ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 9

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.6k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2561 05:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 9
แบบอักษร

t’s never easy

​​​to walk away

♥​

มันไม่เคยง่ายอยู่แล้ว

ที่จะต้องเป็นคนเดินออกไป.





ผมจอดรถคันหรูไว้ที่โรงรถหลังจากที่กลับมาจากบ้านของวี

เราคุยกันต่อนิดหน้อยแล้วทานของว่างเล็กน้อยที่วีกับ ’พี่ว่าน’ ออกไปซื้อมา

ผมค่อนข้างรู้สึกดีขึนมามากเหมื่อนได้ยกภูเขาออกจากอกแต่ก็ไม่ทั่งหมดหรอกผมยังเหลือความเศร้าและความเจ็บปวดอยู่ตลอด


สิ่งที่พี่ว่านบอกกับผมมันทำให้ผมคิดหนักแต่ผมก็เห็นด้วยกับเขาถึงแม้ผมจะไม่ได้พูดก็เถอะ

แต่ผมก็อยากขอบคุณเขานะที่มานั่งฟังความเห็นแก่ตัวของผม


“ ไปไหนมา “


พอผมก้าวเข้ามาในบ้านก็มีเสียงหนาๆพูดขึนมาทันที 

แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะผมไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องของครูสเลย


“ กูถามทำไมไม่ตอบ “


เหมื่อนว่าครูสจะไม่ค่อยพอใจกับกิริยาของผมเท่าไหร่เลยเดินเข้ามาประชิดตัวผม


“ มันไม่ใช่เรื่องของมึงปะ ถอยไป “


ผมพูดจบก็พยามผลักครูสออกจากหน้าบรรไดเพราะผมต้องการที่จะขึนไปข้างบนไม่ได้ต้องการมายืนพิษสวาทกับมันอยู่ตรงนี้


“ เดี๋ยวนี้หัดร่านบ่อยขึนเนอะทิ้งลูกทิ้งเต้าไว้ที่บ้านไม่มาดูแล “


ผมถอนหายใจออกมาเฮีอกใหญ้ ถามว่าผมโกรธมั้ยที่มันพูดแบบนี้ โกรธครับแต่วันนี้ผมเหนื่อยมากไม่มีพลังงานมากพอที่จะต่อล้อต่อเถียงกับครูสหรอก


“ เงียบแบบนี้แสดงว่าจริง! “

“ โอ๊ย! “


ครูสมันบีบข้อมือผมแน่นมากและมันก็เจ็บผมเลยร้องออกมาทันทีทั่งๆที่มันรู้ว่า ถ้าผมร้องออกมานั่นหมายความว่าผมเจ็บแต่มันก็ยังเลือกที่จะทำให้ผมเจ็บมากกว่าการปล้อยข้อมือให้ผมหายเจ็บ


“ .. “


ผมไม่ได้ด่าหรือพูดอะไรออกไปผมทำเพียงแค่ยืนมองหน้ามันเท่านั้นและมันก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกัน


ถึงมันจะไม่พูดอะไรแต่แรงบีบที่ข้อมือของผมมันแรงขึนเลื่อยๆแต่ถึงแบบนั้นผมก็ไม่ได้สบัดออกหรือพยามที่จะหลุดออกจากการเกาะกุมของมือหนาเลย


ตอนนี้ผมเริ้มแยกไม่ออกว่าผมเจ็บที่ตรงไหน ที่มือ หรือที่ใจกันแน่  มันเจ็บมากแต่ผมไม่มีแรงที่จะต่อสู้กับมันแล้ว ผมเหนื่อยเกินไป ผมเหนื่อยมากๆ ผมไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้นแล้วผมก็ไม่ได้เก่งเหมื่อนที่ทุกคนหวังหรอก


“ มึงจะเงียบอิกนานมั้ย “

“ ปล้อย “


ผมรู้เลยว่าเสียงพูดของผมตอนนี้มันจะต้องแผ่วเบามากแน่ๆเพราะแรงที่จะพูดผมยังไม่มีเลย

แล้วผมไม่คิดว่ามันจะปล้อยด้วยขนาดวันที่ผมมีแรงที่จะพูดมันยังไม่ปล้อยเลยแล้วแบบนี้คิดว่ามันจะปล้อยหรอ


เอาสิ เอาให้ข้อมือของผมหักไปสักข้างเลยมันจะได้จบๆถ้าอยากทำร้ายกันขนาดนั้น


“ !! “


แต่เหมื่อนผมจะคิดผิดมันไม่ได้ปล้อยมือของผม แต่ผ่อนแรงลงเท่านั้นแล้วยกมือของผมขึนมาจูบเบาๆ


เหมื่อนตอนที่มันสวมแหวนให้กับผมในงานแต่ง

 ผมตกใจมากใจเต้นตึกๆเหมื่อนมีคนเข้ามาวิ่งในใจของผม ในหัวผมตอนนี้มีแต่คำถามว่านี่คืออะไร มันต้องการอะไรกันแน่


ผมอยากจะถามออกไปแต่สมองของผมมันตื้อไปหมด ผมไม่คิดที่จะดึงมืออกด้วยอันนี้ไม่ใช่ว่าผมไม่มีแรงผมแค่ไม่อยากดึงเท่านั้นเอง


“ มาคุยกันที่ห้องได้มั้ย “

“ … “


ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไปผมไม่ได้เป็นใบ้หรอกนะ ไม่รู้สิผมอธิบายความรู้สึกนี่ไม่ออก


“ นะครับ “

“ อือ “


ครูสเดินจูงมือผมขึนบรรไดมา ตลอดทางผมได้แต่คิดว่ามันเกิดอะไรขึนหรือนี่จะเป็นแค่ฝันแต่ว่ามันสมจริงจังเลย ไม่สินี่ไม่ใช่ฝันมันคือความจริงผม

คิดไม่ออกทั่งๆที่ผมค่อนข้างฉลาดแล้วทันคนในระดับนึงแต่ผมก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าครูสต้องการที่จะทำอะไรกับผมกันแน่


หรือแค่ต้องการทีจะเล่นกับความรู้สึกของผมเหมื่อนเดิมแต่มันก็ไม่น่าที่จะมีอะไรให้เล่นแล้วนะเพราะตลอดเวลาครูสก็เล่นกับความรู้สึกของผมตลอด


มันให้ผมเจ็บปวดตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือความรู้สึกมันย่ำยี่จนผมไม่เหลือะไรแล้ว 

แล้วทำไมมันต้องมาเล่นกับความรู้สึกผมอิก


หรือแค่อยากที่จะสนุกมากกว่านี่แต่มันก็น่าจะทำอะไรที่มันรุนแรงกับผมสิมันได้ทั่งความสนุกและความสะใจ 

แต่จู่ๆมันก็มาทำออนโยนกับผมหลังจากที่ทำรุนแรงกับผม


ผมไม่คิดว่ามันจะขอโทดหรือไถโทษหรอกนะมันสายไปแล้วในจิตใต้สำนึกของมัน


แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังเลือกที่จะเดินตามมันมาจนถึงในห้อง ใช่ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนของครูสแล้ว มันเปิดไฟในห้องแล้วหันมายิ้มให้ผม


งือออ ใจผมเต้นแรงอิกแล้ว


ผมมองไปรอบๆห้องมันมีหลายความรู้สึกมากมายหนึ่งในนั้นก็คือความคิดถึงที่น่าจะเป็นความรู้สึกที่มากที่สุด 

จากความรู้สึกอืนรองลงมาคงเป็นความเสียใจที่ผมไม่ได้เข้ามาในห้องนี่นานแล้ว


ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเข้าแต่ผมไม่มีสิทธิเข้าต่างหาก


คิดแล้วเจ็บจังเลย

ฟุบ


“ อะ อะ ไร ! “

ครูสโผเข้ากอดที่ด้านหลังของผมแน่นจนผมตกใจ ไม่ได้ตกใจที่ถูกกอดแต่ผมตกใจกับสิ่งที่ครูสทำต่างหาก


“ เราไม่ได้กอดกันแบบนี่นานแล้วนะ “


ผมไม่ได้พูดหรือคิดประโยคนั้นเลยคนที่พูดออกมาคือครูส ใจของผมจากตอนแรกที่เต้นแรงอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งเต้นแรงขึนไปอิกเหมือนหัวใจของผมจะระเบิดออกมาเลย


ผมรู้สึกดีมากผมไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกแบบนี่เลยผมทำตัวไม่ถูกมันชินกับการถูกทำร้ายไปแล้วแต่พอมาโดนใจดีใส่แบบนี้มันทำให้ผมวางตัวไม่ถูก


“ คอส หันมาคุยกันหน้อยได้มั้ย  “


ผมหันไปตามที่ครูสบอกความสูงของผมกับครูสต่ายกันมากมันเลยทำให้ผมต้องเงยหน้าขึนไปมองใบหน้าคมของครูส


ดวงตาของเราสองคนสบกันผมมองลึกเข้าไปในดวงตารีคมของครูสผมจ้องมันเข้าไปทำเหมือนว่าผมสามารถที่จะอ่านใจครูสผ่านดวงตาได้


หน้าของเราทั่งสองคนใกล้กันเข้ามาเลื่อยๆผมรู้สึกได้แต่ผมไม่ได้ถ่อยหนีแต่อยากใดผมรู้ว่ามันจะต้องการอะไรขึนต่อจากนี้และผมต้องการให้มันเป็นแบบนั้น ผมอยากจูบกับครูส

ปากของเราสองคนประจบเข้าหากันตอนแรกมันเป็นความเย็นชืดจากริมฝีปากหนาของคนครูสแต่อิกแปปนึงก็เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นแล้วมันก็ค่อยๆร้อนแรงขึนจนหยุดไม่อยู่


ลิ้นร้อนๆของครูสค่อยๆสอดเข้ามาในปากของผม ลิ้นร้อนไล่เลียไปทั่วปากของผมจนมันรู้สึกดีไปหมดผมรู้สึกถึงน้ำลายเหนียวๆที่ไหลออกมาจากมุมปากแต่ดูเหมื่อนทั่งผมและครูสไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่


เราทั่งสองคนยังคงจูบกันต่อ แขนทั่งสองข้างของผมยกขึนคล้องคอของครูสและแขนทั่งสองข้างของครูสก็กอดอยู่ที่เอวของผมเหมือนกัน


ครูสดันร่างของผมไปนอนอยู่บนเตียงทั่งๆที่ยังจูบกันอยู่


“ วันนี้คอสสวยมากเลยครับ “

“ .///. “


ผมตอบกลับไปในลำคอ หน้าของผมตอนนี้มันร้อนไปหมดผมมั่นใจว่ามันจะต้องแดงเหมือนลูกมะเขือเทสต้มสุกแน่ๆ


“ อือ “


ผมครางอย่างแผ่วเบาเมื่อจมูกของครูสก้มลงมาสูดดมที่คอของผมก่อนที่ครูสจะกัดแม่มเบาๆไปทั่วคอ

กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมค่อยๆถูกปลดออกไปด้วยมือของครูสทีละเม็ดทีละเม็ด


“ อะ อือ “


ริมฝีปากของครูสค่อยๆจูบลากลงจากคอผมไปเลื่อยๆจนถึงหน้าท้องของผมและกดจูบลงไปเบาๆที่ตรงนั้น


ตอนนี้อารมของผมถูกปลุกขึนมาและมันดูปลุกขึนมามากเกินไปซะด้วยแต่ดูเหมื่อนร่างสูงตรงหน้าของผมจะชอบใจซะจริงที่ปลุกอารมผมขึนมา


กางเกงของผมถูกถอดออกมาอย่างง่ายดายจนตอนนี้ผมไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้นบนร่างกายแล้ว


ผมไม่ใช่เด็กๆที่จะต้องมานอนเขินอายเมื่อถูกสายตาโลมเลียจ้องมองร่างที่เปลืองเปล่าของตัวเอง แต่ถามว่ามันเขินมั้ยมันก็มีบ้างเมื่อครูสแลบลิ้นขึนมาเลียริมฝีปากของตัวเองแล้วมองผมไปด้วย


ครูสก้มลงมาจูบผมอิกครั้งแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ออนโยนเหมื่อนตอนแรกมันรุนแรงมากกว่าเดิมมากจนผมได้กลิ่นคาวเลือดในปากของตัวเอง แต่มันก็ไม่ได้แย่อะไรนะมันปลุกเร้าอารมได้ดีออกถึงจะเจ็บจี๊ดๆที่ริมฝีปากก็เถอะ


“ โอ่ะ เจ็บ!! “


แกนกายของครูสเสียบเข้าในตัวของผมรวดเดียวจนมิดไม่ได้มีการเปิดทางหรือเตรียมอะไรกับช่องทางตรงนั้นก่อนเลย มันทำให้ผมเจ็บจนต้องร้องออกมาเสียงหลง


จริงอยู่ที่ผมไม่ใช่สาวหรือชายหนุ่มที่บริสุทธิ์แต่ผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้มานานแล้วมันเลยรู้สึกเจ็บเป็นธรรมดา


“ อือ เจ็บ “


ผมร้องบอกครูสให้รู้ว่าผมยังเจ็บอยู่ถึงแม้ครูสจะแค่เสียบคาไว้เฉยๆก็เถอะ

น้ำตาของผมไหลออกมาจากหางตาเมื่อครูสเริ้มที่จะขยับตัว


“ ซี๊ด “


ครูสซี๊ดปากออกมาเมื่อเริ้มขยับแต่ผมกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้กลั้นความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลัง


ปึก ปึก ปึก

“ อือส์ บะ เบาหน้อย เจ็บ “


เอวของครูสขยับแรงๆขึนเลื่อยๆจนหัวเตียงไปกระแทกกับกำแพงจนเกิดเสียงดังแถมมันยังทำให้ผมเจ็ยขึนมากด้วยถึงแม้มันจะมีความเสียวมาปนอยู่บ้างก็เถอะแต่ผมก็เจ็บอยู้ดี


ปึก ปึก ปึก


“ อาส์ อือออ จุก “

ผมครางออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อถูกความเสียวซ่านเข้าเล่นงาน ตอนนี้มันทั่งจุกทั่งเจ็บแต่ก็เสียวในเวลาเดียวกัน

มันทำให้ผมจะเสร็จแล้ว

“ อะ อะ อะ “


เหมื่อนครูสก็จะเสร็จเหมือนกันเลยสอยสะโพกเข้ามาเร็วและแรงกว่าเดิมจนร่างกายของผมสั่นไปตามแรงโยก

“ อืออ ใกล้แล้ว “


ผมร้องบอกครูสด้วยเสียงที่แหบพร่าเมื่อน้ำใสใสไหลออกมาจากปลายส่วนอ่อนไหวของผมนั่นเลยทำให้ครูสยิ่งกระแทกแรงขึนไปอิกจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง


“ อือ ยะ อย่าแตก อือ ใน  อาส์ “


ดูเหมือนว่าผมจะพูดช้าไปเพราะน้ำสีขาวขุ่นของครูสถูกฉีดเข้ามาจนผมรู้สึกถึงบริมาณที่เยอะมากเข้ามาในช่องทางของผมมันเยอะมากจนไหลออกมาข้างนอกเลอะเตียงไปหมด


รวมถึงของผมด้วยที่ไหลออกมาเลอะหน้าท้องของผมแล้วไหลหยดลงไปบนเตียง


“ แฮก แฮ่ก “


ผมเหนื่อยมากจนเหมื่อนหายใจไม่ทันอย่างที่ผมบอกผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้มานานมากมันเลยทำให้ผมเหนื่อยจนอ่อนเพลียไปหมด


จนเผลอหลับในที่สุด

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

..

…….

ผมรู้สึกตัวในเมื่อได้ยินเสียงรบกวนที่ข้างหูของผมทั่งๆที่ผมไม่ได้อยากรู้สึกตัวหรือตื่นตอนนี้เลยผมเพลียมากอยากนอนมากกว่านี้ ตาของผมมันลืมแทบไม่ขึน


“ เออ ก็ดีวะไม่ได้ลองมานาน “


ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงของครูสพูดคำแปลกๆก่อนที่จะตั้งใจฟังมากกว่านี้จนได้ยินเสียงคนในโทรศัพ


[ มึงแม่งร้ายวะไอเหี้ยครูส ]

“ อะไรของมึงไอสัส จะให้กูเลี้ยงไว้เสียข้าวสุกหรอ “

[ กูอยากลองบ้างวะ ขอเมียมึงทีดิ ]

“ ไอสัสความคิดมึงเหี้ยกว่ากูอิก “

[ ฮ่าๆ เมียมึงสวยขนาดนี้ใครๆก็อยากลองปะว่ะ ]

กูมีคลิปด้วยมึงจะดูป่าวครับ


!!!!!


ตอนนี้ผมพอที่จะรู้เหตุผลของครูสแล้วละว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับผม ผมสามารถที่จะใช้คำว่าเจ็บปวดได้อิกรึป่าวเพราะตอนนี้ใจของผมมันจะขาดมันทรมาณผมไม่รู้จะพูดยังไง มันมากกว่าเจ็บปวดด้วยซ้ำ


ผมน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่ามันต้องเป็นแบบนี้มันหน่วงในใจผมไปหมด มันทรมาณมากเลยครับผมเจ็บเหลือเกิน ใครก็ได้ช่วยผมที


ผมมันโง่ โง่ โง่!!! แค่เขามาทำดีด้วยนิดหน้อยก็หลงดีใจยอมเขาไปหมดซะทุกอย่างถึงจะเต็มใจก็เถอะแต่แบบนี้มันโหดร้ายเกินไปกับสิ่งที่ผมจะต้องเจอ


ทำไมต้องมารักคนแบบนี้ด้วยว่ะ ทำไมอยากถอยออกมาแล้ว ออกมาเถอะนะคอสมึงออกมาสักทีแม่งเจ็บชิบหายเลยวะ เจ็บเหี้ยๆ อยากตายชิบหาย แค่ออกมาแล้วก็เลิกรักมันได้แล้วทำไมแม่งทำยากจังวะไอโง่เอ่ย!


ผมใช้เล็บจิกเข้าไปที่แขนของตัวเองจนเลือดออกเลือดสีแดงค่อยๆหยดลงมาเป็นทางยาว

เหมื่อนกับน้ำตาของผมตอนนี้ที่ไหลออกมาอาบแก้มทั่งสองข้างของผมเป็นทางยาว


ผมต้องข่มตาหลับทั่งๆที่ยังทรมาณแบบนี้ผมเองก็อยากจะเก่งมากพอที่จะลุกขึนนั่งแล้วต่อยเข้าหน้ามันไปสักทีปล้วค่อยเดินออกมา


แต่ผมไม่เก่งขนาดนั้นผมหมกแรงจริงๆตอนนี้แค่ร้องไห้ปล้วพยามกลั้นเสียงก็เหนื่อยแล้ว ขอให้ผมหลับเถอะนะ ให้ผมมีแรงอิกสักหน่อยก็ยังดี









ผมตื่นขึนมาอิกทีในตอนเช้าครูสก็ไม่ได้อยู่ที่ห้องแล้วแต่ผมก็รู้อยู่แล้วละว่าตื่นมาต้องไม่เจอครูสแบบนี้

ผมมองนาฬิกาที่ตอนนี้10 โมงตรง มิเกลน่าจะไปโรงเรียนแล้วครูสน่าจะสั่งให้วินจัดการไปแล้วตั้งแต่ 6-7 โมง


ผมมองไปที่รอยแผลบนแขนของตัวเองที่ผมจิกมันเข้าไปเมื่อคืน พอผมคิดถึงเรื่องเมื่อคืนมันตาเจ้ากรรมก็เหมือนจะไหลลงมาอิกแล้ว ผมเงยหน้าขึนไปเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะน้ำตาของผมก็ไหลออกมาอยู่ดี


น่าจะชินได้แล้วนะกับการตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้

ผมลุกขึนยืนขึนข้างเตียงขาของผมสั่นน้อยๆแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บเอวหรืออะไรยังคงเดินได้ปกติแต่จะมีเจ็บเสียดๆตอนที่เดินบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับเดินไม่ไหวเลย


ผมเข้าไปห้องน้ำช้ำระร่ายกายตัวเองจนสะอาดแต่มันก็ไม่สามารถที่จะลบรอยแดงๆที่ครูสทำอะไว้ได้ ผมมองตัวเองในกระจกด้วยตายตาที่ว่างเปล่า


ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรต้องเสียอิกแล้ว


ผมเดินออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำแล้วเดินไปนั่งบนเตียงตามเดิมก่อนที่ผมจะกระชากผ้าห่มลงพื้นแล้วมองไปที่กลางเตียง


ผมเห็นรอยเลือดอยู่บนเตียงกับคราบขาวๆที่เลอะอยู่ แต่ดูเหมือนรอยเลือดจะเยอะกว่าคราบสีขาวนั่นอิกนะ

ผมถอนหายใจออกมาแล้วตาของผมก็เหลือกไปเห็นเงินก้อนนึงที่วางอยู่บนหัวเตียง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครวางเอาไว้


ผมนึกยิ้มสมเพซตัวเอง ทำไมผมถึงน่าสงสารแบบนี้นะ 

ผมรู้ตัวทุกอย่างแล้วผมก็สมยอมพร้อมใจครูสไม่ได้บังคับข่มขืนผม

เป็นผมเองที่เลือกแบบนั้นเมื่อคืนผมจะวิ่งออกมาจากห้องก็ได้หรือเลือกที่จะไม่เดินตามครูสมาในห้องก็ได้แต่ผมไม่ทำ


น่าสมเพซจริงๆ


ผมหยิบเงินที่ครูสว่างเอาไว้ขึนมาก่อนที่จะเปิดลิ้นชักหยิบไฟแช็กที่ครูสเอาไว้ดูดบุหรี่แล้วจุดไฟเผามัน

ผมมองแบงค์เทาที่มีหลายสิบใบค่อยๆถูกไฟสีแดงเผาไปเลื่อยๆกลิ่นไหม้เหม็นไปทั่งห้อง

แต่ผมกลับไม่รู้สึกอะไรเลยยังคงมองมันที่ค่อยๆถูกเผาไปค่อยๆหดไปจนกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ


ผมหยิบมือถือขึนมาจากกระเป๋าตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นก่อนที่จะกดเบอร์ที่มีอยู่ในเครื่องไม่กี่เบอร์ไม่นานนักเจ้าของเบอร์ก็กดรับ



“ วีกูอยากไปทำงานกับพี่มึง “​






ศรียังไม่ตรวจคำผิดนะคะ พึ่งเคยแต่งNCครั้งแรกพอได้รึป่าว

ถ้าไม่เม้นจะไม่มีNCละน้า เพราะใช้พลังงานเยอะมากกกก

อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยน้า ♡​

เม้นด่าแรงๆได้เลยค่ะศรีชอบ 555

ความคิดเห็น