ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับของนากามุระคุง

ชื่อตอน : ความลับของนากามุระคุง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับของนากามุระคุง
แบบอักษร

ความลับของนากามุระคุง

**ตกต่ำลงไปถึงจุดที่ลึกที่สุดของความเจ็บปวด

ก่อนจะเขมือบทั้งความขื่นขมและความรักลงท้อง

อา...เห็นไหมเล่า

ความเจ็บปวดนั่นก็รสชาติอร่อยดีใช่ไหมล่ะ?

**“นากามุระต้องสอบซ่อมอีกแล้วเหรอ”

กริ่งเลิกเรียนดังเป็นจังหวะเมโลดี้ ยามเย็นของโรงเรียนมัธยมปลายอาซาซึกะ ฟุคุอิ ฮิโรชิ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สอง กำลังนั่งทำหน้ายิ้มแป้นแล้นกับกระดาษข้อสอบคะแนนห่วยแตกแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อน เขาหัวเราะร่าเริง ตบไหล่เพื่อนร่วมชั้นแบบขอไปที

“ไม่เอาน่า! ก็แค่เรียนซ่อมไม่เท่าไหร่เอง ไม่เห็นยาก...ว่ามั้ย นากามุระคุง”

“อะ...อืม...”

นาคามุระ ทัตสึโอะ ร่างสะดุ้งน้อยๆ ผมหน้าม้าที่ยาวปรกหน้าปิดตาทำให้มองเห็นแววตาไม่ออก ทว่าจากท่าทางแล้วก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวเกรงๆ ฟุคุอิมากแค่ไหน

ฟุคุอิทำทีเป็นมองไม่เห็นท่าทางหวาดกลัวของนากามุระ เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ แล้วพ่นเสียงหัวเราะใส่อีก “นากามุระเองก็สอบตกเหมือนกัน ใช่ไหม?”

นากามุระสะอึกเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือสั่นเทายื่นกระดาษข้อสอบ ‘0 คะแนน’ ให้ฟุคุอิดู

ฟุคุอิเพ่งมองเลข 0 นั้นอย่างพอใจ ก่อนจะโอบไหล่นากามุระ พร้อมลูบเบาๆ เหมือนปลอบโยน “อย่าเศร้าไปเลยนะ! ใครๆ ก็ต้องมีช่วงเวลาขาลงกันทั้งนั้นแหละ”

เพื่อนรอบๆ เห็นนากามุระซึมๆ ลงก็พากันกล่าวปลอบ นากามุระไม่เงยหน้ามองใคร เอาแต่ก้มหน้าพยักหน้าอย่างเดียว

จนถึงเวลาที่ทุกคนต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน นากามุระกับฟุคุอิยังต้องอยู่รอเรียนเสริมอีก จึงได้แต่โบกมือส่งลาเพื่อนๆ

พอพ้นสายตาของทั้งสอง เด็กคนหนึ่งก็อดจะกล่าวสงสัยระคนติดใจไม่ได้

“นี่ พวกนายว่านากามุระกำลังถูกฟุคุอิรังแกอะไรหรือเปล่า”

“เขาดูตื่นกลัวตลอดเวลาเลย”

“ปกติก็เป็นคนเงียบๆ อยู่แล้วนี่นะ ช่วงนี้ยังมาขลุกอยู่กับเจ้าฟุคุอิอีก...อยู่ดีๆ เด็กเกเรกับเด็กติ๋มก็มาสนิทกันได้ ยังไงนากามุระนันก็คงถูกเจ้าฟุคุอิกุมความลับอะไรไว้แหงๆ”

“น่าสงสารจริงก็เถอะ...แต่ฟุคุอินั่นต่อกรณ์ง่ายที่ไหน คงได้แต่ภาวนาให้มันเบื่อเร็วๆ ก็แล้วกัน”

“ว่าไป นี่ก็นานแล้วนะที่อาจารย์ซากุระไม่กลับมา”

“ใช่...ฉันได้ยินข่าวลือมาว่าเขาถูกลักพาตัวไปล่ะ แต่ว่าตอนนี้ยังจับคนร้ายไม่ได้”

“งั้นเหรอ แต่ฉันได้ยินมาว่าเขาตายแล้ว”

“เฮ้อ...บ้านเมืองสมัยนี้นี่น่ากลัวจริง”

...

คาบเรียนเสริม กว่าจะสิ้นสุดลง ฟ้าข้างนอกก็มืดแล้ว

อาจารย์เก็บกระดาษคำตอบของพวกเขา ก่อนจะกล่าวสั่งสอนให้ตั้งใจเรียนมากกว่านี้ จากนึ้นถึงแยกย้ายกันกลับ

นากามุระก้มหน้าเก็บของเงียบๆ ด้านหลังของเขาก็มีมือหนักๆ ข้างถึงเอื้อมมากอดคอจากด้านหลัง

ฟุคุอิยื่นหน้าลงมา กระซิบเสียงเบาแถวข้างกกหู จนริมฝีปากนุ่นแทบจะแตะจูบลงบนติ่งหู “นี่...วันนี้ขอไปบ้านนายเหมือนทุกวันหน่อยสิ”

นากามุระยังไม่ทันได้ตอบ แก้มเขาก็ถูกบีบให้หันไปรับปลายลิ้นหยาบโลนที่ยื่นมาจากกลีบริมฝีปากสีแดงธรรมชาตินั่นแล้ว นากามุระหลับตาปี๋ หางตามีน้ำตาน้อยๆ พยายามเอี้ยวหน้าหลบ

“...หยุดนะ ที่นี่ไม่ได้”

“งั้นที่บ้านได้สิ?”

“...”

นากามุระหลบตา สองพวงแก้มแดงเรื่อ ยกสองมือขึ้นโอบกอดรอบคอฟุคุอิ สายตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมหน้าม้าดำยาวฉายประกายยั่วเย้าน้อยๆ “ของแบบนี้....”

“ต้องทำกันสามคนสิถูกมั้ย?”

**บ้านของนากามุระไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่เล็ก ฟุคุอิมาเยือนหลายครั้ง อยู่กินนอนจนแทบจะเป็นบ้านตัวเอง ทันทีที่ปิดประตูบ้านลง ฟุคุอิที่กระหายใคร่ด้วยความอยากก็กระโจนเข้าตะครุบร่างนากามุระทันที ราวกับเสือหิวโหย มือปัดป่ายฉุดทึ้งเสื้อผ้าคนตัวเล็กกว่าอย่างร้อนรน สันจมูกโด่งเอาแต่ซุกไซร้สูดดมอยู่แถมซอกคอ ฟันเขี้ยวไล่ขบกับสลับจูบจนใบหน้ากับลำคอขาวของนากามุระชุ่มน้ำลายเยิ้ม

นากามุระยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าที่ยาวปิดตาขึ้น หน้าตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมยาวเรียกได้ว่าสวยอย่างหาใครเปรียบ เขาหัวเราะเสียงกระเส่า ทั้งจักจี๋ที่ถูกลิ้นไชหู และเสียวแปลบปลาบราวมีกระแสไฟแล่น ยามที่ของลับใต้กางเกงถูกล้วงจับ

“อา...ให้ตายสิ นายนี่สวยจริงๆ เลย” ฟุคุอิกล่าวเสียงสั่นพลิ้ว อดใจไม่ไหวจนต้องพุ่งใบหน้าลงจูบแลกลิ้นนัวกับนากามุระอีกรอบ

นากามุระจูบตอบอย่างถึงใจ เพียงแค่ไล่ต้อนปลายลิ้นกันไปมาก็แทบจะทำเอาถึงฝั่งฝัน ชายหนุ่มหน้าวานจึงผละใบหน้าออก “ไปกันเถอะ ‘ที่รัก’ ของพวกเรารออยู่ไม่ใช่เหรอ”

ฟุคุอิแสยะยิ้ม ช้อนขาสองข้างของนากามุระขึ้นอุ้ม เดินตรงดิ่งไปยัง ‘ห้องลับ’ ที่ซึ่งมีเพียงเขาและนากามุระเท่านั้นที่ล่วงรู้

‘ความลับ’ ของนากามุระอยู่ที่นั่น

ห้องนั้นไม่มีหน้าต่าง เรียกได้ว่ามืดมิด ช่องระบายอากาศที่เดียวในห้องอยู่สูงสุดเพดาน เมื่อประตูหนักอึ้งที่มีตัวล็อกกว่าสิบชั้นเปิดออก คนที่นอนกองหมดสภาพอยู่บนพื้นก็ตัวสั่นผวา

นากามุระก้าวลงจากมือฟุคุอิ เดินไปหาร่างที่นอนโป๊เปลือยพังพาบอยู่บนพื้นนั่น “สวัสดีครับ....อาจารย์ซากุระ”

คนถูกเรียกตัวกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ตาของเขาถูกผ้าสีดำผูกปิด สองมือสองขาถูกโซ่ล่ามไว้ จนกินเข้าไปถึงเนื้อ แดงเถือกไปทั้งข้อมือข้อเท้า ปากมีลูกบอลอุดอยู่ น้ำลายไหลเขรอะออกมาไม่หยุด ปลายอวัยวะส่วนสำคัญยังถูกมัดตรึงด้วยอุปกรณ์ชนิดพิเศษ ทำให้ต้องแข็งตัวตั้งอยู่ตลอดเวลา ปลายลึงค์มีบางสิ่งเสียบไว้ เส้นเล็กขนาดพอๆ กับไม้ตะเกียบ ช่องทางด้านหลังยังมีบางสิ่งอุดเอาไว้ คราบสีขาวปนเมือกเลือดส่งกลิ่นคาวกามารมณ์ฉุนคลุ้ง นากามุระยกยิ้มหวานเคลิบเคลิ้ม พอใจกับภาพตรงหน้าเป็นที่สุด “หรือตอนนี้ต้องเรียกว่าปะป๊าดีล่ะ?”

ยอดอกบวมเป่งมีห่วงเงินเจาะอยู่ นากามุระหัวเราะในคอ ก่อนจะยื่นนิ้วไปเกี่ยวห่วงนั้นขึ้น ตัวคนสะดุ้งเฮือก กรีดร้องเสียงแหลม ดิ้นทุรนทุราย กระเสือกกระสนขึ้นมาตามแรงดึงเพราะความเจ็บ

“อี๊! อี๊ด อุ๊...อือ”

“เสียงเหมือนหมูเลย...” นากามุระหลุบตาลงมองต่ำ แพขนตายาวโค้งยิ้มน้อยๆ “วันนี้อดทนได้ดีมาก พอดีผมกับฟุคุอิต้องเรียนเสริม ปล่อยให้ปะป๊ารอซะแล้ว...แต่ไม่เป็นไรนะ จะชดใช้ให้อย่างดีเลย”

ใต้ผ้าปิดตาสีดำมีน้ำตาซึมออกมา นากามุระหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เขาก้มลงปลดเข็มขัดถอดกางเกง รวมถึงกางเกงในที่ฉ่ำเยิ้มของตัวเองออก แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ก่อนออกคำสั่ง

“ทำเลย ฟุคุอิ”

ฟุคุอิมองนากามุระอย่างหลงใหล หลังรับคำว่าได้ เขาก็ตรงไปหาร่างของอาจารย์ซากุระทันที

“เอาล่ะอาจารย์ ผมขอดูหน่อยนะว่าตรงนั้นของคุณมันขยายได้ถึงขนาดไหนแล้ว”

“อ้า...อา...อ้ากกกกกกกกก”

ฟุคุอิจับเอาของเล่นผู้ใหญ่ขนาดใหญ่เขื่องเท่าท่อนแขนจากช่องทางรักด้านหลังอาจารย์ซากุระ ก่อนออกแรงดึงรวดเดียว ร่างของอาจารย์ซากุระก็ดิ้นพล่านประหนึ่งสัตว์ถูกเชือด เขาหอบหายใจรุนแรง ในปากที่คาบลูกบอลไว้อยู่นั้นถูกฟันกัดจนได้ยินเสียงกึกๆ บ่งบอกว่าเจ็บปวดมากทีเดียว

รูตรงนั้นถูกของขนาดใหญ่เสียบคาไว้เกินกว่าครึ่งวัน กล้ามเนื้อตรงนั้นจึงขยายออกกว้าง พร้อมสั่นระริกเหมือนหวาดกลัว มองเห็นเนื้อด้านในช้ำสีแดงมีน้ำเหลวๆ สีขาวปนแดงไหลออกมาไม่หยุด ฟุคุอิก้มลงมอง ก่อนคว้านนิ้วเข้าไปทีเดียวสี่นิ้ว

“โห นี่มันใหญ่ขนาดที่ให้เราสองคนเข้าไปพร้อมกันได้เลยล่ะ นากามุระคุง สนใจมั้ย”

นากามุระกลับส่ายหน้า ทว่ามือเริ่มกอบกุมส่วนสำคัญที่แข็งขืนขึ้นของตน รูดขึ้นลงเป็นจังหวะ “ไม่ล่ะ รีบทำเข้าเถอะ ฟุคิอิ”

“ได้” ฟุคุอิยิ้มรับ ใช้เล็บจิกลงกับเส้นผมของอาจารย์ซากุระ ก่อนดึงให้ร่างผอมนั้นแอ่นโค้งขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัก หันร่างอาจารย์ผู้โชคร้ายไปทางคนที่นั่งสำเร็จใคร่ด้วยมือตัวเอง “เป็นไง เห็นชัดไหม”

นากามุระกัดริมฝีปากล่างน้อยๆ ก่อนพยักหน้า มือขยับรวดเร็วขึ้น

ฟุคุอิใช้มือโอบลูบไล้ร่างสั่นสะท้านนั่นตั้งแต่ขาอ่อน ส่วนลับตรงใจกลางสามเหลี่ยม ค่อยๆ สัมผัสเชื่องช้า ครูดปลายเล็บทิ้งรอยแดงเจือจางไปเป็นทางยาว ก่อนสาละวนเคล้นคลึงรอบๆ แผ่นอกบาง บดขยี้เม็ดสีแดงปูดบวมจนมันตั้งชูยอดกลม ขับให้ห่วงสีเงินสีใส่อยู่ดูสวยเด่นขึ้นไปอีก

ฟุคุอิขบกัดลำคอของอาจารย์ซากุระเหมือนแวมไพร์กระหายเลือด ค่อยยกเอวขึ้นสวนแทงจากด้านล่างขึ้นมา แล้วเพิ่มจังหวะรวดเร็วรุนแรงจนถ้าไม่จับตัวคนเอาไว้จะเสียหลักล้มเป็นแน่

“อะ...อะ...อา...อา...อือ...” อาจารย์ซากุระครางอืออาในลำคอ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่ เขาอาจจะขอร้องให้หยุด หรืออาจจะขอให้ทำแรงกว่านี้ก็ได้ ใครจะรู้ล่ะ? โดนขังปิดตายมาหลายวัน ไม่เหลือสติสามัญหลงเหลืออยู่แล้วล่ะ ต่อให้เคยเป็นอาจารย์เก่งกาจแค่ไหนก็ตาม

อาจารย์ซากุระหมดแรง เอนคอพิงไปกับบ่ากว้างของฟุคุอิด้านหลัง นั่งคร่อมตักอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้ร่างถูกกระซวกแทงอย่างบ้าคลั่ง วางตัวประหนึ่งตุ๊กตายางไร้ชีวิตไปแล้ว

“ฟุคุอิ” นากามุระกดเสียงต่ำ ไม่พอใจที่อาจารย์ซากุระทำตัวเหมือนตาย

“ครับๆ” ฟุคุอิยกยิ้ม กุมเอาส่วนนั้นของอาจารย์ขึ้นมา แล้วดึงไม้เล็กๆ ที่เสียงอยู่ตรงรูอ่อนไหวออก เอวก็ยังขยับไปด้วย

“อ๊า!!”

ได้ผลชะงัก อาจารย์ซากุระร้องเสียงหลง เมื่อเจ้าก้านพลาสติกสีใสที่มีปุ่มเล็กปุ่มน้อยเสียดสีเข้ากับช่องทางอ่อนไหวข้างใน เนื้ออ่อนถูกกระตุ้นจนชาวาบเสียวปลาบ ตุ่มพลาสติกอ่อนหลายตุ่มกดทับกับเส้นประสาทด้านใน หนุบๆ หนับๆ จนมิว่าจะงอตัวหรือแอ่นร่างก็รู้สึกชัดเจนไม่ต่างกัน เขาไม่อาจหนีความหฤหรรษ์สุขสมจนแทบสิ้นสตินี่พ้น สุดท้ายเมื่อสิ้นด้ามปลาย น้ำรักของเขาก็กระฉ่อนออกมาทันทีพร้อมกับปัสสาวะ

“อะ...อื้อ...อือ...อุก....”

ถึงจุดสุดยอดจนปล่อยเบา ร่างอาจารย์สั่นกระตุก อ่อนไหวไปหมด ไม่ว่าจะแตะมือลงตรงไหนก็เหมือนพร้อมจะเสร็จ เป็นร่างร่านราคะที่ไวต่อสัมผัสอย่างน่าสมเพช

จากมุมนี้นากามุระเห็นเต็มสองตา แก่นกายสีชมพูแข็งขืนที่ปลดลปล่อยไปแล้วครั้งหนึ่งของอาจารย์ซากุระค่อยๆ ผงาดชูขึ้นมาให้ แล้วก็ปล่อยน้ำหวานออกมาอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง เหมือนถึงจุดฝันได้ไม่มีวันสิ้นสุด

ทนไม่ไหวแล้ว...นากามุระเม้มปากแน่น ลุกขึ้นเดินตรงไปหาฟุคุอิที่ยังชำเราร่างกายอาจารย์ซากุระ

“ว่าไง อยากร่วมวงด้วยแล้วสินะ มาสิ” ฟุคุอิยิ้มหวาน เอนตัวลงนอนหงายโดยมีอาจารย์นอนพาบอยู่ด้านบน ฟุคุอิชันเข่าขึ้น พร้อมทั้งใช้เข่าจับแยกขาอาจารย์ซากุระให้อ้าออกตามด้วย ช่องทางรักที่ยังถูกกระหน่ำโจมตีเผยให้เห็นชัดแจ้ง รอคอยการมาเยือนของใครอีกคน “เข้ามาเร็ว”

มือของนากามุระขยับรวดเร็ว ก่อนจะโถมตัวลงคร่อมอยู่ด้านบนทั้งสองคน ใช้มือยัดแทงส่วนนั้นของตัวเองเข้าไปในร่างอาจารย์ซากุระอย่างดึงดัน ทันทีที่เข้าไปถึงเนื้ออุ่น น้ำรักของเขาก็ปล่อยออกมาเติมเต็มใส่ร่างของอาจารย์ทันที

“ผมปล่อยข้างในตัวคุณแล้ว...เป็นไงครับ ชอบไหม ปะป๊า” นากามุระพูดรอดไรฟัน ก่อนจะเริ่มขยับเอวสวนแทงเข้าไปอีก ข้างในนั้นยังมีฟุคุอิอยู่ด้วย ความคับแน่นจึงยิ่งทวีมาก แต่กลับรู้สึกดีนัก “คุณชอบไหม มันทำให้คุณพอใจเหมือนตอนที่คุณทำผมมั้ย!”

“อา...อา....” อาจารย์ซากุระส่งเสียงคราง เอวที่เคยอยู่นิ่ง รอถูกจ้วงแทงเริ่มต้นขยับเอง

นากามุระยิ้มบิดเบี้ยว ไม่สามารถหักห้ามตัวเองกับรสชาติของความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป

**.....ความลับของนากามุระ เริ่มต้นมาตั้งแต่ตอนที่เขาอายุ 5 ขวบ

“อ้าขากว้างๆ เลย ทัตซึโอะ”

“แต่...ปะป๊า มันน่าอาย...” นากามุระเอ่ยอ้อมแอ้ม มองกล้องที่กำลังซูมถ่ายหว่างขาตัวเองอยู่

“ไม่เป็นไรน่า ทัตซึโอะน่ารักมาก” นากามุระ ซากุระ เอ่ยเสียงใจดี จับโฟกัสกล้องกับส่วนนั้นที่ยังเป็นสีชมพูไม่โตเต็มที่ “เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง!”

นากามุระในวัยเด็กไร้เดียงสานอนหงายอยู่ในสตูดิโอถ่ายรูปลับของปะป๊า ยกขาขึ้นสองข้าง อ้ากว้างจนสุด

“เอาล่ะ ทัตซึโอะ คราวนี้ลองเอาไอ้นี่เข้าไปทางก้นดูนะ”

“เอ๋...ไม่เอาหรอก”

“ไม่เจ็บหรอก เชื่อสิ...นี่ไง เป็นไง เจ็บไหม”

“อุก...อือ...รู้สึกแปลกๆ เหมือนโดนเสียบยาถ่ายเลย”

“ฮะๆๆๆ นั่นแหละๆ เอ้า หันก้นมาทางนี้ เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง!”

นากามุระเอ๋ย...นากามุระผู้ไร้เดียงสา เขาไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจับทำอะไรอยู่

พออายุได้ 8 ขวบ เขาก็ถูกจับเปลื้องผ้า ในสตูดิโอที่แห่งเดิม พ่อของเขาเข้ามาด้วย ในสภาพไร้เสื้อผ้าเช่นเดียวกัน กล้องตัวหนึ่งถูกตั้งเอาไว้ตรงปลายเตียง ข้างเตียง ซ้ายขวา นากามุระเงยหน้ามอง ตัวของเขาก็ถูกผลักให้ล้มลง

“เอ้า คราวนี้เราจะมาลองเล่นเกมใหม่กันนะ”

นากามุระงงงวย จ้อมองร่างกายบิดาที่ไร้อาภรณ์ปกคลุม ก่อนเบิกตากว้าง จ้องจุดลับที่ตั้งขึ้นมาจุดนั้น “อะ...อะไรเหรอ”

“ปะป๊าจะเอาไอ้นี่เข้าไปในตัวทัตซึโอะ ถ้าเข้าไปได้หมดทัตซึโอะชนะ ดีไหม”

มันจะดีหรือไม่ดี ปะป๊าเคยสนใจจะฟังด้วยหรือ นากามุระวัยเยาว์คิดเงียบๆ ไม่เข้าใจสิ่งที่ตนกำลังเผชิญ วีดีโอนั้นของเขาก็ถูกขายดีในใต้ดินไปแล้ว...

หนังโป๊เด็ก

คือความลับครั้งที่หนึ่งของเขา

นากามุระโตมาด้วยความไม่รู้ ไม่รู้ว่าตัวเองโดนพ่อทำอะไร บางทีวันหนึ่งพ่อยังเอาวีดีโอนั่นมาเปิดดูกับเขาอยู่เลย กว่าเขาจะรู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง ก็ตอนที่เขาอายุ 14 ปี

“ไม่! ผมจะไม่มีอะไรกับปะป๊าอีกแล้ว!”

“ทัตซึโอะ มันก็แค่การแสดงความรัก”

“แต่ไม่มีพ่อลูกที่ไหนทำแบบนี้!”

“ก็เราไม่เหมือนคนอื่นไง ทัตซึโอะ ไม่ดีเหรอ ปะป๊ารักลูกนะ”

นากามุระอับจน เขาจะหนีคนในบ้านพ้นได้อย่างไร สุดท้ายแล้วจากการรู้ผิดชอบ ก็ทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังโดนอยู่คือ ‘การล่วงละเมิดทางเพศ’

มันก็สายเกินไปแล้ว!!

วีดีโอหนังโป๊เด็กที่เขาเคยถูกพ่อจับถ่ายยังคงแพร่หลาย ค้างเติ่งอยู่บนอินเตอร์เน็ตใต้ดิน นักแสดงนำคือเขากับพ่อ ชัดเจนแจ่มแจ้ง เบิกตาดูเอาเถิด ใครเอ่ยอยู่ในนั้น?

เด็กน้อยใสซื่อ หันหลังโก่งก้น บิดารักใคร่ เอ็นดูจนถึงข้างใน

นากามุระซมซาน มองไม่เห็นหนทางที่จะหลุดพ้นจากนรกที่เรียกว่าพ่อได้เลย ตราบใดที่เขายังไม่ตาย พ่อก็ไม่มีวันปล่อยเขาไป แล้วจะมั่นใจได้อย่างไร ว่าถึงจะตายไป เขาจะสามารถหนีพ่อพ้น? ความตายน่ากลัวเพียงไหน ความจริงนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า

นากามุระกลายเป็นคนเงียบขรึม เขาไม่ค่อยพูดจากับใคร วางตัวประหนึ่งอากาศ

จนเมื่อเขาอายุ 17 ปี ซากุระกลายเป็นอาจารย์ในโรงเรียนที่นากามุระเรียน ทั้งคู่ปกปิดฐานะพ่อ-ลูก แล้วโชคชะตาก็พาให้เขาได้พบกับฟุคุอิ เด็กเกเรหัวไม้คนหนึ่ง

แต่ฟุคุอิแตกต่างจากคนทั่วไป เขาไม่ใช่แค่นักเลงหัวไม้ แต่เป็นถึงหัวหน้า ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือซาตานชักนำ ฟุคุอินั้นก็เคยถูกแม่ชำเราเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ทำให้เขาเกลียดผู้หญิงและกลายเป็นเกย์ และเหตุการณ์ในอดีตนั้นก็ทำให้เขาเป็นพวกโรคจิตหัวรุนแรง

คนสองคนที่ค้นพบอะไรเหมือนกัน ดึงดูดกันจมดิ่งไปสู่วังน้ำวนไร้ก้น ทั้งสองคนตกลงคบและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน

“แล้วนายจัดการยังไงกับแม่” นากามุระเอ่ยถาม

ฟุคุอิตอบ “ใช้ไม้เบสบอลตีหัวน่ะ ตอนนี้ก็...” เขาว่า พลางทำหน้าปัญญาอ่อน

“นายหนีจากแม่ได้แล้ว...ดีจัง”

“นายเองก็อยากหนีจากอาจารย์ซากุระเหรอ”

“อืม”

“ฉันจัดการให้ไหม”

“นายจะฆ่าเขาเหรอ?”

“ก็ ถ้านายอยากนะ”

“ฉันไม่อยากฆ่าเขา....ก็นะ บางทีก็มีความคิดนั้นแวบๆ มาเหมือนกัน แต่ว่า...พอคิดจะฆ่าทีไร ความทรงจำที่เขาเคยทำให้ในฐานะพ่อที่ดีคนหนึ่งมันก็เข้ามาเรื่อยน่ะสิ”

“เช่น?”

“ฉันไม่สบาย เขาก็อยู่เฝ้าดูแลทั้งคืน ฉันหิว เขาก็หาอะไรให้กิน ทุกอย่างที่อยากได้”

“ใจหนึ่งนายก็รักพ่อนายนี่ นากามุระคุง”

“บอกไม่ถูกเหมือนกัน” นากามุระยกยิ้ม กดคอของฟุคิอิให้โน้มมาจูบกลีบปากตนเอง

และแล้วนากามุระกับฟุคุอิก็ได้ทางออกที่เหมาะสม...กักขังชายคนนั้นไว้เสียสิ เขาลุ่มหลงในกามมากนัก อย่างนั้นก็กักขังเขาไว้กับของที่เขารัก ทุกวันถูกกระทำจนสาแก่ใจ ไม่มีวันหยุด ไม่มีวันพัก ชอบมีอะไรกับลูกมิใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นก็มีไปให้ถึงที่สุด แบบนี้ไง ชอบไหมเล่า สมใจหรือยัง มากพอที่ตัวเองเคยทำกับเด็กไร้เดียงสาในอดีตคนหนึ่งหรือไม่

เขมือบเสียให้สิ้น ทั้งความรู้สึกดีและความรู้สึกแย่ ปะป๊าว่าอย่างไร ตัวเองในวีดีโอตอนนี้ดูดีกว่าเมื่อสมัยก่อนอีกว่าไหม

นากามุระลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ หวีผมหน้าม้าลงมา ปกปิดดวงตาของตนเอาไว้

จนกว่าลมหายใจจะมอดดับ...ปะป๊าจะไม่มีวันหนีจากเขาพ้น เมื่อสลับบทจากผู้ถูกล่าเป็นผู้ไล่ล่า นากามุระก็ดำดิ่งลงเกินจะหันหลังกลับ

DEEP END

--------------------------

บอกไม่ถูกว่าจบดีรึไม่ดี จบแบบ อารมณ์ดิ่งๆ ลึกๆ ปนสะเทือนใจ********

ความคิดเห็น