ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

ดูเหมือนท่านอ๋องกำลังหึงหม่อมฉันอยู่ (3)

ชื่อตอน : ดูเหมือนท่านอ๋องกำลังหึงหม่อมฉันอยู่ (3)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2561 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูเหมือนท่านอ๋องกำลังหึงหม่อมฉันอยู่ (3)
แบบอักษร

วันนี้มู่เลี่ยงหรงได้รู้จักความรู้สึกของคนที่กำลังริษยาและหึงหวง ตลอดชีวิตเขาไม่เคยขาดสิ่งใด ไม่เคยอยากยื้อแย่งช่วงชิงอะไรทั้งนั้น บางสิ่งบางอย่างก็สามารถแบ่งปันให้ผู้อื่นได้อย่างง่ายดายเสียด้วยซ้ำ

แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ ไม่ใช่กับสตรีตรงหน้า เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากนางเด็ดขาด ‘ให้ตายเถอะ เยี่ยนเยว่ฉีข้าไม่สนหรอกนะว่าเขาจะสำคัญกับเจ้ามากเพียงใด ชาตินี้เจ้าต้องเป็นของข้า...ของข้าผู้เดียว’

“เราจะไปส่งเจ้า”

“ไม่เป็นไรเพคะ เยว่ฉีไปเองได้”

เรา-จะไป-ส่งเจ้า

“...” เยี่ยนเยว่ฉีสงบคำ เนื่องจากรู้แล้วว่าเขาไม่ได้ร้องขอ แต่เป็นคำสั่งต่างหาก

ผู้คนทั้งหลายยังคงอยู่ในห้องโถงทานอาหารและดื่มสุรา ระหว่างทางเดินจึงไม่พบเงาของผู้ใดทั้งสิ้น มู่เลียงหรงเดินนำทางอย่างไม่รีบไม่ร้อน เขาไม่ได้พูดอะไรอีกแม้แต่ครึ่งคำ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนจึงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก นางต้องการทำลายความอึมครึมที่ปกคลุมพวกเขาทั้งสอง

“ท่านอ๋องเพคะ”

“หืม ได้เวลาแก้ตัวแล้วสิ แต่เราว่าเจ้าอย่าพูดอะไรดีกว่า”

“ได้เพคะ หากท่านอ๋องไม่ต้องการคำอธิบาย”

มู่เลี่ยงหรงหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับคู่หมั้นสาว

“หากเจ้าพยายามจะโกหกอะไรเราอีกก็ขอให้เก็บความคิดนั้นกลับไป ทุกอย่างเราล้วนรู้เห็นทั้งหมดแล้ว”

“แต่เมื่อครู่ ท่านบอกว่ามิได้แอบฟัง” เยี่ยนเยว่ฉีเอียงศีรษะเล็กน้อย นัยน์ตาหวานล้ำจดจ้องราวกับจะมองอีกฝ่ายให้ทะลุ

“...” มู่เลี่ยงหรงพูดอะไรไม่ออก

“หม่อมฉันกับคุณชายเฟิงบริสุทธิ์ใจเพคะ”

“พอเถิด เราไม่สนใจว่าพวกเจ้าทั้งสองจะรู้สึกลึกซึ้งกันเพียงไหน”

“หม่อมฉันกับเขาเติบโตมาด้วยกัน แต่มีเหตุการณ์ทำให้ต้องแยกจาก คงประมาณห้าปีได้แล้วกระมัง เมื่อครู่ก็เพียงรำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งยังเยาว์วัย...”

“พอได้แล้ว นั่นเป็นเรื่องของพวกเจ้าทั้งสองคน เราบอกแล้วว่าไม่ใคร่สนใจ”

“หากท่านอ๋องไม่สนใจ เหตุใดจึงตามมาแอบดูหม่อมฉันเล่าเพคะ?”

“บอกว่าไม่ได้ตาม เพียงบังเอิญไปพบเห็นการกระทำที่อาจจะทำลายเกียรติของเราก็เท่านั้น จึงจำเป็นต้องขัดจังหวะของพวกเจ้าทั้งสอง”

“อ่อ ที่แท้ท่านอ๋องสบายใจดี การกระทำเมื่อครู่ก็เพื่อรักษาเกียรติเท่านั้น” เจ้าของเสียงหวานยานคางอมยิ้มเล็กน้อย

“เราทำได้เพียงเท่านั้น เพราะนอกจากเกียรติของฉินอ๋องแล้ว อย่างอื่น...” มู่เลี่ยงหรงไม่กล่าวต่อ เขากลืนคำทั้งหมดลงท้องอย่างยากเย็น บอกความจริงนางแล้วอย่างไร คงมีแต่ถูกหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าเราจะรู้สึกอะไรได้อีก”

“มีสิเพคะ” ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองบุรุษปากแข็ง “ดูเหมือนว่าท่านอ๋องกำลังหึงหม่อมฉันอยู่”

“หึงรึ เจ้าเป็นสตรีเพ้อเจ้อที่สุดเท่าที่เราเคยพบเจอ”

มู่เลี่ยงหรงตั้งใจว่าจะไม่มีทางแสดงออกให้นางสาสมใจเป็นอันขาด ที่ผ่านมาเขายอมถูกหักหน้าครั้งใหญ่ไปแล้ว แม้ตอนเทศกาลหยวนเซียวตั้งใจเอาไว้ว่าจะกลั่นแกล้งนาง แต่สุดท้ายก็อดที่จะยอมลดราวาศอกให้ไม่ได้ เหมือนทุกอย่างกำลังจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น แต่แล้วอย่างไรเล่า เมื่อคิดดูให้ดีนางไม่เคยพูดว่าชอบตนเองเสียด้วยซ้ำ

“ไม่หึงก็ไม่หึง เยว่ฉีรับรู้ความรู้สึกของท่านอ๋องแล้วเพคะ”

“ก็ดี”

“ในเมื่อท่านอ๋องยืนกรานว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ หม่อมฉันก็จะได้คลายใจ”

“คลายใจ เรื่องใด?”

“เรื่องที่รู้สึกผิดต่อท่านอ๋อง หม่อมฉันคงทึกทักไปเองว่าเผลอทำให้คู่หมั้นทรมานใจแล้ว”

“หึ! หวังให้เราเจ็บปวดเพราะเจ้าคงเร็วไปร้อยปี” มู่เลี่ยงหรงยังคงพ่นเพียงวาจาร้ายกาจ

“เยว่ฉีทราบแล้วเพคะ” โฉมสะคราญเสมองไปทางอื่นแล้วแสร้งถอนหายใจ “หน้าเสียดายจริง ๆ ทั้งที่หลังจบเทศกาลหยวนเซียวหม่อมฉันคิดว่าระหว่างเราคงไปกันได้ดี มาวันนี้ก็รู้ซึ้งแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ ที่ท่านอ๋องทำไปทั้งหมดคงไม่ได้มาจากใจอันแท้จริง แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำหวานเหล่านั้นทำให้ผู้อื่นเคลิบเคลิ้มมากทีเดียว”

“เจ้าคิดว่าเราโป้ปด อย่างนั้นหรือ?”

“มิได้ แต่เมื่อครู่ท่านอ๋องเป็นผู้กล่าวเองว่าไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ชายอื่นมาสารภาพรักกับหม่อมฉัน อีกทั้งไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากกลัวเสียหน้าเท่านั้น เช่นนี้จะให้เยว่ฉีคิดเห็นเช่นไรได้” เยี่ยนเยว่ฉีจดจ้องนัยน์ตาสีนิลนิ่ง “ช่างน่าขันยิ่งนักที่เยว่ฉีบังอาจคิดว่าตนเองเป็นคนสำคัญ ความจริงแล้วสำหรับท่านอ๋อง หม่อมฉันคงเป็นเพียงบุปผาดาดดื่นดอกหนึ่งเท่านั้นกระมัง”

“เจ้าต้องการให้เรายอมรับว่ากำลังหึงหวงอยู่อย่างนั้นหรือ?”

“ช่างเถิดเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันเข้าใจผิดคิดไปเอง ท่านอ๋องก็ไม่ต้องใส่พระทัย และต่อจากนี้ไม่ต้องทรงกังวลไปนะเพคะ เยว่ฉีจะระมัดระวังรักษาชื่อเสียงให้ท่านอย่างสุดชีวิต”

“...” มู่เลี่ยงหรงไม่อาจะขยับริมฝีปากเป็นคำว่าข้าหึงหวงได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่งด้วยงงงัน ปกติแล้วจะเป็นเขาที่ไล่ต้อนนาง แต่ยามนี้เหมือนว่าตนกลับเป็นฝ่ายที่กำลังถูกรุกไล่

“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว หม่อมฉันขอทูลลา” สตรีร่างบางยอบกายคำนับก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย นางค่อย ๆ เยื้องกรายผ่านหน้าฉินอ๋องไปอย่างสง่างามที่สุด

*‘บุรุษผู้นี้ปากแข็งยิ่งนัก เห็นอยู่ว่าไหน้ำส้มแตกไปหลายใบกลับไม่กล้ายอมรับ เอาเถิดหากเขาอยากจะแสดงออกว่าเข้มแข็งนักก็ตามใจ’* ครานี้เยี่ยนเยว่ฉีมั่นใจแล้วว่าสามารถทำให้จิตใจของฉินอ๋องหวั่นไหวได้ น้ำหนักของตนในใจของเขาคงไม่ใช่เพียงขนนกเท่านั้น หญิงสาวจึงลอบยิ้มยินดี

มู่เลี่ยงหรงมองแผ่นหลังที่กำลังห่างออกไปเรื่อย ๆ เยี่ยนเยว่ฉีเพียงต้องการให้ตนยอมรับว่ากำลังหึงหวงอยู่อย่างนั้นหรือ จะว่าไปแล้วที่ผ่านมาใช่ว่าคู่หมั้นสาวจะไม่เคยอ่อนข้อให้เขา บางครานางถึงกับเสียน้ำตายามถูกตนกลั่นแกล้งเสียด้วยซ้ำ

คิดแล้วก็พาให้ยินดีที่นางพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา มิเช่นนั้นคงไม่อาจล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองได้เช่นกัน รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก ฉินอ๋องอยากจะหัวเราะยิ่งนัก แท้จริงแล้วนางไม่ใช่กระต่ายน้อย แต่เป็นจิ้งจอกน้อยต่างหาก พี่ชายผมสีเงินตัวดีคงจะเป็นตัวตั้งตัวตีกระมัง ดีเหลือเกินที่ระงับโทสะเอาไว้ก่อน มิเช่นนั้นคงได้สร้างความครึกครื้นให้กับกุนซือหนุ่มเป็นแน่ แต่จิ้งจอกตัวน้อยหรือจะมาหาญสู้พยัคฆ์ร้าย ‘เราจะไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้าอีกแล้ว’

“ช้าก่อน เรายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าไปเสียหน่อย”

“...” นางทำได้เพียงหยุดยืนให้ตรง แต่ไม่ยอมหันกลับไปเผชิญหน้าฉินอ๋อง

“เรายังไม่ได้ลงโทษเจ้าเลย”

“...” เสียงถอนลมหายใจดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ร่างสูงปราดเข้ามาใกล้จากด้านหลัง “เป็นเจ้าอยากรู้เองนะ ว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเรื่องเมื่อครู่ เตรียมใจไว้เถิดเราจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ อีกแล้วเสี่ยวเยว่”

กว่าจะทันรู้สึกตัวร่างของเยี่ยนเยว่ฉีก็ลอยขึ้นจากพื้นแล้ว มู่เลี่ยงหรงช้อนร่างของนางขึ้นอย่างง่ายดาย รองเท้าปักลายของบุรุษกระทบเข้าประตูห้องที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรงจนเปิดออก ชายหนุ่มก็พาร่างบางผ่านเข้าไปด้านในอย่างไม่รีรอ


*******************

จบตอน ดูเหมือนท่านอ๋องกำลังหึงหม่อมฉันอยู่

-โปรดติดตามตอนต่อไป-


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว