
แบบอักษร




#MILIN PART

หลังจากที่ฉันอาบน้ำล้างตัวเสร็จ ฉันก็ออกมาเลือกชุดตามปกติ แต่ไอ่คนที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นไอ่หมอหน้ามึนนี่แหละ เร่งฉันจังเลย ไม่รู้จะรีบอะไรหนักหนา มาทะเลทั้งทีก็ต้องเลือกชุดที่เข้ากับบรรยากาศใช่ม้า~

จนฉันต้องไล่เจคลงมาก่อน งุ้ย! ขัดขวางความสุขคนสวยจริงๆ อิอิ ฉันใช้เวลาในการแต่งตัวไม่นานหลังที่ไล่เจคออกไป


พรึ่บ~

“โอ้ยย! / เออ..ขอโทษครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาชนฉัน คนอะไรว่ะเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเล้ยย แต่พอฉันเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ นี่มันคนที่ถ่ายรูปที่สระให้ฉันหนิ

“เออ..ไม่เป็นไรค่ะ^^” ฉันก้มหัวให้เค้านิดหน่อยก่อนจะเดินออกมา แต่ทว่า


หมับ!

ชายคนนั้นคว้าข้อมือฉันไว้ ก่อนจะเอาผ้าบางอย่างมาปิดปากฉัน และฉันก็คิดว่าในผ้าผืนนี้ต้องมียาสลบแน่ๆ เพราะฉันดูหนังน้ำเน่ามาเยอะ-_-

แล้วมันก็เป็นไปตามที่ฉันคิดเพราะว่าตอนนี้สติของฉันเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆ

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกปวดเมื่อยตามตัว เอ๊ะ? ที่นี่ที่ไหนว่ะ? แล้วฉันมาอยู่นี้ได้ยังไง? แล้วทำไมสภาพฉันเป็นแบบนี้?

ตอนนี้ในหัวฉันมีคำถามเยอะแยะไปหมด จนกระทั้งมีเสียงๆ หนึ่งเรียกฉันทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดต่างๆ

“ไง~ หลับสบายมั้ย?”

“วีวี่?” สบายพ่องง-_-

“ใช่ ทำไมคิดว่าเป็นใครเหรอ?”

“จับฉันมาทำไม” ฉันไม่ได้สนใจคำถามที่ยัยบ้านี่ถามเลย แต่ฉันเลือกที่จะถามเหตุผลที่มันจับฉันมาต่างหาก

“หึ~ ทำไมไม่ปากดีอีกละ”

“...” ฉันเลือกที่จะไม่ตอบเพราะดูจากอาการแล้วยัยนี่ดูจะไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่

ฉันกวาดสายตามองรอบๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่ เผื่อว่ายัยวีวี่นี่จะอาละวาดขึ้นมา

“ทำไมไม่ตอบล่ะ? เป็นใบ้รึไง ฮ่าๆๆๆๆๆ” ยัยนี่น่าจะเป็นไบโพล่าแหะ คนบ้าอะไรเมื่อกี๊อยู่ในโหมดจะกินหัวกันอยู่เลย ไหงเปลี่ยนมาเป็นโหมดหัวเราะร่าได้โคตรเร็วเลย

“...”


เพี้ยะ!

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” ยัยวีวี่ตบฉัน และก็ไม่ลืมที่จะคงคอนเซปต์เดิมคือโหวกเหวกโวยวายแล้วฉันก็ยังคงเงียบอีกเช่นเคย เพราะพูดไปก็แค่นั้น ว่าแต่..มือยัยนี่หนักใช้ได้เลย

“...”


แกร๊งง~

เหมือนเสียงท่อนเหล็กหรืออะไรสักอย่างตกลงกระแทกกับพื้น

ฉันคิดว่าเจคต้องมาช่วยฉันแน่ๆ เพราะเจคค่อนข้างฉลาด แล้วก็เจ้าเล่ห์อีกต่างหาก

“ออกไปดูดิว่ะ” วีวี่หันไปสั่งลูกน้องของเธอแล้วพวกมัน 4-5 คนจะวิ่งออกไป

เห้อ~ ถึงมันจะวิ่งออกไปเกือบหมดแต่ฉันก็ยังหนีไม่ได้อยู่ดีมั้ย?

เห้ย! นั้นมันเจค

“มองอะไร!?..เจค!” สงสัยฉันจะแสดงอาการเยอะไปหน่อย จนยัยวีวี่หันไปเจอเข้ากับเจคที่เดินมาจากด้านหลัง

ยัยวีวี่รีบเดินมากระชากตัวฉันขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว

“ปล่อยมิลซะ!” เจคพูดขึ้น

“หึ~ ปล่อยเหรอ? พูดง่ายดีนิเจค วี่อยากจะรู้จริงๆ ว่าถ้ายัยนี่โดนข่มขืนบ้างจะเป็นยังไง” เอ้าเวร! ข่มขืนมาข่มขืนกลับแบบนี้ก็ได้เหรอ?

“มิลไม่เกี่ยว เรื่องนี้ฉันเป็นคนผิด จะทำอะไรก็มาทำที่ฉันดิ” เจคพยายามพูดถ่วงเวลาไว้

“จะให้วี่ทำอะไรเจคดีคะ? ข่มขืนเจคงี้เหรอ.. ต้องทำอีนี้สิเจคจะได้รู้สึกไงว่าตอนนั้นวี่รู้สึกยังไง!!” วีวี่พูดจบก็หยิบปืนขึ้นมาจ่อเอวฉัน

“O_o”อยากจะบ้าตาย ใครก็ได้มาพาอิมิลินออกไปจากตรงนี้โหน่ยย

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะวีวี่” เจคพยายามข่มอารมณ์ไว้แล้วคุยกับยัยวีวี่แบบใจเย็นๆ

“บ้าเหรอเจค? นายรู้บ้างมั้ยว่าหลังจากวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไอ่พวกนั้นมันเอาโรคอะไรมาให้วี่บ้าง แล้วไหนจะไอ่เด็กนั้นที่วี่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นมาอีก นายรู้มั้ยวี่ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ เพราะวี่อาย..อายที่เป็นโรคอะไรบ้าๆ นี้แล้วก็อายที่ท้องไม่มีพ่อ!” ยัยวีวี่พูดขึ้นมาแบบไม่เว้นวรรคหายใจ

แต่สิ่งที่ยัยนี่พูดทำให้ฉันตกใจอยู่ไม่น้อยเลย เพราะชีวิตยัยวีวี่ค่อนข้างน่าสงสารมากเลยทีเดียว ถ้าเป็นฉัน ฉันก็รับไม่ได้เหมือนกัน แล้วครั้งนี้ฉันก็ดูออกว่าไม่ใช่การแสดง

“วีวี่..แต่เรื่องนี้มันเป็นเพราะฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับมิลเลย ปล่อยมิลไปเถอะ” เจคยังคงเกลี้ยกล่อมยัยวีวี่ให้ใจเย็นๆ

“เพราะเจครักมันไง เข้าใจมั้ย!?” วีวี่ตะคอกใส่หน้าเจค

“..แล้วยิ่งเห็นเจคดิ้นแบบนี้วี่อยากจะฆ่าอีนี้ทิ้งจริงๆ เลย”


พรึ่บ~

พูดจบวีวี่ผลักฉันออกไปก่อนที่จะ..อย่าให้เหมือนที่ฉันคิดเลย


ปัง!

“มิล!” เจครีบเข้าวิ่งไปรับตัวฉันที่กำลังจะล้มลงไป

ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันโดนยิงเข้าตรงไหน ตอนนี้รู้อย่างเดียวแค่ว่า..เจ็บชะมัด~


ปัง!

และเสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ทำให้ฉันและเจคหันไปมองร่างยัยวีวี่ที่กำลังทรุดลงกับพื้น

ฉันเห็นภาพนั้นเต็มตา วีวี่โดนยิงเข้าที่หน้าอกเลือดเธอค่อยๆ ซึมออกมาจากเสื้อที่ หลังจากนั้นพวกตำรวจที่ก็แห่กันมาจากไหนก็ไม่รู้รีบวิ่งกันเข้ามา

“เรียกรถพยาบาลเร็ว!” ตำรวจรายหนึ่งพูดขึ้น

“มิล..ทำใจดีๆ ไว้นะ” เจคประคองฉันไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเรียกฉันน้ำตานองหน้า

“เฮ้ย! ไม่ร้องดิ เจครู้มั้ยว่าเจคไม่เหมาะกับการร้องไห้เลย^^” ฉันพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เจค เอาจริงๆ เจคไม่เหมาะกับการร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้เลย เจคเหมาะกับนิสัยขี้เล่น กวนๆ มากกว่า

“ยัยบ้า ยังจะมาพูดเล่นอีก” เจคดุฉันแบบไม่จริงใจนัก

“^^” ฉันยิ้มตอบเจคพร้อมกับสติของฉันที่กำลังจะดับไป


พรึ่บ~

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

“โอ้ยย! ปวดท้องจัง” ฉันพึมพำขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าที่ไหน สายตาของฉันมาสุดกับร่างสูงที่นั่งหลับอยู่ข้างๆ เตียง ทั้งๆ ที่เสื้อยังคงเปื้อนเลือดอยู่เลย เสื้อกาวน์? นี้อย่าบอกนะว่าไอ่หมอบ้านี้เป็นคนผ่าตัดให้ฉัน

หวังว่าไอ่หมอบ้านี้คงจะไม่ลืมมีผ่าตัดไว้ในท้องฉันหรอกนะ

“มิล! ฟื้นแล้วเหรอ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? หิวน้ำมั้ย? อยากได้อะไรหรือเปล่า? เรียกหมอมั้ย? แล้วรู้มั๊ยเจคเป็นห่วงแทบแย่”

“..เออ?” ฉันจะตอบคำถามไหนก่อนดี แต่ฉันแปลกใจไอ่คำถามที่ว่า ‘เรียกหมอมั้ย?’ นี่อ่ะดิ ได้ข่าวว่ามึงเป็นหมอแล้วจะเรียกหมอมาทำไมว่ะ?

“ว่าไง? งั้นเดี๋ยวเจคเรียกหมอให้นะ^^” ว้อท? ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่ะว่าตัวเองเป็นหมอ

“..เอ่อเจค นายเป็นหมอไม่ใช่เหรอ? แล้วจะเรียกหมอมาอีกทำไม” ฉันถามไปอย่างไม่เข้าใจ มีอย่างที่ไหนตัวเองเป็นหมอแล้วยังจะเรียกหมอมาอีก บ้าบอ!

“แหะๆ เจคมัวแต่ดีใจที่มิลฟื้นจนลืมไปว่าตัวเองเป็นหมอ แล้วหมอคนนี้ก็เป็นคนผ่าเอากระสุนออกมาให้มิลด้วยนะ^^” เจคตอบฉันอย่างภาคภูมิใจ แต่ฉันต้องภูมิใจกับเค้ามั้ยเนี้ย

“นายคงไม่ลืมอะไรไว้ในท้องฉันใช่มั้ย?” ฉันถามเจคอย่างหวั่นๆ

“...” เจคมองหน้าฉันแล้วเงียบไป บอกเลยตอนนี้ฉันเริ่มใจไม่ดีแล้วนะโว้ยไอ่บ้าเจคค!

“เจค..อย่าเงียบไปดิ นายไม่ได้ลืมอะไรไว้ในท้องฉันใช่มั้ย?”

“..ลืม ต่อไปเจคจะลืมลูกของเจคไว้ในท้องมิลนะ^^”


เพี้ยะ!

เสียงฉันฟาดมือลงบนหัวเจคเองแหละ

“O_o ไอ่บ้าเจคคคค! โอ้ย!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อแรงฟาดเมื่อกี๊มันสะเทือนไปถึงแผลที่หน้าท้องของฉัน

“มิลเจ็บเหรอ..เจคขอโทษเจคไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มิลเจ็บตัวนะ” เจคพูดด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดแล้วรีบเข้ามาดูแผลฉัน ก่อนที่จะจุ้ปลงไปที่หน้าท้องของฉันแล้วพูดประโยคที่ทำให้ฉันหัวใจแทยหยุดเต้น

“เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนพ่อตั้งใจลืมหนูไว้ในท้องแม่ เพราะฉะนั้นรีบมานะลูกพ่อ”

“O_o”

พอเจคพูดอย่างนั้นทำให้ฉันนึกได้ทันทีว่าวันนั้นที่ฉันกับเจคมีอะไรกันฉัน ลืม-กิน-ยา-คุม



———————


ใกล้จะจบแล้วนะค้ะ☺️🙏 ขอบคุณทุกๆ กำลังใจน่าาา~💕



.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว