ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (3)

ชื่อตอน : ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (3)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 05:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่ (3)
แบบอักษร

ฉินอ๋องพาถางซือเซียนไปส่งที่หน้าห้องของนางก่อน ทั้งคู่ไม่ได้แสดงอาการอ้อยอิ่งอะไรต่อกันแม้แต่น้อย แต่ท่าทางสนิทสนมกลมเกลียวนั่นก็พาให้เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกอึดอัดใจอยู่ดี นางพยายามเก็บความรู้สึกจนเดินกลับถึงห้องพัก 

มู่เลี่ยงหรงมองหน้าซูจิ้งอย่างมีความหมาย สาวใช้ตัวน้อยจึงรีบหลบเข้าไปในห้องพักก่อน

“สะดวกสบายดีหรือไม่ หากขาดเหลือสิ่งใดเจ้าสามารถบอกกับเราได้”

“ทุกอย่างดีกว่าที่หม่อมฉันคิดเอาไว้มากนัก ไม่รบกวนฉินอ๋องเพคะ”

“เยว่ฉี ดูเจ้าไม่ค่อยชอบเซียนเอ๋อร์”

ใบหน้าหวานล้ำก้มลงเล็กน้อย นางไม่อยากมองหน้าเขาอีกแม้แต่ครึ่งเค่อ บุรุษใจร้ายยามอยู่ต่อหน้าสตรีอื่นเรียกนางว่าคุณหนูเยี่ยน แต่พอลับหลังกลับเรียกชื่อตัวเฉย ๆ เสียอย่างนั้น เห็นทีเมื่อครู่เขาคงไม่อยากให้ถางซือเซียนไม่ชอบใจสินะ

“หม่อมฉันจะชอบหรือไม่ชอบก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับท่านอ๋องอยู่แล้ว”

“เป็นปัญหาสำหรับเรามากต่างหาก” ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ “เราไม่อยากให้เจ้าเกลียดนาง”

“หากเป็นห่วงคุณหนูถางถึงเพียงนั้น เหตุใดท่านอ๋องไม่ขอนางมาเป็นหวางเฟยเสียเลยเล่า”

วาจาประชดประชันนั่นไม่ได้ทำให้ท่านอ๋องหนุ่มมีโทสะ ทว่ากลับเห็นเป็นคำหวานเสียมากกว่า ทำให้อดที่จะยั่วยุให้นางปาไหน้ำส้มใส่เขาอีกไม่ได้ “เพราะไม่จำเป็น อีกอย่างนางก็ไม่ได้ต้องการตำแหน่งฉินหวางเฟย”

“พูดว่าไม่ แต่การกระทำช่างสวนทางยิ่งนัก ผู้คนมากมายต่างล่ำลือว่านางคือคนรักของท่านอ๋อง หากพวกท่านมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกันก็ไม่เห็นต้องโกหกหม่อมฉันสักนิด”

มู่เลี่ยงหรงได้ยินดังนั้นกลับยกยิ้มแล้วขยับกายเข้าไปใกล้นางก้าวหนึ่ง เยี่ยนเยว่ฉีก็ถอยหนึ่งก้าวด้วยรู้สึกหวาดหวั่นหัวใจ จนในที่สุดก็ไม่มีทางให้หนี แผ่นหลังของนางแนบสนิทไปกับผนังไม้

เมื่อเห็นกระต่ายน้อยจนมุม แขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างจึงถูกยื่นออกมาเพื่อกักขังร่างบางเอาไว้ เขาโน้มศีรษะลงมาจนใบหน้าราวรูปสลักเกือบชิดติดกับนาง ลมหายใจอุ่นร้อนราดรดผิวเนียนละเอียด ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นถี่รัว

“ดูเหมือนเจ้ากำลังหึงข้าอยู่” มือคร้ามเชยคางของนางขึ้นมา ดวงตาเข้มลึกประดุจราตรีในคืนเดือนดับกำลังจดจ้องสตรีเบื้องหน้า โฉมสะคราญรู้สึกราวกับตนเองกับลังถูกเขาดึงดูดไปยังหลุมลึกอันมืดมิดที่ไม่มีทางออก

“ไม่ใช่เสียหน่อย” เยี่ยนเยว่ฉีทำใจกล้าสบตากับเขา ทั้งที่ความเป็นจริงหัวใจเต้นระทึกจนแทบทานทนไม่ไหว “หากหม่อมฉันพูดว่าไม่ต้องการเป็นหวางเฟยเช่นเดียวกับคุณหนูถาง ท่านอ๋องจะคิดเห็นว่าอย่างไร?”

“นั่นไม่สำคัญ ตำแหน่งนี้เป็นของเจ้าไม่ใช่เพราะความพึงพอใจของผู้ใด” เสียงกระซิบนั้นช่างแหบพร่า ร่างสูงขยับเข้ามาอีกเล็กน้อย “แต่เป็นเพราะเรา...ต้องการ”

“ถะ...ถ้าหม่อมฉันไม่เต็มใจ”

“จริงหรือ? งั้นเราขอพิสูจน์สักหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง” เมื่อสิ้นคำมู่เลี่ยงหรงก็เบี่ยงศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย เป้าหมายของเขาคือใบหูอันอ่อนนุ่มของนาง ริมฝีหยักบางเผยอออกเล็กน้อยก่อนจะแตะลงบนจุดอ่อนไหว ฟันขาวคมขบกัดลงไปอย่างมันเขี้ยว ใช่...เขาต้องการให้นางเจ็บ จากนั้นจึงค่อยปลอบประโลมด้วยลิ้นร้อนที่เกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเนิบนาบ

เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกเจ็บเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ติ่งหู กระแสปลาบแปลบลามแล่นลามไปทั่วกาย ร่างบางสั่นสะท้านไปกับสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้ นางรู้ซึ้งแล้วว่าไม่อาจต้านทานบุรุษผู้นี้ได้เลย

“เจ้าไม่เต็มใจจริงหรือ เรากำลังบังคับฝืนใจเจ้ามากใช่หรือไม่?” ริมฝีปากร้อนเคลื่อนมาประทับลงบนพวงแก้มสีชมพูอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบถามย้ำนางอีกครั้ง “บอกมาสิ...เสี่ยวเยว่”

“มะ...ไม่เพคะ” นางละล่ำละลัก ซ้ำใบหน้างดงามก็แดงระเรื่อถึงใบหู

“ไม่เต็มใจ?”

“ไม่ใช่เพคะ” แรงที่มีกำลังจะหดหาย รู้สึกว่าตนเองกำลังจะเป็นลม

มู่เลี่ยงหรงสบนัยน์ตาดอกท้อหวานล้ำของนางพร้อม ๆ กับหัวเราะเสียงเบาออกมา ก่อนจะใช้นิ้วเรียวลูบไล้ไปบนริมฝีปากอิ่มงามของนางเล่น

“เด็กดื้อ อย่าได้พูดว่าไม่ต้องการเราอีกเป็นครั้งที่สอง”

“เยว่ฉีไม่กล้าอีกแล้วเพคะ”

“เช่นนั้น...เจ้าคงกำหนดฤกษ์แต่งงานของเราทั้งสองได้แล้วกระมัง”

“ยังไม่ได้เพคะ”

“เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่ จะแต่งหรือไม่แต่ง” มู่เลี่ยงหรงผละร่างหนาออกไป ใบหน้าหล่อเหลานั้นถมึงทึงขึ้น ถ้านางชอบเขาจะประวิงเวลาไปอีกเพื่อสิ่งใด อย่างไรเสียก็ต้องใช้เวลาเตรียมงานวิวาห์อีกเป็นแรมเดือน หากยังชักช้าไม่รู้ว่าปีนี้เขาจะได้นางมาครอบครองหรือไม่

“ท่านอ๋องอย่าเพิ่งมีโทสะ เยว่ฉีไม่ได้เป็นผู้กำหนดฤกษ์”

“หือ...งั้นก็พูดมาให้เราเข้าใจ”

“ความจริงหลังวันเทศกาลหยวนเซียวเยว่ฉีได้หารือกับพี่รองแล้ว เขาบอกว่ายังไม่ถึงเวลาเพคะ”

“แล้วเขาไม่บอกหรือว่าเมื่อใด?”

“ไม่เพคะ พี่ชายของหม่อมฉันปกติไม่ชอบอธิบายอะไรยืดยาว หากเขาบอกว่าได้ก็คือได้ ถ้าบอกว่าให้รอทุกคนก็จะต้องรอ”

“แม้แต่ท่านกั๋วกงก็ต้องรอลูกชายสั่งงั้นหรือ?”

“ย่อมไม่ใช่เช่นนั้น แต่หากเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับคำทำนาย รวมไปถึงคำเตือนเล็ก ๆ น้อย ๆ คนในตระกูลล้วนต้องให้ความสำคัญกับคำพูดของพี่รอง มิเช่นนั้นอาจจะต้องเสียใจในภายหลัง”

“เหลวไหล!”

“ท่านอ๋องโปรดอย่าดูเบา พี่ชายของหม่อมฉันไม่เคยผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว”

“เคยมีคนไม่เชื่อเขาบ้างหรือไม่?”

“ย่อมมีเพคะ”

“แล้วเป็นอย่างไร?”

“ส่วนใหญ่ล้วนตายไปหมดแล้ว”

“...”

“เชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะ พวกเรามิบังอาจลบลู่ฮ่องเต้กับท่านอ๋องอย่างแน่นอน”

พอเห็นนางทำหน้าเศร้าจิตใจของเขาก็ไหววูบ ไม่อาจถือโทษนางได้อีก มิหนำซ้ำยังอยากจะโอบกอดปลอบประโลมยิ่งนัก “ได้เราจะเชื่อคำเจ้า”

“หากท่านอ๋องเมตตา ได้โปรดรอเยว่ฉีนะเพคะ” นัยน์ตาหวานล้ำกับน้ำเสียงอันออดอ้อนของนางทำให้มู่เลี่ยงหรงหูแดงซ่าน เลือดในกายของเขากำลังเดือดพล่านอย่างไม่เคยเป็น ต้องควบคุมสติไม่ให้รีบร้อนครอบครองริมฝีปากสีกลีบกุหลาบอันแสนจะยั่วยวนเสียตอนนี้

“อย่าปล่อยให้เรารอนานเกินไปเล่าพระจันทร์ดวงน้อย” มู่เลี่ยงหรงตัดใจถอยห่างออกจากเยี่ยนเยว่ฉีทีละก้าว ๆ จากนั้นจึงพยักหน้าให้คู่หมั้นเป็นเชิงอนุญาตให้นางเข้าสู่ห้องพักของตนเองได้

“เพคะ” เยี่ยนเยว่ฉีส่งรอยยิ้มสะกดใจให้เขาอีกครั้ง ก่อนที่จะค่อย ๆ เดินเข้าประตูห้องพักด้วยกิริยาอ้อยอิ่ง นางช้อนนัยน์ตาหวานล้ำขึ้นสบกับดวงแก้วสีนิลของเขาตลอดเวลา จนกระทั่งประตูไม้สนขัดมันบานใหญ่ปิดกั้นคนทั้งสองออกจากกัน

ฉินอ๋องพยายามใช้ความคิดตลอดทางที่เดินมา เท่าที่ฟังปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เป็นความคิดของเยี่ยนเยว่ฉี คนต้นคิดน่าจะเป็นพี่ชายผมสีเงินของนางต่างหาก สีหน้าแววตาที่ดูมั่นอกมั่นใจในคำทำนายนั้นทำให้เขาเชื่อว่าคู่หมั้นจองตนเองไม่ได้โกหก เขาเคยลงไม้ลงมือกับกุนซือหนุ่มเป็นไปได้ว่าบุรุษหน้าตายผู้นั้นอาจจะแค้นเคือง ต้องหาทางให้เจ้าจิ้งจอกยอมจำนนจนไม่อาจจะประวิงเวลาอะไรได้อีกต่อไป จากนั้นใบหน้าของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายลอยเข้ามาในห้วงคิด

‘จริงสินะ ข้ายังมีเพียงพอนข้างบัลลังก์’


************************

ยังไม่จบนะ มีอีกพาร์ทเจ้าค่ะ

ท่านอ๋องช่างร้ายเหลือ เอะ..อะ จับกินเต้าหู้ เยว่ฉีไร้ประสบการณ์จะทนทานได้อย่างไร


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว