ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -3- จัดฉาก...หึ!

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2561 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-3- จัดฉาก...หึ!
แบบอักษร

ในตอนแรกที่มาถึง ณิดาไม่เข้าใจว่าทำไมคนพื้นที่ถึงได้ใส่ผ้าปิดปากขณะขับขี่รถจักรยานยนต์ในเมื่ออากาศที่นี่ก็ปลอดโปร่งดีเหลือเกิน แต่ตอนนี้เธอเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ ยิ่งทัพเวหาบิดเร่งความเร็วก็ยิ่งทำให้สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านแก้มใสของเธอแรงจนณิดาต้องก้มหน้างุดหลบใกล้กับแผ่นหลังแข็งแรงของเขา

“นี่นายขับช้าๆ หน่อยสิ...”

เธอบอกอู้อี้แข่งกับเสียงลมแต่ไม่รู้ว่าทัพเวหาจงใจแกล้งหรือไม่ได้ยินเขาจึงเร่งความเร็วสวนทางกับคำพูดเธอ ณิดาทำได้เพียงกอดเอวสอบของเขาแน่นขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองกลิ้งตกภูเขาก่อนได้กลับประเทศบ้านเกิด

“นายเวย์ ฉันหนาว ช้าลงหน่อย...”

“As you wish.”

จบประโยคนั้นทัพเวหาก็ลดความเร็วทันที ณิดาลอบถอนหายใจโล่งอก ถึงเธอจะเคยซ้อนจักรยานยนต์มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนที่หวาดเสียวไปกับถนนสูงชันได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมมาตามคำหลอกล่อของเขา แต่ให้เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว

ตากลมโตสีดำสนิทเหลียวมองภูเขาสีเขียวชอุ่มที่เธอเคยเห็นมันในกระทู้รีวิวสถานที่ท่องเที่ยวอยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้มันตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอราวกับภาพฝัน ณิดาเผลอเอนตัวซบกับแผ่นหลังแข็งแรงตรงหน้า

แก้มเธอแนบกับเสื้อหนังเย็นเฉียบของเขา หัวใจเธอเต้นช้าลงจนสงบเหมือนกลุ่มก้อนเมฆที่ค่อยๆ แตะกับยอดภูเขา คล้ายกับขนมสายไหมสีขาวบนก้อนน้ำแข็งไสสีเขียว

“สวยไหมณิดา”

“สวยมาก”

“ผมบอกแล้ว”

“จอดรถก่อนสิ ฉันอยากถ่ายรูปกลับไปให้แม่ดูด้วย”

ทัพเวหาลดความเร็วลง แต่รถจักรยานยนต์คันกลางเก่ากลางใหม่กลับส่ายสะบัดไร้ทิศทางจนณิดาต้องกอดเอวเขาไว้แน่น เธอตื่นตระหนกและไม่กล้าเงยมองทางข้างหน้า

“นายเวย์!”

“ใจเย็นๆ คนสวย”

ดูเหมือนว่าทัพเวหาจะครองสติได้ดีกว่าเธอมากหลายเท่าเพราะเขาสามารถบังคับรถเข้าไปจอดข้างทางอย่างเรียบร้อยโดยไม่ตกใจสักนิด เขาหน้านิ่งจนณิดาเผลอคิดไปว่าทัพเวหาแกล้งเหยียบโดนหินแหลมคมเสียด้วยซ้ำ

“...รถเป็นอะไร”

ณิดาก้าวลงจากรถแล้วกระชับผ้าพันคอแน่นขึ้นอีกนิด เธอมองตามนิ้วชี้ของทัพเวหาก็เห็นว่ายางล้อหน้านั้นแบนแนบพื้นไปแล้ว

“ก็อย่างที่คุณเห็น”

“แล้วเราจะทำยังไง”

คิ้วสวยขยับเข้าหากัน เธอน่าจะเชื่อลางสังหรณ์ตัวเองตั้งแต่แรกว่านายทัพเวหาคือผู้เข้ามาทำให้ทริปเรียบง่ายของเธอปั่นป่วนไปหมด

“อีกประมาณหนึ่งกิโลเมตรก็ถึงหมู่บ้านชาวเขา ผมว่าน่าจะมีร้านซ่อมรถแถวนั้นนะ”

ใบหน้าหล่อเหลายังคงเปื้อนยิ้มอยู่เสมอตั้งแต่ออกจากโฮสเทล ณิดาไม่รู้ว่าตาบ้านี่จะยิ้มทำไม บรรยากาศมันชวนมีความสุขตรงไหนไม่ทราบ

“ฉันว่าเราโทรบอกบริษัทเช่ารถดีไหม พวกเขาจะได้รีบส่งคนมาช่วย”

“โถณิดา รถยางแบนแค่นี้เอง ซ่อมไม่ยากหรอก อีกอย่างคือเราออกมาไกลมาก กว่าจะรอพวกเขามาช่วย มีหวังมืดค่ำแน่ๆ”

“แต่ว่า ---”

“ลองดูแผนที่สิ เห็นไหม มีหมู่บ้านอยู่อีกไม่ไกล”

คำพูดของทัพเวหาก็ฟังดูมีเหตุผล ทางข้างหน้ามีหมู่บ้านจริงๆ แต่แผนที่ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามีร้านซ่อมรถ ณิดายืนนิ่งเงียบแล้วมองไปรอบกายเผื่อว่าจะเจอนักท่องเที่ยวคนอื่นบ้าง

“เอางี้ ถ้ามีรถนักท่องเที่ยวผ่านมา คุณก็ขอติดรถไปกับพวกเขากลับไปก่อน เดี๋ยวผมจะค่อยๆ ขี่รถตามไป ขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องลำบาก ผมไม่น่าชวนคุณมาเลย”

ปากเขาบอกว่าเสียใจ แต่ณิดากลับเห็นแววบางอย่างในตาคู่นั้นที่มันฟ้องว่าทัพเวหากำลังเล่นสนุกและไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

...นายคนนี้ กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

“นายเวย์ ถ้าอยากปั่นหัวฉันก็ไม่ต้องลงทุนทำยางแบนก็ได้ แค่มีนายอยู่รอบตัวฉันก็ปวดหัวแล้ว” เธอนิ่วหน้าเพราะเผลอพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป ตากลมโตมองเขาไม่กะพริบ

“คุณคิดว่าผมแกล้งทำยางแบนเหรอ โถ่...ฮ่าๆ ๆ ๆ” เขาหัวเราะร่า แต่ณิดามองว่านั่นเป็นท่าทีกลบเกลื่อนความผิดบางอย่าง

....มันดูน่าสงสัยเกินไป

“นายมีแผนอะไร” เธอหรี่ตาไม่ไว้ใจ

“คุณคิดว่าผมจัดฉากรถยางแบนนี่ขึ้นมาเหรอ?” เขายกคิ้วหนึ่งข้างท้าทาย

ณิดาไม่ตอบ แต่เธอจ้องเขาเขม็งพลางกัดริมฝีปากสีชมพูของตัวเองเบาๆ ภาพหลายภาพตั้งแต่ได้เจอกันนั้นไหลทวน ทัพเวหาจะไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์เนิร์ดๆ ไร้พิษสงอย่างที่เธอและกูเกิ้ลเข้าใจ

“นายจัดฉาก... อย่าบอกนะว่านายจัดฉากมาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน!!”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ!!!”

ทัพเวหาหัวเราะจนตัวโยน เขาตวัดสายตามองเธอ ตาสีน้ำตาลยังคงหวานเชื่อมเหมือนช็อกโกแลต

“คนสวย...ใครกันแน่ที่จัดฉาก”

“พูดบ้าอะไรของนาย!”

“ไม่รู้สิ พอผมรู้ตัว ภาพก็ตัดมาตอนที่ผมตื่นขึ้นในห้องของคุณ”

“นายจะบอกว่าฉันจัดฉากลากนายเข้าไปในห้องเหรอ!!” ไวเท่าความคิดณิดาก็โพล่งออกไปทันที เธอยกมือขึ้นกอดอก ตากลมโตกลอกขึ้นสูงด้วยความโกรธ

“นายมันบ้า! เป็นความคิดที่บ้ามาก!”

“เข้าประเด็นเลยแล้วกัน ต้องการอะไรณิดา ใครส่งคุณมา” ขายาวย่างสามขุมขยับเข้าใกล้จนณิดาต้องถอยหนีตามสัญชาตญาณ

“ไม่มีใครส่งฉันมาทั้งนั้น! นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย!” เธอผลักตัวเขาออกห่าง แต่ร่างสูงใหญ่ของเขาก็ไม่ไหวติงจนเธอนั่นแหละที่เป็นฝ่ายกระเด็น

“ยอมรับว่าเจ้านายคุณเก่งมากที่หาผู้หญิงตรงสเปกผมขนาดนี้” ทัพเวหาหรี่ตามองเธอหัวจรดเท้าแล้วจุ๊ปากเบาๆ "ก่อนหน้านี้ส่งยูกิเนะมาก็โดนผมจับได้ ...เจ็บแล้วไม่จำ รนหาที่ตายใช่ไหม"

“นายพูดเรื่องอะไร!”

ทัพเวหาต้อนเธอจนสุดขอบถนน อีกนิดเดียวเท่านั้นเธอก็จะตกลงหุบเหวลึก ณิดาหนีอีกต่อไปไม่ได้ แค่ขยับเท้าก็ไม่กล้า

“แต่...ถ้าคุณยกเลิกภารกิจนี้ ผมจะไว้ชีวิตคุณ" มือหนายกขึ้นลูบไหล่เธอเบาๆ จากนั้นทัพเวหาก็ดึงเข็มพิษออกจากนาฬิกา ก่อนจะขยับมันเข้าใกล้คอเธอ "ตามหลักการแล้วนางเอกสายลับแสนสวยก็ต้องหลงรักพระเอกผู้เป็นเป้าหมายของตัวเองสิ”

“เหอะ!” ณิดาอยากหัวเราะให้ฟันหัก! นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน หมอนี่เป็นใครถึงได้สำคัญตัวขนาดนั้น

“ผมยอมรับว่าคุณวางตัวได้แนบเนียนมาก" เขาแสยะยิ้มมุมปาก "เสียดายใบหน้าสวยๆ ที่ต้องขึ้นอืดเป็นศพจังเลย”

ณิดาไม่อยากจะเชื่อ ที่เขาตามติดเธอมาตลอดเพราะคิดว่าเธอเป็นสายลับอย่างนั้นหรือ!! 

นี่เธอหนาวจนบ้า หรือเขาหนาวจนบ้ากันแน่!!

“จะไปตายที่ไหนก็ไป แล้วก็ไม่ต้องตามฉันมาด้วย!” เธอผลักอกเขาสุดแรง แต่เป็นร่างกายเธอเองที่โงนเงนเอียงถอยหลัง

"กรี้ดดดดด!!!!"

ไวเท่าความคิดมือหนาคว้าแขนเธอไว้ ร่างบางถูกดึงออกห่างจากขอบถนนสูงชันได้ทันท่วงที ถ้าเขาดึงเธอช้ากว่านี้อีกนิดป่านนี้เธอคงกลิ้งตกภูเขาไปแล้ว

ณิดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่พอรู้สึกตัวก็รีบสะบัดออกห่างจากอกหนา

“ฉันควรฆ่านายตั้งแต่นายนอนจมกองอ้วกแล้ว! ปล่อย!"

ทัพเวหาไม่ยอมปล่อยแขนเธอ “คุณอยากได้งานวิจัยนั่นใช่ไหม มันอันตราย ผมให้ไม่ได้ คุณก็รู้”

"งานวิจัยเหรอ! สายลับเหรอ! คนอย่างฉันเนี่ยนะ! นายไม่เคยไว้ใจฉันเลย!"

"สายลับเด็กสิบขวบผมก็เจอมาแล้ว จะให้ผมไว้ใจคุณได้อีกเหรอ"

ดวงตาของเขาหม่นแสงลง ณิดาก็โมโหอยู่หรอกที่เขาโมเมว่าเธอเป็นสายลับ แต่ดูเหมือนว่าทัพเวหาจะไม่ยอมเชื่อใจใครเลยสักคน เขาทำราวกับว่าบนโลกนี้ไม่มีใครเชื่อใจได้แม้แต่คนเดียว ขนาดว่าเธอช่วยเหลือเขาด้วยใจจริงแต่เขาก็ยังสงสัยว่าเธอทำไปเพราะต้องการสิ่งตอบแทน

...วันแรก เขาโทรศัพท์หาน้องชายเพื่อบอกว่าเธอหน้าเหมือนยูกิเนะ

...นั่นเป็นการส่งสัญญาณว่าเขาเจอสายลับ

...เขาจับตาดูเธอตั้งแต่แรกเลยสินะ

“ฉันขอถามคำเดียวนะนายเวย์ นายชอบฉันจริงๆ บ้างไหม”

“...ผมอยากให้คุณหลงรักเป้าหมาย”

เธอถอนหายใจ “บอกความจริงมา”

“ผมชอบคุณจริงๆ เลิกเป็นสายลับเถอะนะ...นะ นะครับ”

ณิดาหลุดยิ้ม คำพูดของทัพเวหาทำให้เธอยิ้ม เขายอมรับว่าชอบเธอแม้เธอจะเป็นสายลับจากประเทศในอาณาจักรทางช้างเผือกจากจินตนาการบ้าบอของเขาเองก็ตามที

“ฉันไม่ได้เป็นสายลับ”

ทัพเวหาเงียบไป เขาจ้องหน้าเธอนิ่งไม่ไหวติง

“ฉันพูดความจริง นายจะให้ฉันพิสูจน์ยังไงก็ว่ามา”

คิ้วหนาพาดเฉียงนั้นขยับเข้าหากัน ทัพเวหามองตาเธอเนิ่นนานเพื่อวัดใจ

"นอนกับผมสิ"

"หึ! ที่นายไม่ฆ่ายูกิเนะเพราะแบบนี้ใช่ไหม"

 ติ๊ด!

เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากโทรศัพท์ของเขา ทัพเวหายกขึ้นดูแวบเดียวก็ยอมปล่อยแขนเธอโดยดี 

เขาส่งยิ้มอ่อนโยน คิ้วหนาที่ขมวดมุ่นก็คลายออก ดวงตาเคลือบแคลงก็ดูโล่งอกขึ้นมาเป็นกอง ณิดาเองที่เป็นฝ่ายงุนงง​

“พาสสปอร์ตคุณถูกยืนยันแล้วว่าเป็นของจริง ประวัติขาวสะอาด ใบหน้าไม่ได้ศัลยกรรม ที่ผ่านมาคุณไม่ได้ใส่ยาพิษในอาหารของผม ไม่มีมีดสั้น ปืนพก เข็มฉีดยาในกระเป๋า ไม่เคยมีวี่แววว่าจะลงมือฆ่าผมสักครั้งด้วย เอาล่ะ ต่อจากนี้เราจะสวีทกันแบบไม่ต้องมีอะไรคั่นกลางแล้วนะยาหยี เตรียมตัวไว้เลย”

"นายล่อฉันออกมาเพื่อให้คนไปค้นกระเป๋าฉัน!!"

"ลงโทษผมเลยณิดา ทรมานผมบนเตียงเท่าที่คุณต้องการ"

“ไอ้บ้า! ตายซะเถอะ!! ไอ้ผู้ชายลามก!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว