เฮียพยัคฆ์คนโหดมาแล้ววโหดแต่กับเมีย คนอะไรโหดเกิ๊นนน ฝากนิยายเรืองนี้ด้วยน้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจ้าาา เมอจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญกับเมอมากก คอมเมนท์เยอะเมออัพไวแน่นอน!

ชื่อตอน : Dark Chapter 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 762

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2563 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Dark Chapter 17
แบบอักษร

3วันผ่านไป

@ สหรัฐอเมริกา

ผมมาตามแผนทีที่ไอ้สิงห์บอกไว้ว่าพี่ฟ้าพักอยู่ที่นี่ ผมจูงมือลูกเดินเข้าไปตามห้องที่บอก

ก้อก ก้อก ก้อก

“แม่ครับไลก้อนมาแล้ว” ลูกเคาะประตูบอกพี่ฟ้า ไม่นานประตูก็เปิดมา พี่ฟ้าในชุดที่ธรรมดาแต่โคตรจะเซ็กซี่สำหรับผม

“มาทำไม?” เธอไม่ให้ผมเข้าไป ยืนขวางประตูแล้วถามผม

“มาส่งลูกกับมาหาเมีย” ผมพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ขอโทษที พอดีฉันไม่ใช่เมียนาย” เธอจะปิดประตูแต่ผมสู้แรงของพี่ฟ้าดันตัวเองเข้ามาในห้องจนได้

“ลูก1แล้วนะ ไม่ใช่เมียจะให้เรียกว่าอะไร?” ผมถือวิสาสะกอดเอวเธอไว้

“ปล่อยนะ ไลก้อนอยู่ที่นี่นะ!” พี่ฟ้าคงคิดว่าผมจะทำเธอตรงนี้แน่ๆ

“แล้วไง? เมียไม่ยอมคืนดีก็ต้องง้อ” ผมบอกเธอด้วยสีหน้าที่ไม่สนโลกมากๆ

“ไม่ได้นะพยัคฆ์!” เธอตีผมแถมผลักผมอย่างแรงเลยด้วย

“ถึงพี่จะยังโกรธ หรือเกลียดผมยังไง ผมก็จะน่าด้านอยู่กับพี่” คงสงสัยว่าไลก้อนไปไหนใช่ไหมล่ะ ไลก้อนเข้าห้องนอนไปแล้วล่ะ ผมวางแผนกับลูกมาดี

“เรื่องของคุณ” คุณอีกล่ะ อยากจะจับตบปากให้เข็ด

“ไลก้อนออกมาหาแม่เลยนะ!” เธอเรียกลูกชาย ดูท่าจะหงุดหงิดน่าดู

“ลูกอยากพักผ่อนจะไปกวนลูกทำไม?” ผมจับมือพี่ฟ้า รั้งไว้เบาๆ

“อย่าเอามือสกปรกมาโดนตัวฉัน” ผมพึ่งจะเคยเห็นความน่ากลัวและเกรี้ยวกราดของเมีย หรือว่าเมียเป็นเมนส์?

“โธ่ พี่ฟ้า ผมขอโทษ..” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ อยู่เมียผมก็ตบหน้าผมอย่างแรง

“ฉันเกลียดนาย!” ผมพูดตรงๆเลยว่า... ผมเดาอารมณ์เมียไม่ถูกแล้ว เมนส์มาหรือโมโหหิวกันเนี่ย??

“อื้อออ” ไม่อยากฟังคำนี้เลยได้ยินทีไรหงุดหงิดทุกที ปิดปากเมียแม่งหงุดหงิด!

“พยัคฆ์!” หน้าดุแบบนี้เมนส์ชัวร์

“มาคุยกันดีๆก่อน” แน่นอนว่าผมไม่ยอมปล่อยเมียไป พี่ฟ้าไม่ยอมคุยกับผมแต่ผมก็จะตื๊ออยู่แบบนี้

“ไม่” เหมือนเด็กเข้าไปทุกที...

“คนอย่างนายมันไม่ควรที่จะให้อภัย”

“ขอโทษ ผัวผิดไปแล้ว” ผมถือวิสาสะเดินเข้าไปกอดอีกครั้ง แล้วเอาคางเกยไว้ที่ไหล่

Rrrr

แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์ของพี่ฟ้าดังขึ้นมา ผมไม่ยอมปล่อยพี่ฟ้าจากอ้อมกอด เธอจึงรับแล้วคุยตรงนั้น

(ฟ้าว่างไหม อยากชวนไปกินข้าว) เสียงผู้ชาย! อารมณ์ตอนนี้กำลังเดือดเลยล่ะ

“ว่าง จะไปกี่โมงล่ะ” ที่น่าโมโหก็คือเมียผมตอบตกลงน่ะสิ!

(อีกครึ่งชั่วโมงไปรับ...) ผมกระชากโทรศัพท์ออกมาแล้วปามันลงกับพื้นทันที

“ทำบ้าอะไรของนาย!” พี่ฟ้าถามผมแล้วทำสีหน้าที่หงุดหงิด คงจะโกรธผมมาก แล้วก้มลงไปเก็บเศษโทรศัพท์

“แล้วทีพี่ล่ะ ทำบ้าอะไร ผัวยืนอยู่ด้วยแทนที่จะปฏิเสธไปแต่พี่กลับไปกินข้าวกับไอ้ห่านั่น” ตอนนี้อารมณ์ผมยากเกินกว่าจะควบคุม

“ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน แล้วนายก็ไม่ใช่ผัวฉัน!” มันเจ็บยิ่งกว่าโดนยิงอีกรู้ไหม พี่ฟ้าเน้นย้ำสถานะของผมอย่างชัดเจน มือไม้ผมอ่อนไปหมด หมดแรงที่จะอ้อนวอนเธอ เพราะถึงทำทุกวิธียังไงพี่ฟ้าก็ไปอยู่ดี

“อย่าลืมกลับมากินข้าวเย็นด้วยนะ ผมจะรอ” ก่อนที่พี่ฟ้าจะเปิดประตูออกไปผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่น เธอไม่ได้ตอบแต่กลับปิดประตูกระแทกอย่างแรง

“พ่อไม่หิวหรอครับ?” ผมนั่งรอพี่ฟ้ากลับมาจนตอนนี้ก็เกือบ2ทุ่มแล้ว ลูกชายถามผมไปก็หาวไป

“ไม่หิวครับ พ่อรอกินพร้อมแม่” ผมบอกลูกไปตามความจริง

“ง่วงแล้วหรอเรา เดี๋ยวพอพาเข้านอนนะ” ผมอุ้มลูกชายเดินไปที่ห้องนอน แล้วค่อยๆวางลงบนเตียงเบา ๆ

“ฝันดีนะครับไลก้อน” ผมจูบลงที่หน้าผากน้อยๆ

“ฝันดีครับคุณพ่อ” ไลก้อนยกหัวมาหอมแก้มผมแล้วหลับไป

“กลับมาแล้วหรอ?” ผมตื่นขึ้นมาหลังจากงีบไปสักพักดูนาฬิกาก็บอกเวลาว่าเที่ยงคืนแล้วที่ผมรอกินเธอไม่ตอบผมสักคำไม่แม้แต่จะปลายตามอง

“มากินข้าวด้วยกันไหม?” ผมชวนพี่ฟ้า เธอหันมองเพียงแค่ครู่เดียวแล้วกำลังจะเดินเข้าไปในห้อง

“กินมาแล้วหรอ? ไม่เป็นไรผมไม่กวนแล้ว ฝันดีนะครับ” ผมยิ้มให้เธอก่อนที่พี่ฟ้าจะเดินเข้าไปในห้องนอน

ผมออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะท่ามกลางแสงไฟและผู้คนที่นี่ค่อนข้างเยอะ ผมจะไม่ถามว่าพี่ฟ้าหายไปไหนมา ผมจะไม่คิดในสิ่งที่ผมคิด ผมปล่อยวางกับเรื่องทุกอย่างแล้วเดินไปตามถนน ทบทวนสิ่งต่างๆที่เคยทำไว้ มันก็สาแก่ใจแล้วล่ะที่ผมจะโดนลงโทษแบบนี้

ถึงลูกจะเรียกว่าพ่อก็เถอะแต่ถ้าแม่ของลูกยังทำเหมือนผมเป็นคนแปลกหน้ามันก็ไม่ต่างอะไรกันเลย ผมก้มดูแหวนแต่งงานที่รอเวลาและโอกาสที่จะขอเธอ เพราะผมอยากให้ทุกอย่างมันถูกต้องสักที

ปริ้น ปริ้นนน

เสียงแตรดังใกล้ๆทำให้ผมหันไปตามเสียง ไฟหน้ารถส่องมาที่หน้าผมและแน่นอนว่ารถกำลังพุ่งตรงมาอย่างเร็ว ผมกำกล่องแหวนไว้แน่นเพราะรู้ว่าไม่มีทางที่จะหนีพ้นแล้ว

โครมมม

ตัวผมกระทบลงบนฟุตบาทขอบถนนอย่างแรงจนรู้สึกมึน ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลยด้วยซ้ำ แหวนแต่งงานหล่นกลิ้งมาที่หน้าผม เป็นภาพสุดท้ายในนาทีนั้นที่ผมจดจำได้...

Payak End

อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจด้วยน้าาา

❤️

รอเจิมนานเลยจ้า เจิมเยอะลงไว~

ความคิดเห็น