email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 31 : Devin's feel slight (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 31 : Devin's feel slight (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 31 : Devin's feel slight (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

หลังจากอดหลับอดนอนเพราะต้องอ่านหนังสือสอบเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม หนึ่งเดือนที่ไม่ค่อยได้พูดจากันเสียเท่าไหร่ เพราะต้องอ่านหนังสือและตั้งใจในการสอบ หนึ่งเดือนที่เดวินไม่ค่อยได้คุยกับโซมินเลย แอบน้อยใจที่เวลาถามน้องก็ถามคำตอบคำ แล้วจะให้ทำยังไงได้น้องต้องอ่านหนังสือนี่นา ถึงเราจะรักกันมากสักแค่ไหนแต่เราก็ต้องมีมุมที่เป็นของตัวเอง และอีกไม่นานก็จะถึงคราวที่เดวินต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบเช่นเดียวกัน น่าเสียดายที่เวลาว่างไม่ค่อยจะตรงกันเอาเสียเลย แต่เราก็เป็นกำลังใจให้กันและกันอยู่เสมอ

เชื่อได้เลยว่าทุกคนจะต้องถามหาเจ้าก้อนโมจิและเจ้าลูกลิง ก็ฝากแม่นมเลี้ยงไปก่อนหากแต่ก็ให้ความสำคัญกับเจ้าพี่น้องทั้งสองได้อย่างสม่ำเสมอ ค่อยแวะเวียนไปที่ห้องข้างๆ บ้างหากมีเวลาว่าง ช่วงที่ผ่านมาอาจจะไม่ค่อยได้เข้าไปหาบอนซองและยูซองบ่อยมากนัก และตอนนี้โซมินว่างยาวๆ เลยหลังจากนี้ก็คงต้องแวะไปหาลูกบ่อยๆ แล้วล่ะ เพราะหลังจากที่บอนซองรู้ว่าโซมินสอบเสร็จก็มาเล่นกับโซมินบ่อยขึ้นจะเรียกว่าติดโซมินไปเลยก็ได้ จนเดวินชักจะหมั่นไส้บอนซองฐานที่มาแย่งความรักความสนใจจากโซมินไป

"นี่บอนซอง นายไปเฝ้าน้องยูซองได้แล้วไป" ไม่ใช่เสียงของโซมิน หากแต่เป็นเสียงของเดวินต่างหาก เพราะหลังจากที่เดวินกลับมาจากมหาลัยฯก็เห็นบอนซองคลอเคลียกับโซมิน จนถึงตอนนี้ยังไม่รีบกลับไปนอน

"ไม่เอา ปะป๊าอย่ามาไล่ซองนะคืนนี้ซองจะนอนกับหม่าม้า" ให้ตายเหอะ คืนนี้ต้องมีไอ้ลิงนี่มานอนคั้นกลางแน่ๆ

บอนซองเรียกเดวินและโซมินว่าปะป๊าหม่าม้าจนติดเพราะคุณย่าบอกให้เรียกแบบนี้แม้ว่าเดวินจะบอกให้เรียกเขาว่าพี่แล้วก็ตาม และมันก็กลายเป็นสรรพนามคุ้นหูไปแล้วเรียบร้อย

"ป๊า ไม่ให้นอน บอนซองนอนกอดหม่าม้ามาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ จะมาแย่งของป๊าไม่ได้!" เดวินเริ่มหงุดหงิด คิ้วหนาขมวดกันเป็นปม จนโซมินเอานิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ระหว่างหัวคิ้ว

"ก็ให้บอนซองนอนด้วยจะเป็นอะไรไปครับ ก็เดี๋ยวให้บอนซองนอนข้างเดียวกับเค้าก็ได้ บอนซองไม่นอนดิ้น"

"งั้นบอกเหตุผลมาสามข้อ ทำไมต้องให้บอนซองนอนด้วย"

"ไม่มีเหตุผล แค่บอนซองอยากนอนด้วย"

"งั้นพี่ก็ไม่ให้นอน"

"งั้นพี่ลองบอกเหตุผลมาสามข้อว่าทำไมถึงไม่ให้บอนซองนอนด้วย"

"หนึ่งมินจะกอดบอนซอง"

"สองมินจะไม่กอดพี่"

"สามเราจะไม่ได้กอดกัน"

แน่นอนว่าคำตอบของเดวินทำเอาแก้มขาวขึ้นสีระเรื่อ ใครบอกให้ตอบแบบนี้กันเล่า! ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองมีผลต่อหัวใจโซมินมากแค่ไหน

"..."

"ว่าไงครับ เหตุผลของพี่มันมากพอมั้ย" เมื่อเห็นเจ้าของแก้มขาวเริ่มขึ้นสีก็นึกอยากแกล้งให้เขินไปอีก

"แล้วแต่สิ!" ร่างเล็กพูดจบแค่นั้นก่อนจะเดินหนีเข้าห้องนอน คนมันเขินนี่

คราวนี้ก็คงต้องเวลาจัดการหมากตัวสุดท้าย นั่นก็คือ คัง บอนซอง งอแงจะนอนให้ได้ วันนี้แหละพ่อจะจัดการเด็กดื้อคนนี้เอง!

"ได้ยินแล้วใช่มั้ย"

"หม่าม้าบอกแค่ว่าแล้วแต่ ไม่ได้บอกว่าไม่ให้นอนด้วยนี่" กวนตีนได้กูหรือไงวะ

"หม่าม้าบอกแล้วแต่ นั่นก็คือบอนซองต้องไปนอนกับน้องยูซองและแม่นมโชจองครับเด็กดี"

บอนซองบุ้ยปาก พร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักตามคำที่ปะป๊าบอก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนอีกห้องโดยมีปะป๊าเดินไปส่งถึงเตียง

"เด็กดีไม่ดื้อแบบนี้ ถ้าปะป๊าสอบเสร็จจะพาไปเที่ยว โอเคมั้ยครับ" ตอนแรกก็หน้าบึ้งอยู่หรอก แต่พอเอาเรื่องเที่ยวมาล่อหน่อยก็ยิ้มตาเป็นสระอิเชียว

"โอเคครับ!"

"ฝันดีนะครับ ปะป๊าไปนอนแล้วนะเด็กดี" ลูบหัวแล้วก้มลงจุ้บหน้าผากเล็กแผ่วเบาเป็นการบอกฝันดี ก่อนที่จะเดินไปหายูซองที่อยู่อีกเตียงกับแม่นม

เตียงของยูซองจะเป็นเตียงขนาดใหญ่กว่าบอนซองเล็กน้อยเพราะมีแม่นมนอนอยู่ด้วย

"เจ้าโมจิหลับแล้วหรอครับแม่นม"

"หลับตั้งแต่สองทุ่มแล้วค่ะ แกหลับเป็นเวลาตื่นเป็นเวลาเลี้ยงง่ายมากเลยค่ะ"

"ครับ ฝากแม่นมดูยูซองด้วยนะครับ ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ได้แวะมาหาบ่อยๆ เพราะติดโปรเจ็คท์"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ หนูโซมินก็มาเลี้ยงช่วยนมด้วยคุณชายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เรียนให้เต็มที่เถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้นมจัดการเอง"

"ครับ ฝากด้วยนะครับ ถ้าขาดเหลืออะไรรีบบอกเลยนะครับ"

แม่นมโชจองพยักหน้าให้เป็นอันว่าเข้าใจ ก่อนที่เดวินจะเดินออกจากห้อง และเข้าห้องตัวเองเพื่อไปหาเจ้าลูกแมว

"อือ.." ดูเหมือนว่าคนขี้เซาจะหลับไปแล้วในระหว่างที่เขาไปส่งบอนซอง หลับง่ายขนาดนี้ไม่รู้เพราะเหนื่อยจากการเลี้ยงยูซองหรือเพราะเจ้าตัวขี้เซากันแน่ หัวถึงหมอนเป็นต้องหลับตลอด

"มิน หันมาหาพี่เร็ว"

"หือ.."

"อยากกอด" โซมินค่อยๆ พลิกตัวกลับไปอีกด้านที่มีเดวินรออยู่ ทันทีที่น้องหันมาเดวินก็รีบสวมกอดร่างบอบบางนั่นทันที

"เดวิน.."

"หืม?"

"มือ.."

"เลิกขย้ำก้นเค้าได้แล้ว"

"ก้นเธอมันนิ่มดีนี่"

"เดวิน! หยุดนะ"

"คนดี วันนี้เธอดื้อกับพี่อีกแล้วนะ"

"...."

"หนึ่งอาทิตย์เต็ม มินเอาแต่กอดบอนซอง จนไม่ได้กอดพี่ หอมแก้มบอกฝันดีก็ทำแต่กับบอนซอง ไม่ทำกับพี่เหมือนที่เคยทำ วันนี้บอนซองไม่อยู่มินก็ยังดื้อไม่ตามใจพี่"

ก็จริงที่หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา บอนซองเข้ามานอนด้วยแล้วโซมินก็เอาแต่กอดแต่หอมบอนซองจนลืมที่จะบอกจะหอมเขา ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาในทรวงอกเมื่อได้ระบายสิ่งที่คาใจออกไปให้อีกฝ่ายได้เกิดอาการหน้าเหวอ

"ใช่สิ พี่มันไม่ได้น่ารักแบบบอนซองนิ พี่ไม่ได้ตัวเล็กแบบบอนซองใช่มั้ยมินถึงไม่อยากกอด ต..แต่พี่อยากกอดมิน อยากให้มินหอมพี่บ้างเหมือนกับที่ทำกับเจ้าลูกลิงแสบบ้าง แต่มินกลับไม่สนใจพี่เลย"

หันหลังใส่อย่างไร้เยื่อใยหลังจากได้กล่าววาจาน้อยเนื้อต่ำใจที่เมียรักไม่สนใจตนมาหนึ่งอาทิตย์ หากแต่โซมินกลับยิ้มกว้างออกมาไม่ได้รู้สึกว่าที่เดวินพูดออกมาจะทำให้เครียดเท่าไหร่ จริงอยู่ที่พอได้ยินว่าไม่สนใจกันหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่พอได้เห็นดวงหน้าคมก้มลงต่ำพยายามช้อนตามองยามที่ระบายความน้อยอกน้อยใจออกมากลับนึกเอ็นดูเสียไม่ได้

ไม่ใช่ว่าไม่สนใจหรอก แต่เพราะเห็นไม่ว่าอะไรก็นึกว่าคงจะเข้าใจว่าเขาเอ็นดูเด็กเล็กที่เพิ่งเข้ามาอยู่ด้วยกันไม่ถึงสามเดือน...

"พี่..หันหน้ามาหาหน่อย"

"..."

"พี่นอนแล้วหรอ" เจ้าลูกแมวชะเง้อคอดูว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วหรือยัง ก็เห็นว่าหลับตาอยู่ ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้หลับเสียจริงๆ

"..."

"ไม่ใช่ไม่สนใจสักหน่อย แต่เพราะนึกว่าพี่เข้าใจว่าเค้าเอ็นดูบอนซองเลยไม่ได้ตะหงิดใจ ไม่ได้ทันนึกคิดว่าพี่จะน้อยใจ ขอโทษนะที่หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ได้คอยหอม หรือบอกฝันดี แม้กระทั่งหันหน้าไปสวมกอดอย่างที่เคย ขอโทษจริงๆ"

ฟอด ฟอด

"นี่ไง หอมแล้ว กอดแล้วด้วย หันหน้ามาหน่อยเร็ว เค้ารู้ว่าพี่ยังไม่หลับ อย่ามาทำเก็กหน่อยเลยพ่อตัวดี"

ร่างบอบบางวางดวงหน้าหวานเกยไหล่หนา พร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวร่างหนาๆ ตรงหน้าจะเกิดความน้อยใจที่ตนกอดไม่แน่นพอ

"โถ่ นี่จะให้เค้าพูดคนเดียวจริงๆ หรอ"

ฟอด

ก้มลงไปหอมข้างแก้มอีกฟอดใหญ่ ก็เล่นงอนเป็นสาวขนาดนี้ก็อยากจะง้อให้สุดๆ

"หายโกรธเค้าได้แล้ว เดี๋ยวจะจุ๊บปาก หอมแก้มแล้วก็บอกฝันดีด้วยดีมั้ย แล้วก็นอนกอดกันจนถึงเช้าเลยเป็นไง หื้ม"

"....."

"งอนกันนานเกินไปแล้วนะเนี้ย หรือต้องให้หาแฟนใหม่ก่อ-"

ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคก็โดนคนตัวโตหันร่างกลับเข้ามาโถมกอดแน่น

"ไม่ให้นะ ห้ามนะ ห้าม!"

ไม่นึกว่าคำขู่นี้จะใช้ได้ผลแฮะ..

"มีพี่คนเดียวที่รักเธอคนเดียวไม่พอหรือไง ถึงต้องไปหามาเพิ่ม ห้ามนะ ห้ามพูดอีก"

"สุดหล่อ หายงอนได้หรือยังครับ"

"พูดจริงมั้ย ที่จะจุ๊บทุกคืนก่อนนอนน่ะ.."

"จริงสิ"

"แล้วที่จะหอมแก้มด้วยล่ะ"

"เคยโกหกด้วยหรอ?"

"แล้วที่จะนอนกอดกันจนถึงเช้าล่ะ"

"ไม่อยากทำหรือไง ถามมากอยู่ได้"

"ทำสิ"

เดวินตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากแมวได้ปลาเลยสักนิด ตาแวววาวเป็นประกายเมื่อน้องลั่นสัจจะออกมาแบบนี้ ทำเหมือนกับไม่ได้กอดไม่ได้หอมกันมาแรมปี งอนทีเหมือนสาวๆ เลย หมดมาดเงียบขรึมตอนเจอกันแรกๆ เสียอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว