email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 6 ตึกตัก 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ตึกตัก 1

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ตึกตัก 1
แบบอักษร

ตอนที่ 6

ตึกตัก 1

“อย่าให้ได้ยินว่าแอบนินทาอีก ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่จูบ”

พูดจบประโยคเขาก็ปิดประตูลงทันที

ปัง

เออ!

ให้มันได้แบบนี้ดิ อยู่กับเขานี่แม่ง มีแต่เสียกับเสียอะ

 

 

11.00 น.

เสียงจากรายการทีวีดังขึนเป็นระยะ ส่วนฉันที่ฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยเข้าใจเลยไม่ค่อยสนใจเนื้อหาตรงหน้าเท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่จะขอร่างสูงที่ตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีอยู่นี่สิ จะขอยังไงดีว้า ได้แต่เหลือบมองเขาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่กล้าถามสักที

“มีอะไร”

เหมือนเขาจะรู้เเฮะ ว่ากำลังอยากให้ถามก็ฉันเล่นนั่งมองเขาตั้งนานอะ ไม่รู้ตัวก็ให้มันรู้ไป

“คือว่า ฉันขอไปเก็บของที่หอได้มั้ยอะ ถ้านายจะให้ฉันอยู่ด้วยที่นี่...”

“อืม...เดี๋ยวไปส่ง”

ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ร่างสูงก็ตอบรับขึ้นมาก่อนเลยทำให้บรรยากาศมันเงียบๆต่อไป

คงจะมีแต่เสียงในทีวีเท่านั้นที่ช่วยทำให้บรรยากาศรอบตัวไม่เงียบจนเกินไป

“ชื่ออะไร”

“ห้ะ...ก็เอ่อ พิมพิลาไล”

จู่ๆเขาก็เอ่ยถามชื่อฉันออกมา  ก็รู้แล้วไม่ใช่รึไง

“ชื่อเล่น”

อ้อ ชื่อเล่นนี่เอง เลยรีบตอบเขากลับไป

“จันทร์เจ้า”

“แปลกดี”

แปลกตรงไหนกัน ชื่อจันทร์เจ้านี่แปลกตรงไหนกัน เก็บความสงสัยไว้ในใจเพราะไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอีก

“แล้วนายอะ”

ในเมื่อเขาถามฉัน ฉันก็ควรจะถามเขาตอบใช่มั้ยล่ะ

“เคยบอกไปแล้วหนิ”

“ตอนไหนอะ”

ฉันเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง บอกฉันแล้วงั้นเหรอตอนไหนกัน ก็เรียกแต่นายมาตลอดนี่นา

“ตอนนั้นไง ตรงนั้น”

เขาพูด พลางชี้มือไปยังผนังใกล้กับประตูห้อง แล้วฉันก็ถึงบางอ้อในทันที

 

‘คิณ ชื่อฉัน’

ร่างสูงสบสายตาหวานๆของร่างเล็ก พร้อมกับบอกชื่อเขาไปแต่ดูเหมือนกับว่าเธอจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

‘เรียกชื่อฉัน’

‘อืม….คิณ’

 

พอนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นทันที เขานี่ขยันทำให้ฉันเขินจริงๆเลยนะ

“จำได้ยัง”

“อ้อ..อืม คิณ”

ฉันตอบรับกลับไปด้วยน้ำเสียงติดขัด ในหัวตอนนี้มีแต่ฉากนั้นวนเวียนอยู่เต็มไปหมด

“ฉันเรียนมหาลัยเดียวกับเธอ อยู่ปี 3 วิศวะ”

“อื้อ”

ตอบรับกลับไปสั้นๆ ก็มันไม่รู้จะพูดไร ที่จริงก็เหมือนจะเคยเห็นเขาในมหาลัยเหมือนกันแหละเหมือนเขาจะเป็นคนดังคนหนึ่งเลยด้วย แต่ก็ไม่เห็นว่าเขาจะประกวดพวกเดือนมหาลัยอะไรนั่นเลย เขาน่ะหน้าตาดีมาเลยนะถ้าลงแข่งเนี่ยคงชนะแบบขาดรอยอะ แต่ก็อย่างว่าดูนิสัยเขาดิ คงสนใจอะไรพวกนี้อยู่หรอก

“พูดเป็นแค่อื้อ กับ อื้มรึไงวะ”

มิวายโดนด่าอีก พูดมากก็โดน พูดน้อยก็โดน จันทร์เจ้าควรทำตัวเยี่ยงไรเพคะ

“ก็ไม่มีไรจะพูด”

“อืม”

น่ะ เห็นมั้ยเขาก็ไม่รู้จะพูดไรอีกเหมือนกัน ทำไมบรรยากาศมันน่าอึดอัดงี้เนี่ย หาไรทำละกัน ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยไปทำกับข้าวละกัน แต่ห้องเขาจะมีของสดมั้ยนี่สิ

“นาย..หิวรึยัง”

“เธอหิวเหรอ”

“อืมก็นิดหน่อย”

“งั้นเดี๋ยวฉันโทรสั่งอาหารมาละกัน”

แต่ก่อนที่เขาจะกดโทรสั่งอาหารฉันก็เอ่ยขัดขึ้นก่อน ขืนโทรสั่งอาหารมาฉันก็ไม่มีอะไรทำสิคนยิ่งเบื่อๆอยู่

“เดี่ยวฉันทำเอง นายพอจะมีของสดมั้ยอะ”

“ทำเป็น?”

เขาเอ่ยถามกลับมา พร้อมกับทำสีหน้าแบบว่าฉันทำได้จริงๆเหรอ รู้จักฉันน้อยไปแล้วล่ะ ไม่อยากจะคุยฉันนี่เชฟกระทะเหล็กเลยนะ

“แน่นอน คอยชิมก็แล้วกัน”

“หึ! จะคอยดู เดี๋ยวพาไปซื้อของ”

“จริงนะ”

ฉันยิ้มกว้างขึ้นมาในทันทีหลังจาก ได้ยินคำว่าเดี๋ยวพาไปซื้อของ จะได้ออกไปจากห้องนี้แล้วอะ และด้วยความดีใจมากเกินไปอะมั้ง จึงทำให้ฉันที่จากเคยเว้นระยะห่างจากเขาไกลพอสมควรตอนนี้เริ่มขยับไปใกล้เขาพลางจับแขนเขาเขย่าเบาๆ

“อืม”

“เย้ๆ จะได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว”

“ต้องดีใจขนาดนั้น”

เขาถามกลับมาแล้วก็เหมือนว่าจะ ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆปรากฎบนใบหน้าของเขาด้วย แต่ตอนนี้หุบไปแล้วล่ะ

เฮ้อ เอาไรมากนางทำเป็นอยู่หน้าเดียว คือหน้าโหด

“แน่นอนสิ”

ตอบแค่นี้ก่อนจะยิ้มกว้าง และพอหันไปมองมือตัวเองจึงรู้ตัวว่าจับแขนเขาเอาไว้อยู่เลยรีบผละออกมาแต่ติดที่ว่าร่างสูงจับมือฉันไว้นี่สิ

“อะไรเหรอ”

ฉันถามเขากลับไป เพราะสายตาที่เขามองมาเหมือนต้องการจะสื่อความหมายอะไรก็ไม่รู้  ฉันก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน

“แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

นั่นไงความหมายที่ว่า มีข้อแม้ตลอดอะ

“อะไรอีกอะ”

ฉันทำหน้ามุ่ย ถามกลับเขาไปด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจเล็กๆ

“ทำแกงเขียวหวานให้กินหน่อย”

“ห้ะ! แค่นี้บอกกันก็ได้เดี๋ยวฉันทำให้”

ฉันอึ้งในคำตอบของเขามากอะ หน้าตาจริงจังนั่นกับสิ่งที่เรียกว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนของเขามันโคตรย้อนแย้งอะ คนอะไรอยากกินแกงเขียวหวานก็ต้องทำเป็นข้อแลกเปลี่ยน

“มันทำง่ายเหรอ”

ร่างสูงถามออกมาด้วยหน้าตาอันแสนจริงจัง  นี่เขาคิดว่ามันทำยากงั้นเหรอ คนแบบเขาแค่สั่งเชฟฝีมือดีๆสักคนทำก็ได้กินแกงเขียวหวานอร่อยๆแล้วมั้ย ไม่คิดว่าเขาจะมาบื้ออะไรกับเรื่องพวกนี้

แต่ก็น่ารักดีเนอะ

“ก็ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากหรอก เดี๋ยวทำให้กินน่า ป่ะลงไปซื้อของกันเถอะ”

ฉันลุกขึ้นยืนพลางส่งสายตาให้เขาลุกขึ้นบ้าง แต่ร่างสูงกลับยื่นมืออกมาตรงหน้าแทน

“อะไรอะ”

“จับมือไง”

ตอบกลับมาด้วยหน้าตานิ่งๆ

“ไม่ต้องก็ได้มั้ง”

“เป็นเมีย อย่าขัดดิ”

ไม่รอให้ฉันขัดเขา ร่างสูงก็เอื้อมมาคว้ามือฉันไว้ทันที ก่อนจะเดินจูงมือฉันออกไปจากห้อง ไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ของเขาแผ่ซ่านเข้ามา จนทำให้ฉันรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นผิดจังหวะแปลก ๆ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ทำไมต้องรู้สึกดีด้วยเนี่ย จันทร์เจ้า

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว