ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (4)

ชื่อตอน : ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (4)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 11:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (4)
แบบอักษร

เสียงฝีเท้าของฉินอ๋องออกเบาลงเรื่อย ๆ เยี่ยนเยว่ฉียังคงรู้สึกถึงเสียงของหัวใจที่เต้นถี่ ฝ่ามือทั้งสองทาบอยู่บนบานประตูขัดมันบานใหญ่ สายตายังคงจดจ้องไปยังพนังของมันราวกับต้องการจะมองทะลุไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกเหมือนกำลังไขว่คว้าหาอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่สามารถจับต้องได้ นางวิ่งตามจนเหนื่อยล้าไปหมด แต่ครั้นจะตัดใจเลิกรา เขากลับเป็นฝ่ายรั้งหัวใจของนางเอาไว้ด้วยการกระทำอันอุกอาจและคำพูดที่แสนเอาแต่ใจ สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ กับสถานการณ์ในตอนนี้

เรื่องเมื่อครู่ยิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่ามู่เลี่ยงหรงช่างร้ายเหลือเกิน คู่หมั้นของนางทั้งสูงส่งและหยิ่งทนง ไม่เคยยอมลดราวาศอก เพียงแค่ต้องการตัดพ้อเล็กน้อยก็ถูกเขาตอบโต้เสียอยู่หมัด ทั้งที่นางควรจะเกลียดเขา แต่สิ่งเหล่านี้กลับทำให้ฉินอ๋องเป็นผู้มากด้วยเสน่ห์อันแสนท้าทาย ประดุจพยัคฆ์ร้ายที่ยากจะต่อกร  

 “เยว่ฉีเจ้าจะมองประตูบานนั้นอีกนานหรือไม่?”

ร่างบางสะดุ้ง ตื่นจากภวังค์แล้วรีบหันกายไปทางต้นเสียง “พี่รอง”

“เต้าหู้ของเจ้ายังไม่ทันได้ขายก็ถูกขโมยกินเสียแล้ว” เยี่ยนจิ้นหลิงโบกพัดหยกม่วงด้วยท่วงท่าอันสง่างาม มุมปากเผยรอยยิ้มมีเลศนัย มองแล้วชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

“เยว่ฉีละอายใจยิ่งนัก”

“ดูเหมือนว่าเสน่ห์ของเขาทำให้น้องสาวของพี่ย่ำแย่เอาการ”

“คือว่า...” เยี่ยนเยว่ฉีก้มหน้านิ่ง รู้สึกอับอายอยู่ไม่น้อยที่พี่ชายคนรองรู้ถึงหัวใจของนาง

เยี่ยนจิ้นหลิงเคลื่อนกายเข้ามาใกล้น้องสาวที่กำลังก้มหน้ากัดปากอย่างลำบากใจ นิ้วเรียวเชยคางของนางขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มให้นางอย่างปราณี นัยน์ตาหงส์งดงามกว่าสตรีฉายแววเอ็นดูรักใคร่

“พี่รู้ว่าเจ้าชอบเขามาก นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผิด ไม่ต้องรู้สึกอายอะไรทั้งนั้น”

“ฉินอ๋องคิดอะไรอยู่น้องไม่อาจล่วงรู้ได้เลย บางครั้งเขาวางท่าสูงส่งและเย็นชา เสมือนยอดภูเขาอันหนาวเหน็บที่ไม่อาจเดินทางไปถึง รู้สึกว่าไกลเกินเอื้อม แต่บางเวลาเขากลับเข้ามาใกล้ชิดประหนึ่งว่าน้องนั้นเป็นคนสำคัญ แต่ไม่ทันไรก็ทำเหมือนว่าไม่ไยดีอีกแล้ว เยว่ฉีเหนื่อยเหลือเกินพี่รอง”

“ขอคำถามสั้น ๆ ที่เจ้าต้องการจะรู้จริง ๆ ดีกว่าเยว่เอ๋อร์”

“ฉินอ๋องชอบน้องจากใจจริงหรือไม่กันแน่?”

“อะไรทำให้คิดไปว่าเขาอาจจะไม่มีหัวใจอันแท้จริงให้แก่เจ้าเล่า?”

“ถางซือเซียน”

“อ่อ ฉินอ๋องมีใจให้เจ้าไม่ผิดแน่ แต่จะมากมายเพียงใดพี่ก็สุดรู้ ส่วนเรื่องถางซือเซียนเจ้าลืมไปเสียเถิด นางไม่ได้มีวาสนากับเขา ทีนี้เจ้าคงสบายใจขึ้นบ้างกระมัง” เยี่ยนจิ้นหลิงยกยิ้มจนตาหยี

“นางต้องชอบจ้าวเฟิงเหลยแน่นอน” เยี่ยนเยว่ฉีพูดสิ่งที่นางสงสัยออกมาทันควัน

“...”

“พี่รองไม่รู้จักเขาหรือ ก็จ้าวจวิ้นอ๋องอย่างไรเล่า”

“...” บุรุษผมสีเงินขมวดคิ้วน้อย ๆ

เยี่ยนเยว่ฉีอดรู้สึกแปลกใจในท่าทีของพี่ชายคนรองไม่ได้ แต่กระนั้นก็ยินดีจะพูดถึงสิ่งที่นางได้พบเห็นในวันนี้แก่พี่ชาย

“วันนี้น้องเห็นถางซือเซียนทำท่าทางขวยอายยามจวิ้นอ๋องสนทนาด้วย เขามองนางราวกับจะกลืนกิน”

“เหอะ! จ้าวจวิ้นอ๋องไม่มีทางได้นางเป็นภรรยา” เยี่ยนจิ้นหลิงเหยียดปากอย่างดูแคลน

“แต่น้องเห็นกับตาว่าถางซือเซียนกับจ้าวจวิ้นอ๋องนั้นมีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน”

“...” เยี่ยนจิ้นหลิงกำพัดหยกม่วงในมือแน่น เขาหันหลังให้เยี่ยนเยว่ฉี  “น้องเล็กหยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ใครจะชอบใครมันก็มิใช่กงการของเจ้า เอาเป็นว่าเรื่องถางซือเซียนข้าจะเป็นคนไปจัดการเอง ส่วนเจ้าก็จงวางใจเถิด จิ้งจอกสีเงินจะไม่ปล่อยให้สตรีผู้นั้นเป็นขวากหนามตำใจน้องสาวสุดที่รักได้อีก” เมื่อพี่ชายไม่อยากสนทนาเรื่องถางซือเซียน เยี่ยนเยว่ฉีจึงไม่เล่าอะไรต่อ

แม้คุณหนูจวนอัครเสนาบดีจะไม่มีวาสนาต่อฉินอ๋องก็ตาม แต่สตรีนางใดเล่าจะทนเห็นผู้หญิงคนอื่นคอยเดินตามบุรุษของตนเองราวกับเงาได้ แต่เมื่อพี่ชายคนโปรดยืนยันว่าจะเป็นคนจัดการสตรีน่าตายผู้นั้นด้วยตนเอง นางก็จะไม่ก้าวก่าย

เยี่ยนเยว่ฉีตัดสินใจวกกลับมาสนทนาต่อด้วยเรื่องที่ยังคงค้างคา

“แล้วน้องจะรู้หัวใจของฉินอ๋องได้อย่างไร?” 

“เรื่องนั้นง่ายมาก เพียงต้องเกาให้ถูกที่คัน” บุรุษผมสีเงินเผยแววตาเจ้าเล่ห์แสนกล

“ขอจิ้งจอกสีเงินแห่งแคว้นชี้แนะข้าน้อยด้วย” เยี่ยนเยว่ฉียิ้มตอบจนตาหยี

เยี่ยนจิ้นหลิงขยับเข้าไปใกล้น้องสาวแล้วกระซิบกระซาบสองสามประโยค เยี่ยนเยว่ฉีทำตาโตนางดูตกใจไม่น้อย

“จะดีหรือพี่รอง?”

“ย่อมดี เขาทำให้เจ้าสำลักน้ำส้มเกือบร้อยไหได้แล้วกระมัง แล้วทำไมจะเอาคืนบ้างมิได้”

“เยว่ฉีกลัวท่านอ๋องจะมีโทสะ เขาอาจลงโทษน้องอย่างหนักก็ได้”

“ถ้ากลัวก็ไม่ต้อง แต่หากอยากรู้เจ้าก็ต้องเสี่ยง” เยี่ยนจิ้นหลิงโบกพัดในมือ “เจ้าควรจะหวั่นใจว่าฉินอ๋องจะไม่มีโทสะเสียมากกว่า เพราะหากเป็นเช่นนั้นเจ้าคงรู้ตัวกระมังว่าน้ำหนักของเจ้าในใจของเขามัน...เบาเพียงใด”

“น้องต้องการรู้ว่าตนเองอยู่ตรงส่วนใดในใจของเขา ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไรก็ตาม”

“หืม...ตกลงตัดสินใจได้หรือยังจิ้งจอกน้อยของพี่?”

“น้องคงมีแต่ต้องทำตามแผนของพี่รองแล้ว”

“ดี กล้าหาญแบบนี้สิจึงจะสมเป็นน้องสาวข้า”

“ไม่เชื่อจิ้งจอกสีเงินตัวโตแล้วจะให้จิ้งจอกน้อยอย่างเยว่ฉีไปเชื่อผู้ใดเล่า”

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ข้าจะไปเตรียมการให้เจ้าก่อน”

“เชิญพี่รอง”

เยี่ยนเยว่ฉีเดินไปเปิดประตูให้พี่ชาย เมื่อเขาก้าวออกไปแล้วสีหน้าและแววกังวลก็บังเกิด นางรู้สึกหวั่นใจกับผลที่จะตามมาของแผนการอันท้าทายฉินอ๋องในครั้งนี้

เยี่ยนจิ้นหลิงย่างเท้าออกไปอย่างสง่างามพร้อมกับรอยยิ้มที่สามารถสะกดใจสตรีได้ทั้งแคว้น เขาเดินอย่างไม่รีบไม่ร้อนไปทางห้องพักของขุนนาง บุรุษผมสีเงินหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง จากนั้นจึงเคาะเบา ๆ สองสามที ประตูไม้สนขัดมันเปิดออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าของห้องพักเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใครก็ยิ้มให้ทันที แล้วผายมือเป็นเชิงเชิญกุนซือหนุ่มเข้าไปในห้องด้วยท่าทางกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง จิ้งจอกหนุ่มส่งยิ้มเปี่ยมเสน่ห์เพื่อขอบคุณ แล้วเคลื่อนกายเข้าไปภายในห้องในที่สุด

********************

จบตอน ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่

-โปรดติดตามตอนต่อไป-


เอาไปเลยจะได้ลงจากยอดไม้มาหายใจกันบ้าง บทนี้ท่านอ๋องสุดยอดจริง ๆ ทำเอารีดอารมณ์ขึ้นกันเป็นแทบ ๆ ส่วนไรท์ก็อ่านคอมเม้นท์ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ^_^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว