ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 14
แบบอักษร




“คุณวีวี่ให้พวกผมทำอะไรกับนังนี่ดีครับ” หนึ่งในสองคนนั้นถามปลายสาย

“พวกมึงทำอะไรกัน!” ผมสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาพวกมัน ก่อนจะถามพวกนั้นออกไป

“ไม่เสือกครับ มึงเอาตัวนังนี่ขึ้นรถไป เดี๋ยวกูจัดการกับคนขี้เสือกหน่อย” พวกมันคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะหันมาพูดกับผม วีวี่งั้นเหรอ? ทั้งหมดนี้คือแผนของวีวี่สินะ?

“มึงต้องการอะไร!?” ผมถามออไป

“ก็ต้องการ..ตัวนังนั้นไง” มันตอบผมพร้อมทำหน้าหื่นๆ

“อย่าหวังว่ามึงจะทำสำเร็จ!!”


ผลั้วๆๆ ตุบๆๆๆ

พูดจบผมก็พุ่งตัวเข้าไปชกมันจนล้ม แล้วกระทืบซ้ำ


ผลั้วๆๆๆ

ผมกับมันผลัดกันแลกหมัดกันอยู่อย่างนั้น จนกระทั้ง..


ปี๊ดดๆๆ

“ทำอะไรกันอ่ะ” รปภ. ของรีสอร์ทตะโกนถามอย่างตกใจ

“แน่จริงมึงก็ตามไปช่วยเมียมึงให้ได้..ก่อนที่เมียมึงจะกลายเป็นเมียพวกกู” มันพูดจบก็รีบวิ่งไปก่อนที่ รปภ. จะวิ่งมาถึง

“แม่งเอ้ย!” ผมสบทออกมาอย่างหัวเสีย

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ”

“โทรแจ้งตำรวจให้เค้าตามหาผู้หญิงในรูป แล้วเช็คกล้องวงจรปิดของที่นี้ทุกตัวว่าพวกมันจับเมียผมไปได้ยังไง!” ผมสั่ง รปภ. ของรีสอร์ทแล้วรีบเดินกลับมาที่ห้องก่อนจะต่อสายหาไอ่พลทันที

ไอ่พลคือลูกน้องคนสนิทของพ่อ หรือจะเรียกว่ามือขวาของพ่อผมก็ได้ อะไรที่พ่อผมรู้ไอ่พลก็มักจะรู้ด้วย มันเป็นคนเก่งแล้วก็ฉลาดมาก

(..ครับเฮีย)

“วีวี่จับเมียกูไป มึงหาข้อมูลให้กูหน่อยว่าวีวี่จับตัวเมียกูไปไว้ที่ไหน”

(มะ..เมีย? เมื่อกี๊เฮียพูดว่าเมียเหรอครับ?)

“เอ่อเมีย..มึงอยากโดนไล่ออกรึไง รีบไปหาข้อมูลมาให้กูภายใน 5 นาที”

(คะ ครับๆๆ) บอกตรงๆ ตอนนี้ผมทำใจเย็นไม่ได้แล้วครับ ผมกลัว กลัวว่ามิลจะเป็นอะไรไป ผมกลัวว่าผมจะปกป้องเธอไม่ได้

“เมื่อไหร่จะครบ 5 นาทีสักทีว่ะ!!” ผมเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง

“อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะมิล” ผมพึมพำกับตัวเองก่อนเสียงโทรศัพท์จะทำให้ผมได้สติกลับมา

“ได้ข้อมูลอะไรบ้าง?” ผมรีบถามไอ่พลทันที

(คุณวีวี่จับเมียเฮียไปไว้ที่รีสอร์ทแถวXX แต่ตอนนี้รีสอร์ทนั้นมันร้างไปแล้วนะครับ)

“มึงแน่ใจมั้ย?” ผมถามมันไป แต่คนอย่างไอ่พลถ้ามันไม่แน่ใจจริงๆ มันจะไม่เอาข้อมูลมาให้ผมหรอก

(แน่ใจครับ ผมส่งเด็กเราไปถามคนของมันที่บ้านคุณวีวี่ครับ)

“ถาม?” แล้วพวกมันบอกกันง่ายๆ งี้เลยเหรอว่ะ

(ฮ่าๆ ก็ไม่เชิงครับ เฮียไม่รีบไปช่วยเมียแล้วเหรอ) เอ่อนั่นสิ..

“เอ่อแค่นี้นะ เสียเวลากูชิบหาย! ติ๊ด!” พูดจบผมก็เดินออกมาจากห้องพัก

“สวัสดีครับ คุณเจษพิพัฒน์ใช่มั้ยครับ” ตำรวจเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับ รปภ. ของรีสอร์ท

“ครับ ได้ข้อมูลอะไรบ้างครับ?”

“เราได้ข้อมูลจากกล้องวงจรปิดของรีสอร์ท พวกมันมากับรถตู้และจับภรรยาของคุณออกไปทางด้านหลังรีสอร์ทครับ” ตำรวจรายนั้นพูดขึ้น ภรรยาเลยเหรอว่ะ? ภรรยาก็ภรรยาวะ

“ผมรู้แล้วว่าพวกมันจับตัวภรรยาผมไปที่ไหน เดี๋ยวพวกคุณขับรถตามผมมาเลยนะครับ”

“ครับ..” ตำรวจนายนั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปคุยกับตำรวจคนอื่นๆ

ผมไม่รอช้ารีบขับรถออกมาตามรายละเอียดที่ไอ่พลแจ้ง ผมใช้เวลาในการขับรถไม่นานก็มาถึงรีสอร์ทที่ไอ่พลบอกผมเลือกที่จะจอดรถไว้ตรงปากทางเข้ารีสอร์ทเพราะไม่อยากให้ไก่ตื่น ที่นี่รกและค่อนข้างเปลี่ยวมาก

ผมหยิบปืนใต้เบาะแล้วเดินลงจากรถพร้อมกับพวกตำรวจที่ขับรถตามมา

“เดี๋ยวผมเข้าไปก่อน พวกคุณรออยู่แถวนี้แหละ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็บุกเข้าไปได้เลย” ผมหันไปบอกพวกตำรวจก่อนผมจะเดินเข้าไปในรีสอร์ทร้าง

“จับฉันมาทำไม”

“หึ~ ทำไมไม่ปากดีอีกละ” ผมเดินเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงคนคุยกันแล้วผมก็จำได้ดีว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของมิล และเสียงผู้หญิงอีกคนก็คงเป็นวีวี่นั้นแหละ

ผมเดินตามเสียงนั้นมาจนมาถึงบ้านหลังสุดท้ายของรีสอร์ท เหมือนมันจะมีแสงสว่างส่องออกมา ผมแอบซุ่มดูผ่านหน้าต่างอยู่ข้างนอกซึ่งสามารถมองเห็นมิลได้

พวกมันมีกันประมาณ 6-7 คน มันจับมิลมัดมือมัดเท้าไว้อยู่ที่มุมห้อง โดยมีวีวี่นั่งอยู่ข้างๆ

“...”

“ทำไมไม่ตอบล่ะ? เป็นใบ้รึไง ฮ่าๆๆๆๆๆ” วีวี่หัวเราะเสียงดังเหมือนคนเสียสติ

ผมซุ่มหาจังหวะที่จะเข้าไปช่วยมิล เพราะผมคิดว่าพวกมันน่าจะมีปืนกันทุกคนแน่ๆ ขืนผมเข้าไปตอนนี้มีหวังไม่รอดกันทั้งคู่

“...”


เพี้ยะ!

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

“...”

วีวี่ตบจนหน้ามิลสะบัดไปตามแรงฟาด ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ทั้งที่ตัวเองยืนอยู่ใกล้แค่นี้แต่กลับช่วยอะไรมิลไม่ได้เลย


แกร๊งง~

“ออกไปดูดิว่ะ” วีวี่หันไปสั่งลูกน้องของเธอ ก่อนพวกมัน 4-5 คนจะวิ่งออกไป ทีนี้คงถึงเวลาของผมแล้วสินะ

ผมเดินเข้าไปทางด้านหลังวีวี่เงียบๆ แล้วจัดการลูกน้องของวีวี่ที่เหลือจนมันสลบไป เหมือนมิลจะเห็นผมนะ

“มองอะไร!?..เจค!” วีวี่ถามมิลก่อนจะหันหลังมาเจอผม วีวี่มีท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปกระชากตัวมิลขึ้นมา

“ปล่อยมิลซะ!”

“หึ~ ปล่อยเหรอ? พูดง่ายดีนิเจค วี่อยากจะรู้จริงๆ ว่าถ้ายัยนี่โดนข่มขืนบ้างจะเป็นยังไง”

“มิลไม่เกี่ยว เรื่องนี้ฉันเป็นคนผิด จะทำอะไรก็มาทำที่ฉันดิ” ผมพยายามพูดถ่วงเวลาไว้

“จะให้วี่ทำอะไรเจคดีคะ? ข่มขืนเจคงี้เหรอ.. ต้องทำอีนี้สิเจคจะได้รู้สึกไงว่าตอนนั้นวี่รู้สึกยังไง!!” วีวี่พูดจบก็หยิบปืนขึ้นมาจ่อเอวมิล

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะวีวี่” ผมพยายามพูดกับเธอแบบใจเย็นๆ ถึงตอนนี้ในใจผมจะเดือดมากก็ตาม

“บ้าเหรอเจค? นายรู้บ้างมั้ยว่าหลังจากวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไอ่พวกนั้นมันเอาโรคอะไรมาให้วี่บ้าง แล้วไหนจะไอ่เด็กนั้นที่วี่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นมาอีก นายรู้มั้ยวี่ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ เพราะวี่อาย..อายที่เป็นโรคอะไรบ้าๆ นี้แล้วก็อายที่ท้องไม่มีพ่อ!”

“วีวี่..แต่เรื่องนี้มันเป็นเพราะฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับมิลเลย ปล่อยมิลไปเถอะ”

“เพราะเจครักมันไง เข้าใจมั้ย!?” วีวี่ตะคอกใส่หน้าผม

“..แล้วยิ่งเห็นเจคดิ้นแบบนี้วี่อยากจะฆ่าอีนี้ทิ้งจริงๆ เลย”


พรึ่บ

พูดจบวีวี่ผลักมิลออกไป


ปัง!

“มิล!” ผมรีบเข้าไปรับตัวมิลที่กำลังจะล้มลงไป


ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ทำให้ผมหันไปมองร่างวีวี่ที่กำลังทรุดลงกับพื้น แล้วหลังจากนั้นพวกตำรวจที่ซุ่มอยู่ด้านนอกก็รีบวิ่งกันเข้ามา

“เรียกรถพยาบาลเร็ว!” ตำรวจรายหนึ่งพูดขึ้น

“มิล..ทำใจดีๆ ไว้นะ” ผมพยายามเรียกมิล น้ำตาลูกผู้ชายของผมไหลลงมาอาบหน้าทำให้ผมมองหน้ามิลผ่านม่านน้ำตา

“เฮ้ย! ไม่ร้องดิ เจครู้มั้ยว่าเจคไม่เหมาะกับการร้องไห้เลย^^” มิลพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผม

“ยัยบ้า ยังจะมาพูดเล่นอีก”

“^^”


พรึ่บ~

“มิลๆ ตื่นๆ”



———————


สงสารใครดี? #มิลิน #วีวี่ 😢


.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว