email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 9 ข้าพร้อมแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ข้าพร้อมแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ข้าพร้อมแล้ว
แบบอักษร

ซุนหลี่ฝึกท่าร่ายรำตามจังหวะดนตรีเพลงบุปผางามพระจันทร์เต็มดวง ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เข้าออกตำหนักของนางได้ นอกจากใต้อ๋อง หวงโฮ่ว นางกำนัลและรัชทายาท ก็มีแต่แม่ทัพฟู่เฉิน เขาไม่ได้เป็นแค่แม่ทัพ แต่เป็นโอรสของแม่ทัพฟู่หม่าและฮูหยินซุนเยี่ยซึ่งเป็นพระขนิษฐาของใต้อ๋องซุนเกาหวาง

เขาได้หลงรักซุนหลี่ตั่งแต่นางยังมิแตกเนื้อสาว เพราะนางน่ารักและร่าเริง แต่มาวันนี้นางเศร้าหมอง นับตั่งแต่จะให้นางแต่งงานกับรัชทายาทแคว้นอัน บัดนี้นางต้องมาอภิเษกกับหลงหลานมู่แคว้นมู่อีก

“องค์หญิงซุนหลี่” ฟู่เฉินทักทายนาง นางจึงหยุดร่ายรำตามจังหวะเพลง

“พี่เฉิน พวกเจ้าออกไปก่อน” ซุนหลี่ไล่นางกำนัลพวกนางจึงออกไปจนหมด นางจึงเดินเข้ามาหาฟู่เฉิน เขาจับมือนางไว้

“วันรุ่งพรุ่งนี้ หลงหลานมู่มาดูตัวเจ้าแล้ว ข้ารู้สึก...”

“พี่เฉิน ข้าไม่อยากจากเพื่อนและพี่ที่แสนดีอย่างท่านไป”

คำพูดของนางมันตอกย้ำว่าเขาเป็นแค่พี่ชายและเพื่อนเท่านั้น หญิงสาวกอดเขาไว้ เขาจึงกอดนางตอบด้วยความรัก แม้นว่ามันจะไม่อาจเป็นจริงได้แต่ขอเวลาให้ตนได้ซึมซับความอบอุ่นจากนางก็ยังดี

“พี่เฉิน ข้าไม่อยากไปอยู่กับหลงหลานมู่เลย ข้าอยากอยู่กับเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ข้าไม่อยากจากแคว้นเย่ว์” หญิงสาวน้ำตาคลอมองใบหน้าเขา เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาซับน้ำตาให้กับนาง

“เจ้าไม่ทูลขอใต้อ๋องเล่า ว่าเจ้าไม่อยากไป”

“เจ้าก็รู้ว่าหลงหลานมู่ไม่ปล่อยเราไว้แน่ ถ้าแคว้นเราปฏิเสธมัน”

“ข้าจะทำสงรามกับมันเอง”

“ท่านอย่าคิดสั่น ถ้าท่านรบเราจะเสียไพร่พลโดยใช่เหตุ ข้าไม่อยากเห็นราชฎรมาล้มตายไปเพราะข้า ข้าจะยอมไปเป็นฮูหยินของหลงหลานมู่แม้นจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม”


ในพระราชวังแคว้นเย่ว์ ณ ตำนักลู่เทียน เป็นตำนักริมน้ำเปิดโล่งเพื่อการพักผ่อน ด้านนอกตำหนักประดับโคมหลากหลายสีงดงามเต็มไปหมด บางคนก็เขียนอักษรต่างๆ นาๆ อธิฐานให้สมหวังและปล่อยประทีปสู่ท้องนภา ดูให้สวยงามบนฟากฟ้า

“องค์ชายหลงหลานมู่แห่งแคว้นมู่เสด็จแล้ว” เสียงค้องตีบอก นางสนม และขุนนางต่างลุกขึ้น เพื่อทำความเคารพ ซุนเกาหวางลุกขึ้น หวังหวงโฮ่วและรัชทายาทลุกขึ้น

“เชิญองค์ชายหลงหลานมู่” ซุนเกาหวางผายมือให้นั่งเยื้องเขา พอเขานั่งลง แม่ทัพมู่คอยสังเกตการณ์อยู่หลังหลงหลานมู่

“ราชวังของซุนใต้อ๋องมีสีสันยิ่งนัก” หลงหลานมู่พูดก่อน

“ข้าว่าคงสู้แคว้นมู่มิได้ดอก”

“ข้ามิได้กลับบ้านเสียนาน เอาแต่เล่นศึกมาหลายปี บ้านของข้าเอง ข้าก็จำแทบมิได้ ถ้าองค์หญิงซุนหลี่เป็นฮูหยิงข้า ข้าคงมีโอกาสได้อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือนกับเขาได้บ้าง วันนี้ถือว่าข้าได้มาเปิดหูเปิดตากับเขาบ้าง” หลงหลานมู่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“องค์ชายหลงหลานมู่ข้ามีการแสดงให้ท่านเพลินตาให้ท่านได้ดู คือลูกหลี่เอ่อร์ของข้า” หวังหวงโฮ่วบอก หลงหลานมู่พยักหน้า

เสียงของคนขับร้องขึ้นมา และดนตรีก็ตามมา นางรำเจ็ดคนในชุดสีเขียวลวดรายงดงามใบหน้ามีหน้ากากสีเทาปิดอำพลางใบหน้าไว้ แล้วพอดนตรีเริ่มดังขึ้นมีหญิงสาวเดินออกมาจากหลังม่านมาอยู่ตรงกลาง นางใส่ชุดสีแดงสดในผ้าไหมชั้นดี ใบหน้าใส่หน้ากากสีทอง

นางเห็นใบหน้าของคนที่ชื่อว่าหลงหลานมู่ก็ชะงักทันทีแต่ก็เต้นรำเพื่อไม่ให้เสียงหน้าของใต้อ๋อง นางจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจ

“นางเต้นรำได้พลิ้วไหวเหมือนปลาแหวกว่ายในสายธารก็มิปาน” หลงหลานมู่เอ่ยชม เพราะเขารู้ว่าคือหญิงสาวที่เขาหลงรักตั่งแต่แรกพบ ทีแรกเจอเขาคิดว่าตนเองชอบผู้ชายภายใต้หน้ากาก แต่ก็ดีใจที่นางเป็นหญิงเมื่อเผยหน้าในวันนั้น

“นั้นคือนางลูกหญิงซุนหลี่” ซุนเกาหวางมองหญิงสาวที่เป็นลูกสาวร่ายรำจนจบเพลง แล้วย่อตัวให้ใต้อ๋อง หวังโฮ่ว รัชทายาทและหลงหลานหลิน

“องค์หญิงซุนหลี่ ท่านร่ายรำได้งดงามยิ่งนัก ว่าที่ฮูหยินภรรยารองของข้า” หลงหลานมู่มองนางจะมีท่าทีอย่างไง

“ขอบพระทัยเพคะ” ซุนหลี่พูดเหมือนกัดฟันมากกว่า เหมือนตนได้เห็นความอัปยศของตัวเองมากว่า

“ท่านคงเตรียมตัวไปกับข้าในวันรุ่งพรุ่งนี้แล้วใช่หรือไม่”

“เพคะ”

“ข้าคงต้องกลับไปเตรียมตัวเสียก่อน รุ่งพรุ่งนี้เป็นฤกษ์งามยามดี ข้าจะเข้ามารับนางก่อนหนึ่งชั่วยามก่อนออกเดินทางไปแคว้นมู่”

คำพูดของเขามันทำให้นางทุกข์ใจมากแค่ไหนไม่สามารถบรรยายออกมาได้


หญิงสาวมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนในตำหนักของตัวเอง

“หลี่เอ่อร์ เจ้านอนแล้วหรือยัง” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวหันไปดู

“พี่ชาย” หญิงสาวสวมกอดรัชทายาทซุนกงหลี่ผู้เป็นพี่ชายแท้

“หลี่เอ่อร์ เจ้าไม่อยู่แล้วตำหนักหลังนี้คงเงียบเหงาน่าดู”

“หม่อมฉันจะไม่อยู่แล้ว พี่ชายรักษา เนื้อรักษาตัวให้ดี”

“เจ้านั้นละ นี่ต้องดูแลตัวเองให้ดี ห่างไกลบ้าน ห่างไกลเมือง มันไม่เหมือนบ้านเรา”

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วง”

หวังหวงโฮ่วเดินเข้าทั้งสองทำความเคารพผู้เป็นมารดาทันที

“แม่ขอคุยกับซุนเอ่อร์” หวังหวงโฮ่วบอกผู้เป็นลูกชายของนาง เขาจึงเดินออกไป

“ซุนเอ่อร์ แม่เตรียมชุดให้เจ้ายี่สิบหีบ เครื่องประดับอีกยี่สิบหีบ ผ้าแพรอีกยี่สิบหีบ ของใช้ที่จำเป็นอีกห้าสิบหีบ แล้วแม่เอาของที่เจ้าชอบบรรจุลงลังไปอีกสามสิบหีบ แม่ให้อารักษ์คัดลอกหนังสือที่เจ้าจำต้องไปอ่าน เจ้าอยากเอาอะไรไปบอกแม่ แม่จะหามาให้ ถ้านึกไม่ออกจริงๆ เจ้าค่อยส่งสาส์นมาบอกแม่ เนื่องด้วยแคว้นมู่ไม่เอาคนของเราไปสักคนเดียว แม่จึงให้ทหารไปส่งเจ้าอีกสามพันคนถึงชายแดนแคว้นเย่ว์”

“ขอบพระทัยเพคะ แต่ไม่ต้องมากมายขนาดนี้ก็ได้เพคะ”

“มิได้ดอก แม่มีเจ้าเป็นลูกหญิงคนเดียว ไปอยู่ที่นั้น ทำตัวให้สมกับการเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเย่ว์ จงอย่าทำตัวเป็นเด็กๆ เหมือนแต่ก่อน จงผูกมิตร อย่าสร้างศัตรู เรื่องนี้แม่รู้ว่าเจ้าทำได้และแม่เชื่อว่าเจ้าจะเจอแต่สิ่งที่ดีๆ หลงหลานมู่เขาเป็นนักรบก็จริงจงอย่าสร้างปัญหาให้สามีเจ้า เรื่องหนึ่งที่แม่รู้มาก็คือหลงหลานมู่ไม่เคยแต่งหญิงคนใดเข้าจวน ก่อนหน้านี้ลูกขุนนางและแคว้นอื่นมาทาบทามเขา แต่เขาก็ปฎิเสธทันที มีแต่ลูกแม่ที่เขาสู่ขอด้วยตัวเอง แม้นจะเป็นฮูหยิงเจ้าจงอย่าน้อยใจ แม่เชื่อว่าวันหนึ่งเขาต้องดูแลเจ้าเป็นอย่างดี” หวังหวงโฮ่วให้นางกำนัลให้ไปสืบประวัติของหลงหลานหลินจนรู้ว่าเขาไม่เคยยุ่งกับหญิงใดนอกจากรบอยู่กับสงคราม

“หม่อมฉันจะปฏิบัติตามที่เสด็จแม่ทรงตรัสเพคะ”


ซุนหลี่ยืนกางแขนอยู่หน้ากระจกให้นางกำนัลใส่ชุดแดงสดลายงดงาม ใส่เครื่องประดับมากมายบนตัวนาง

“แต่ก่อนหม่อมฉันแต่งองค์ให้องค์หญิงด้วยเครื่องประดับ องค์หญิงก็ถอดออกจนหมดบอกว่าหนักบ้าง รกบ้าง แต่วันนี้ งดงามยิ่งนักเมื่อเครื่องประดับอยู่บนตัวพระองค์ ถ้าถอดหน้ากากออกจะดีมากเลยเพคะ” หลินเหม่ยปักปิ่นลงบนผมเป็นอันสุดท้าย นางกำนัลย่อตัวลงแล้วจัดของ

“ทูลองค์หญิง ได้เวลาแล้วพะยะค่ะ” ขันทีเข้ามาบอก

“ขอเวลาข้าสักครู่” ซุนหลี่ตอบกลับ นางมองห้องที่นางนอนทุกคืนวันตั่งแต่จำความได้ เสียงเด็กวิ่งเล่น วิ่งไล่จับกับบรรดาองค์หญิงด้วยกันและฟูเฉิน ความรักของใต้อ๋องที่มีแก่นาง นำหนังสือที่นางรักมาให้อ่านและกู่เจิ้งมาให้เล่นในยามค่ำคืน ความทรงจำมันยังคงอยู่ต่อไปตราบนานเท่านาน

“ข้าพร้อมแล้ว”


นิยายฟรี เม้นขอมากกว่า 5 เม้นแล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น