email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 6 ตึกตัก 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ตึกตัก 1

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2564 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ตึกตัก 1
แบบอักษร

ตอนที่ 6  

ตึกตัก 1 

 

“อย่าให้ได้ยินว่าแอบนินทาอีก ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่จูบ” 

พูดจบประโยคเขาก็ปิดประตูลงทันที 

ปัง 

เออ! 

ให้มันได้แบบนี้ดิ อยู่กับเขานี่แม่ง มีแต่เสียกับเสียอะ 

 

 

11.00 น. 

เสียงจากรายการทีวีดังขึนเป็นระยะ ส่วนฉันที่ฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยเข้าใจเลยไม่ค่อยสนใจเนื้อหาตรงหน้าเท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่จะขอร่างสูงที่ตอนนี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีอยู่นี่สิ จะขอยังไงดีว้า ได้แต่เหลือบมองเขาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่กล้าถามสักที 

“มีอะไร” 

เหมือนเขาจะรู้เเฮะ ว่ากำลังอยากให้ถามก็ฉันเล่นนั่งมองเขาตั้งนานอะ ไม่รู้ตัวก็ให้มันรู้ไป 

“คือว่า ฉันขอไปเก็บของที่หอได้มั้ยอะ ถ้านายจะให้ฉันอยู่ด้วยที่นี่...” 

“อืม...เดี๋ยวไปส่ง” 

ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ร่างสูงก็ตอบรับขึ้นมาก่อนเลยทำให้บรรยากาศมันเงียบๆต่อไป 

คงจะมีแต่เสียงในทีวีเท่านั้นที่ช่วยทำให้บรรยากาศรอบตัวไม่เงียบจนเกินไป 

“ชื่ออะไร” 

“ห้ะ...ก็เอ่อ พิมพิลาไล” 

จู่ๆเขาก็เอ่ยถามชื่อฉันออกมา  ก็รู้แล้วไม่ใช่รึไง 

“ชื่อเล่น” 

อ้อ ชื่อเล่นนี่เอง เลยรีบตอบเขากลับไป 

“จันทร์เจ้า” 

“แปลกดี” 

แปลกตรงไหนกัน ชื่อจันทร์เจ้านี่แปลกตรงไหนกัน เก็บความสงสัยไว้ในใจเพราะไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอีก 

“แล้วนายอะ” 

ในเมื่อเขาถามฉัน ฉันก็ควรจะถามเขาตอบใช่มั้ยล่ะ 

“เคยบอกไปแล้วหนิ” 

“ตอนไหนอะ” 

ฉันเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง บอกฉันแล้วงั้นเหรอตอนไหนกัน ก็เรียกแต่นายมาตลอดนี่นา 

“ตอนนั้นไง ตรงนั้น” 

เขาพูด พลางชี้มือไปยังผนังใกล้กับประตูห้อง แล้วฉันก็ถึงบางอ้อในทันที 

 

‘คิณ ชื่อฉัน’ 

ร่างสูงสบสายตาหวานๆของร่างเล็ก พร้อมกับบอกชื่อเขาไปแต่ดูเหมือนกับว่าเธอจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ 

‘เรียกชื่อฉัน’ 

‘อืม….คิณ’ 

 

พอนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นทันที เขานี่ขยันทำให้ฉันเขินจริงๆเลยนะ 

“จำได้ยัง” 

“อ้อ..อืม คิณ” 

ฉันตอบรับกลับไปด้วยน้ำเสียงติดขัด ในหัวตอนนี้มีแต่ฉากนั้นวนเวียนอยู่เต็มไปหมด 

“ฉันเรียนมหาลัยเดียวกับเธอ อยู่ปี 3 วิศวะ” 

“อื้อ” 

ตอบรับกลับไปสั้นๆ ก็มันไม่รู้จะพูดไร ที่จริงก็เหมือนจะเคยเห็นเขาในมหาลัยเหมือนกันแหละเหมือนเขาจะเป็นคนดังคนหนึ่งเลยด้วย แต่ก็ไม่เห็นว่าเขาจะประกวดพวกเดือนมหาลัยอะไรนั่นเลย เขาน่ะหน้าตาดีมาเลยนะถ้าลงแข่งเนี่ยคงชนะแบบขาดรอยอะ แต่ก็อย่างว่าดูนิสัยเขาดิ คงสนใจอะไรพวกนี้อยู่หรอก 

“พูดเป็นแค่อื้อ กับ อื้มรึไงวะ” 

มิวายโดนด่าอีก พูดมากก็โดน พูดน้อยก็โดน จันทร์เจ้าควรทำตัวเยี่ยงไรเพคะ 

“ก็ไม่มีไรจะพูด” 

“อืม” 

น่ะ เห็นมั้ยเขาก็ไม่รู้จะพูดไรอีกเหมือนกัน ทำไมบรรยากาศมันน่าอึดอัดงี้เนี่ย หาไรทำละกัน ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยไปทำกับข้าวละกัน แต่ห้องเขาจะมีของสดมั้ยนี่สิ 

“นาย..หิวรึยัง” 

“เธอหิวเหรอ” 

“อืมก็นิดหน่อย” 

“งั้นเดี๋ยวฉันโทรสั่งอาหารมาละกัน” 

แต่ก่อนที่เขาจะกดโทรสั่งอาหารฉันก็เอ่ยขัดขึ้นก่อน ขืนโทรสั่งอาหารมาฉันก็ไม่มีอะไรทำสิคนยิ่งเบื่อๆอยู่ 

“เดี่ยวฉันทำเอง นายพอจะมีของสดมั้ยอะ” 

“ทำเป็น?” 

เขาเอ่ยถามกลับมา พร้อมกับทำสีหน้าแบบว่าฉันทำได้จริงๆเหรอ รู้จักฉันน้อยไปแล้วล่ะ ไม่อยากจะคุยฉันนี่เชฟกระทะเหล็กเลยนะ 

“แน่นอน คอยชิมก็แล้วกัน” 

“หึ! จะคอยดู เดี๋ยวพาไปซื้อของ” 

“จริงนะ” 

ฉันยิ้มกว้างขึ้นมาในทันทีหลังจาก ได้ยินคำว่าเดี๋ยวพาไปซื้อของ จะได้ออกไปจากห้องนี้แล้วอะ และด้วยความดีใจมากเกินไปอะมั้ง จึงทำให้ฉันที่จากเคยเว้นระยะห่างจากเขาไกลพอสมควรตอนนี้เริ่มขยับไปใกล้เขาพลางจับแขนเขาเขย่าเบาๆ 

“อืม” 

“เย้ๆ จะได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว” 

“ต้องดีใจขนาดนั้น” 

เขาถามกลับมาแล้วก็เหมือนว่าจะ ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆปรากฎบนใบหน้าของเขาด้วย แต่ตอนนี้หุบไปแล้วล่ะ 

เฮ้อ เอาไรมากนางทำเป็นอยู่หน้าเดียว คือหน้าโหด 

“แน่นอนสิ” 

ตอบแค่นี้ก่อนจะยิ้มกว้าง และพอหันไปมองมือตัวเองจึงรู้ตัวว่าจับแขนเขาเอาไว้อยู่เลยรีบผละออกมาแต่ติดที่ว่าร่างสูงจับมือฉันไว้นี่สิ 

“อะไรเหรอ” 

ฉันถามเขากลับไป เพราะสายตาที่เขามองมาเหมือนต้องการจะสื่อความหมายอะไรก็ไม่รู้  ฉันก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน 

“แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” 

นั่นไงความหมายที่ว่า มีข้อแม้ตลอดอะ 

“อะไรอีกอะ” 

ฉันทำหน้ามุ่ย ถามกลับเขาไปด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจเล็กๆ 

“ทำแกงเขียวหวานให้กินหน่อย” 

“ห้ะ! แค่นี้บอกกันก็ได้เดี๋ยวฉันทำให้” 

ฉันอึ้งในคำตอบของเขามากอะ หน้าตาจริงจังนั่นกับสิ่งที่เรียกว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนของเขามันโคตรย้อนแย้งอะ คนอะไรอยากกินแกงเขียวหวานก็ต้องทำเป็นข้อแลกเปลี่ยน 

“มันทำง่ายเหรอ” 

ร่างสูงถามออกมาด้วยหน้าตาอันแสนจริงจัง  นี่เขาคิดว่ามันทำยากงั้นเหรอ คนแบบเขาแค่สั่งเชฟฝีมือดีๆสักคนทำก็ได้กินแกงเขียวหวานอร่อยๆแล้วมั้ย ไม่คิดว่าเขาจะมาบื้ออะไรกับเรื่องพวกนี้ 

แต่ก็น่ารักดีเนอะ 

“ก็ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากหรอก เดี๋ยวทำให้กินน่า ป่ะลงไปซื้อของกันเถอะ” 

ฉันลุกขึ้นยืนพลางส่งสายตาให้เขาลุกขึ้นบ้าง แต่ร่างสูงกลับยื่นมืออกมาตรงหน้าแทน 

“อะไรอะ” 

“จับมือไง” 

ตอบกลับมาด้วยหน้าตานิ่งๆ 

“ไม่ต้องก็ได้มั้ง” 

“เป็นเมีย อย่าขัดดิ” 

ไม่รอให้ฉันขัดเขา ร่างสูงก็เอื้อมมาคว้ามือฉันไว้ทันที ก่อนจะเดินจูงมือฉันออกไปจากห้อง ไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ของเขาแผ่ซ่านเข้ามา จนทำให้ฉันรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นผิดจังหวะแปลก ๆ 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 

ทำไมต้องรู้สึกดีด้วยเนี่ย จันทร์เจ้า 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว