facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

​ตอนที่ 34 หมาป่าโลกันต์ (2)

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 34 หมาป่าโลกันต์ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.1k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 34 หมาป่าโลกันต์ (2)
แบบอักษร

​ตอนที่ 34 หมาป่าโลกันต์ (2)



ลูกน้องของพยัคฆ์เดินทางมาถึงด้วยสองคันรถ กลุ่มหนึ่งคอยตรวจดูป้องกันรอบด้าน อีกกลุ่มค่อยไปช่วยพยุงลำเลียงคนทั้งสามออกมา วีรกิจก็รีบไปช่วยประคองลูกชายด้วยตัวเอง เพราะเป็นลานกว้างจึงสะดวกสบายขึ้นหน่อย

“เร็วๆสิวะ ชักช้าจริงๆเลย!!”

พยัคฆ์มองรอบข้างอย่างแปลกใจเพราะมันง่ายเกินไปที่จะช่วยตัวประกัน ทั้งที่เสี่ยเล้งและลูกน้องก็ตายหมดแล้ว ตอนนี้ใจของเขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ชายหนุ่มเงยหน้ามองแสงจันทร์ที่ซ่อนอยู่หลังหมู่มวลก้อนเมฆอย่างกังวลใจ

“เดี๋ยวสิ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มรีบหันไปทางต้นเสียงทันที “ลืมฉันได้ไง”

“เอริค” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆเมื่อเห็นเอริคเดินฝ่าออกมาจากป่าทึบด้านตรงข้าม ทุกคนต่างหยุดมองเป็นตาเดียว

“รีบพาทุกคนหนีไป!!” พยัคฆ์ส่งเสียงตะโกนสั่งลูกน้องให้เร่งมือขึ้นอีก วีรกิจส่งภาสกรให้ลูกน้องก่อนจะถือปืนตามมาสมทบลูกชาย

“พ่อ” ภาสกรร้องเรียกเสียงดัง

“รีบไปโรงพยาบาลซะแก”

“ไม่ พ่อไม่ไป ผมไม่ไป” พงศกรก้าวมายืนข้างน้องชายทันควัน พยัคฆ์หันมาจ้องคนทั้งสามอย่างกังวลระคนหนักใจ

“รีบไปให้หมด”

“พันรบ ความเห็นแก่ตัวเห็นแก่สมบัติมันทำให้พ่อทิ้งแกมาแล้วครั้งนึง พ่อไม่มีวันจะทิ้งแกเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด” วีรกิจยังคงแสดงจุดยืนที่จะไม่ปล่อยเขาไป พยัคฆ์ยิ้มบางๆเป็นนัยก่อนจะหันไปประจันหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตอีกครั้ง

“ดูรักกันดีจัง”

“อย่าได้ยุ่งกับพวกเขา” พยัคฆ์ประกาศกร้าวทำเอาเอริคต้องรีบปรบมือด้วยความประทับใจ

“สุดยอด เพื่อน..นี่นายเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าไปเลยนะเนี่ย” เอริคเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆอย่างย่ามใจและชูบางอย่างขึ้นมาให้พยัคฆ์ตกใจ “คุ้นๆมีดอันนี้หรือเปล่า”

“มึง ทำไม? นารา..เมียกูอยู่ที่ไหน”

“แกก็รู้ว่าฉันมันหูตาไว ไม่แปลกหรอกน่าเพื่อน”

พรึบ!!

คบเพลิงถูกจุดขึ้นที่แนวต้นไม้จนสว่างเห็นร่างบางของหญิงสาวถูกมัดโดยเชือกที่พันไว้บนกิ่งไม้ใหญ่ลอยขึ้นสูงจากพื้น สลบไสลไม่รู้สึกตัวอยู่เชือกที่มัดใหญ่หนาร้อยระโยงลงมามัดต้นไม้อีกทอดหนึ่งและใต้เชือกนั่นเป็นคบเพลิงที่ไฟกำลังโหมลุกอยู่ ใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มก็เริ่มโกรธเกรี้ยวโมโหขึ้นทันที

“มาดูซิว่า วันนี้สามีจะช่วยภรรยาได้หรือเปล่า เข้ามา!!”

โฮก!!

วีรกิจและลูกชายรวมถึงทุกคนที่ยังอยู่เข่าอ่อนทันทีที่ได้เห็นเอริคเปลี่ยนจากคนธรรมดาขยายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าที่สูงใหญ่น่าหวาดกลัว

“โฮก!!” ดวงตาสีน้ำตาลเข้มถูกเปลี่ยนเป็นสีฟ้าไม่ใช่สีอำพันเหมือนแต่ก่อนอย่างรวดเร็วพร้อมกับขยายร่างใหญ่โตเป็นมนุษย์หมาป่าน่ากลัวไม่แพ้ศัตรูและคำรามข่มขู่เอริคโดยไม่เกรงกลัว

“หมาป่า…โลกันต์ นี่แหละที่ฉันต้องการ” เอริครู้ดีว่าคนที่จะต่อกรเขาได้ก็มีเพียงแต่หมาป่าโลกันต์เท่านั้น มนุษย์หมาป่าที่หายากที่สุดในหมู่เดียวกัน หากว่าได้เป็นเขาก็ไม่จำเป็นต้องไปฆ่าอัลฟ่าทั้งหลายให้เสียเวลาและเมื่อเขาฆ่าพยัคฆ์ได้ เขาจะกลับไปพร้อมความยิ่งใหญ่และเป็นจ่าฝูงใหญ่ได้โดยไม่มีใครกังขา

“เห้ย!!” พงศกรดึงพ่อและน้องชายให้ถอยหนีอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่อยู่ในบริเวณต่างรีบวิ่งหลบเข้าไปใช้ป่าเป็นที่กำบังคอยแอบมองสถานการณ์อย่างหวาดกลัวและระแวง

ทั้งสองพุ่งเข้าสู้กันอย่างรุนแรง พังป่าราบไปเป็นแถบ ตอนนี้สัญชาติญาณความเป็นมนุษย์ของทั้งคู่เริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง สัญชาติญาณดิบกำลังถูกดึงออกมาเรื่อยๆเช่นกัน เอริคใช้กรงเล็บฉีกเนื้อพยัคฆ์อย่างบ้าคลั่ง พยัคฆ์เองก็พยายามที่จะควบคุมความเป็นสัตว์ป่าของตัวเองจึงทำได้เพียงตั้งรับเพราะกลัวนาราจะเป็นอันตราย

ตอนนี้คบไฟค่อยๆไหม้เชือกทีละเล็กทีละน้อย ตาคมสีฟ้าหันไปจับจ้องอยู่ทุกสามวินาทีเสมอๆและรับมือเอริคไปพร้อมๆกัน

“วันนี้พลังนั้นมันต้องเป็นของฉัน”

“ไม่มีทาง สิ่งเดียวที่แกจะได้รับคือความตาย”

พยัคฆ์สู้กลับบ้างและใช้กรงเล็บแทงเข้าตะปบเข้าที่อกของอัลฟ่าเอริคลากยาวอย่างเต็มแรง ทำให้เอริครีบผลักพยัคฆ์ออกและถอยไปตั้งหลักและหยิบมีดเงินที่ตกอยู่ที่พื้นได้ 

เชือกเริ่มถูกเผาไหม้จนจากหนาแน่นก็บางลง พยัคฆ์รีบวิ่งเข้าหวังจะช่วยร่างบางแต่เอริคก็รีบกระโดดเข้ามาดึงพยัคฆ์ให้ออกห่าง

โฮก!!

ทั้งสองลุกขึ้นประจันหน้ากันอีกครั้ง ครั้งนี้เอริคถือมีดไว้ในมือและวิ่งเข้าใส่ชายหนุ่มอีกรอบ พยัคฆ์คำรามลั่นป่าใช้เท้าถีบจนเอริคกระเด็นพังต้นไว้ราบเป็นแถบ

เชือกที่ถูกไฟเผาไหม้กำลังจะขาดออกจากกัน พยัคฆ์เห็นช่องทางก็รีบกระโดดเข้าไปรับภรรยาสาวที่หลุดร่วงลงมาได้อย่างหวุดหวิดและวางเธอลงข้างๆต้นไม้อย่างทะนุถนอม

ด้วยความแข็งแรงของSuper Alpha เขายันกายขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วและหันไปจ้องพวกวีรกิจแทน ชายวัยกลางคนลนลานเมื่อเห็นเอริคหันมาจ้องเล่นงานแทน ทันใดนั้นก็นึกได้ว่าพยัคฆ์เคยให้กระสุนเงินไว้ วีรกิจจึงรีบหยิบปืนที่บรรจุกระสุนเงินออกมาและเล็งเข้าที่มนุษย์หมาป่ายักษ์ผู้กำลังวิ่งเข้ามาทางนี้

ปังๆๆ!!

เขายิงออกไปสามนัด กระสุนเงินที่มีไส้ในเป็นยาพิษก็ทำให้เอริคหยุดชะงักได้และเจ็บปวดไม่น้อยแต่เพราะความโกรธที่มากยิ่งขึ้นทำให้เขาเริ่มคลั่งขึ้นมาอีกครั้งและทำลายต้นไม้อันเป็นที่กำบังของวีรกิจและเหล่าลูกน้องจนเกือบเข้าถึง

พยัคฆ์เห็นเอริคที่โรมรันทางนั้นอยู่ก็รีบวิ่งมาดึงออกไปทันที คราวนี้สองเจ้าป่าประจันหน้ากันอีกครั้ง พยัคฆ์และเอริคจ้องกันเขม็ง

โฮก!!

ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง พยัคฆ์ปลดปล่อยความเป็นสัตว์ป่าออกมาจนหมดไม่คิดเก็บไว้อีก พระจันทร์สีเลือดเลือนลับหายไปโดยจันทรุปราคา

“มึง!!”

ทำให้ชายหนุ่มลูกครึ่งคลั่งยิ่งกว่าเดิม ด้วยความโกรธ เอริคตัดสินใจหันไปเล่นงานนาราที่นอนสลบอยู่ พยัคฆ์ก็เร็วพอที่จะใช้ตัวกำบังคนรักไว้รับกรงเล็บแหลมคมหนาแต่เพียงผู้เดียว ชายหนุ่มในร่างเจ้าชายอสูรอดกลั้นกับความเจ็บปวดแสนสาหัส หลังของเขากำลังเหวะหวะไปด้วยฝีมือของเอริค ตากลมที่สลบสไลอยู่ก็ค่อยฟื้นลืมตาและต้องตกใจอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าที่ไม่ใช่แยกเขี้ยวในร่างคนแต่เป็นร่างจริงๆ

“พี่เสือ” เธอจำดวงตาสีฟ้านั้นได้ไม่ลืมแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในร่างตนธรรมดาและเลื่อนไปมองมนุษย์หมาป่าอีกตัวที่พยายามทำร้ายสามีของเธอที่เอาตัวมาบังเธอไว้อย่างน่าหวาดกลัว

ทันใดนั้นพยัคฆ์ก็คลำมีดเงินได้ ใช้อึดใจเดียวหันมาแทงที่ขั้วหัวใจจนหมดด้ามมีด เอริคจึงชะงักลงและค่อยๆทุรนทุรายด้วยความแสบร้อนเหมือนกับถูกไฟเผาอย่างลุกโหมกระหน่ำอยู่ภายใน ร่างมนุษย์หมาป่าก็เริ่มลดลงเป็นคนธรรมดา

“อ๊าก!!” ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวนอนดิ้นอย่างเจ็บปวดแสนสาหัดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นใจลงอย่างน่าอนาถ  พยัคฆ์เดินเข้ามาดูอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าคำรามลั่นอีกครั้งเพื่อแสดงว่าเขาเอาชนะฆ่าศัตรูได้ราบคาบ

“โฮก!!” ร่างของเขาจึงกลับกลายเป็นคนธรรมดาเช่นเดิมและหันไปช้อนร่างภรรยาสาวและมองข้อมือบางช้ำอย่างเจ็บปวดใจ เป็นเขาอีกแล้วที่ทำให้นาราต้องมาเดือดร้อน

ทั้งหมดที่หลบอยู่ก็ค่อยๆเดินออกมาแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างเพราะความกลัว กลัวว่าเจ้าหมาป่าตัวเท่ายักษ์เมื่อครู่จะออกมาอีก

“พยัคฆ์ลูก..เอ่อ..”

“นายเป็นแวร์วูฟ” แสงที่เพิ่งตามมาสมทบจากที่คอยอยู่มุมสูงก็ตื้นเต้นมองเจ้านายอย่างปลาบปลื้ม ไอ้เขามันแฟนคลับมนุษย์หมาป่าอะไรเทือกนั้นอยู่แล้วจึงรู้สึกตื่นเต้นแทนตื่นตระหนก

“ใช่ผมเป็น” ทุกคนรีบถอยกรูดห่างออกไปอีกเว้นแต่แสง “แต่รับรองได้ผมจะไม่ทำร้ายใคร” เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนจึงเบาใจลงและค่อยๆเดินเข้ามาหาอีกครั้ง

“ไม่ว่าลูกจะเป็นอะไร ลูกก็ยังเป็นลูกของพ่อ”

“พ่อ” สองพี่น้องหันมาจ้องผู้เป็นพ่อสลับกับพยัคฆ์อย่างแปลกใจ บางทีอาจจะมีอะไรที่พวกเขาไม่รู้อีกก็เป็นได้

“กลับบ้านกันเถอะ” พยัคฆ์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบและหันไปมองหญิงสาวที่แสนอ่อนแรงในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยนต่างจากเมื่อครู่ ในที่สุดเรื่องก็จบลง เขาจะได้อยู่อย่างมีความสุขกับภรรยาอย่างที่ต้องการเสียที

“กลับบ้านเรากันเถอะ”

TBC

ความพระเอกนะคะ ตอนหน้าคงจะได้อำลาพี่เสือจริงจังแล้ว ซึ่งไม่แน่ว่าไรท์อาจจะลงคืนนี้เลยหรือไม่ก็คงลงพรุ่งนี้ค่า รักรีดทุกคนมาก ขอบคุณจริงกับทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นท์เลย อาจจะไม่ได้ตอบทุกคนแต่อ่านทุกคอมเม้นนะคะ อ่านแล้วก็ไปแอบยิ้มชอบใจคนเดียว 555 ไรท์ซาบซึ้งจริงๆค่ะ ถ้าจะติชมยังไง ไรท์ก็ยินดีรับฟังนะคะเพื่อการพัฒนาในเรื่องต่อๆไป   

#ด่าได้แต่อย่าแรงไรท์เจ็บ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว