ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

การลงทัณฑ์ของท่านอ๋อง (2)

ชื่อตอน : การลงทัณฑ์ของท่านอ๋อง (2)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2561 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
การลงทัณฑ์ของท่านอ๋อง (2)
แบบอักษร


“ไม่เพคะ ให้ตายหม่อมฉันก็ไม่พูด” เยี่ยนเยว่ฉีหันหน้าไปทางอื่นอย่างแง่งอน อุตส่าห์เผยความในใจถึงเพียงนี้แล้วเขาก็ยังคิดที่จะเอาชนะ จะบอกว่าชอบนางก่อนบ้างก็ไม่ได้

มู่เลี่ยงหรงรู้ว่าคู่หมั้นแสนงอนต้องการให้เขาพูดก่อน แต่ในเมื่อเป็นการลงโทษก็ต้องให้นางเป็นฝ่ายเอ่ยปาก ครั้นเห็นคนงามยังแสดงอาการดื้อดึง ท่านอ๋องหนุ่มจึงกระชับอ้อมกอดพลางโน้มศีรษะลงจนหน้าผากของทั้งสองสัมผัสกัน นิ้วเรียวหยาบถูไถบนริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากบทลงโทษอันแสนหวานเมื่อครู่ ก่อนจะอดใจไม่ไหวแนบริมฝีปากหยักประทับจุมพิตอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาชวนให้เคลิบเคลิ้ม หญิงสาวหลับตาพริ้มจูบตอบอย่างเต็มใจ

เยี่ยนเยว่ฉีไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด รู้แต่ว่าลิ้นร้อนตวัดรัดลิ้นนางไม่ยอมหยุด จากจังหวะอันเนิบช้าสู่ท่วงทำนองอันเร่าร้อนหวามไหว ทั้งสองแลกเปลี่ยนลมหายใจอันป่วนปั่นจนก่อให้เกิดความรู้สึกดังเพลิงแผดเผากาย เขากับนางแทบจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดซึ่งกันและกัน

เสียงหอบหายใจของสตรีในอ้อมแขนทำให้บุรุษผู้เร่าร้อนไม่อาจระงับใจได้อีก ริมฝีปากบางไล่จูบลงมาตรงซอกคอไวต่อความรู้สึก ลิ้นร้อนลากโลมเลียความนุ่มเนียนอย่างเนิ่นนาน ลมหายใจอุ่นราดรดลำคอระหง ไรเคราสากด้านก็ครูดผิวอ่อนของนางจนเห่อแดง ร่างบางสั่นสะท้านกับทุกสัมผัสที่เขามอบให้จนแทบจะสิ้นแรง ทำได้เพียงใช้แขนเรียวโอบต้นคอแกร่งเอาไว้แน่น

“อย่าปากแข็งอีกเลย...บอกข้าสิว่าเจ้าชอบข้า” เขายังคงเฝ้าถามด้วยเสียงเว้าวอนอันแหบพร่า

“อือ ทะ...ท่านอ๋อง” ริมฝีปากแดงจัดกลับทำได้เพียงร้องเรียกบุรุษของนาง

“ช่างปากแข็งยิ่งนัก ข้าคงต้องเพิ่มบทลงโทษ ดูสิว่าเจ้าจะสารภาพเมื่อใด”

ฉับพลันโดยที่เยี่ยนเยว่ฉีไม่ทันรู้ตัว มู่เลี่ยงหรงก็กระตุกสายคาดเอวของนางออก ฝ่ามือหยาบร้อนของบุรุษแทรกเข้าไปในชุดผ้าไหมช้า ๆ เขาตลบสาบเสื้อของนางออกด้วยความชำนิชำนาญ อาภรณ์สีขาวสะอาดลงไปกองอยู่กับพื้นจนหมดสิ้น ร่างงามระหงเหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวน้อยกับเอี๊ยมผ้าบางเบาที่แทบจะปิดกั้นความอวบอัดอลังการของนางไว้ไม่มิด

แอร๊ย...มากกว่านี้มิได้ 

--------cut nc ใครต้องการอ่านรอติดตามกติกานะเจ้าค่ะ

X

X

X

เมื่อมู่เลี่ยงหรงส่งเยี่ยนเยว่ฉีถึงฟากฝั่ง ทั้งสองจุมพิตแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม สตรีผู้เหนื่อยล้าหลับตา หอบหายใจกระชั้นถี่ ร่างบางอ่อนระทวยอิงซบอกแกร่ง ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อจากความหฤหรรษ์ที่เขามอบให้

ภาพเบื้องหน้าทำให้ร่างกายบุรุษร้อนฉ่า มู่เลี่ยงหรงต้องการปลดปล่อยความแข็งขึงที่กำลังทรมานตนเช่นกัน

“ข้าชอบเจ้า ต้องการเจ้า” มู่เลี่ยงหรงวิงวอนเสียงสั่น

“หม่อมฉันรู้เพคะ” นางสบตาเข้มลึกของบุรุษตรงหน้า “เยว่ฉีก็ชอบท่านอ๋องเช่นกัน แต่ยังไม่ถึงเวลาของเรา ได้โปรดรออีกสักนิดเถิดนะเพคะ”

“วาจาของเจ้าช่างหวานนัก”

มู่เลี่ยงหรงเชยคางของนางขึ้นแล้วประทับจุมพิตเบา ๆ บนริมฝีปากอิ่มงาม วงแขนแข็งแกร่งกระชับร่างบางให้แนบสนิทเข้ามาอีกครั้ง ความนุ่มนิ่มอ่อนละมุนยังคงรบกวนจิตใจของเขา หากเป็นไปได้ก็ไม่ต้องการปล่อยนางจากอ้อมกอดนี้เลย แต่เขาไม่อยากให้นางเสียใจ จึงข่มกลั้นความปรารถนาที่ถาโถมอย่างเต็มกำลัง

“ข้าจะอดทนรอ ขอเพียงจำเอาไว้ว่าแววตา เสียงหัวเราะ และร่างกายของเจ้าทั้งหมดคือของข้า ห้ามให้บุรุษใดแตะต้องอีก แม้แต่กระผีกริ้นก็ไม่ได้”

“ท่านอ๋องเอาแต่ใจยิ่งนัก แต่กลับไม่มีความยุติธรรม”

“เหตุใดจึงแง่งอนอีก หือ”

“เยว่ฉีเพียงต้องการความเป็นธรรมบ้างก็เท่านั้น”

“ลองว่ามา อย่างไรจึงเรียกว่ายุติธรรม?”

“ท่านอ๋องก็ได้โปรดจำเอาไว้ว่าแววตา เสียงหัวเราะ และร่างกายของท่านทั้งหมดคือของหม่อมฉัน ห้ามไม่ให้ท่านแตะต้องหญิงอื่นอีก แม้แต่กระผีกริ้นก็ไม่ได้”

มู่เลี่ยงหรงหัวเราะร่วน รู้สึกยินดีที่นางหวงแหนเขาเช่นกัน จิ้งจอกน้อยรู้จักประเมินสถานะของตนเอง เมื่อเห็นว่าน้ำหนักของนางในใจของเขามีมากพอจึงกล้าต่อรอง เห็นทีอนาคตข้างหน้าสตรีผู้นี้จะเป็นได้ทั้งภรรยาและคู่คิดที่ดี

“บุรุษย่อมต้องมีคนคอยปรนนิบัติเป็นปกติ ในเมื่อยังไม่สามารถรับเจ้าเข้าจวนได้ในระยะอันใกล้นี้ หากไม่ให้เหล่าชายาถวายการรับใช้ ยามข้าต้องการกอดใครสักคนจะให้ทำอย่างไรเล่า?” มู่เลี่ยงหรงอดที่จะยั่วเย้าสตรีขี้หึงไม่ได้ เพราะท่าทางยามนางกินน้ำส้มนั้นทำให้เขาเป็นสุขอย่างยิ่ง

“ท่านอ๋องก็ต้องอดทนสิเพคะ”

ชายหนุ่มหรี่นัยน์ตา พร้อมยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “เราอดทนไม่ไหวหรอก นอกเสียจาก...”

“นอกเสียจากอะไรหรือ?”

“เจ้าต้องรับผิดชอบอย่างนี้...” สิ้นคำเขาก็ดึงร่างบางเปล่าเปลือยเข้าไปกอดไว้แนบกาย ก่อนจะประกบริมฝีปากบางบนกลีบปากสีกุหลาบอย่างแผ่วเบา

รสสัมผัสและกลิ่นหอมหวานของนางยิ่งกระตุ้นให้แก่นกายปวดหนึบ มู่เลี่ยงหรงกำลังทรมานตนเองจากความเป็นบุรุษที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย แต่ในเมื่อเยี่ยนเยว่ฉีต้องการครั้งแรกที่ประทับใจ เขาก็จะอดทนตามที่นางร้องขอ

ในขณะที่ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดายนั้น มู่เลี่ยงหรงได้ลอบสาบานในใจ หากถึงวันร่วมหอของทั้งสองเมื่อใดเขาจะกดนางเอาไว้ใต้ร่างตลอดทั้งราตรี จะใช้เพลิงรักแผดเผาโฉมสะคราญจนมอดไหม้เป็นลูกไฟดวงแล้วดวงเล่า จนกว่าสตรีผู้ยั่วเย้าจะสิ้นสติไปพร้อมกับความปริ่มเปรม

“หากเจ้ามอบจุมพิตให้ยามเราพบกัน เช่นนี้ข้าคงมีแรงให้อดทนรอคอยได้บ้าง”

“พอได้แล้วเพคะ ท่านอ๋องเรียกร้องขอกินเต้าหู้มากเกินไป แบบนี้หม่อมฉันมีแต่ขาดทุน”

“ก็มันช่างหวานอร่อย รู้ตัวอีกครั้งข้าก็กลายเป็นคนตะกละไปเสียแล้ว”

“ท่านอ๋องเพคะ เยว่ฉีหนาว เรารีบออกไปจากห้องนี้กันเถิด” นางแสร้งเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้เขาคลายกำหนัด หากขืนปล่อยตัวปล่อยใจต่อไปอีกนิด เกรงว่าท่านอ๋องจะตะบะแตกไปเสียก่อน

***********************

-โปรดติดตามพาร์ทต่อไปนะคะ-

สนพ.ให้ cut NC นะคะ เลยลงตรง ๆ ไม่ได้สักเว็บ

ไรท์ไม่มั่นใจว่ามีคนอยากอ่าน NC มากน้อยแค่ไหนนะคะ ถ้าใครอยากอ่านก็คอมเม้นท์เอาไว้ หากเยอะจริง ๆ ไรท์จะเตรียมที่สำหรับอ่านให้น๊า อยากให้คนที่ติดตามจริง ๆ ได้อ่านฉากที่ไรท์บรรจงเขียนเหมือนกัน


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว