email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 5 เช้าอันแสนปั่นป่วน

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 เช้าอันแสนปั่นป่วน

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2564 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 เช้าอันแสนปั่นป่วน
แบบอักษร

ตอนที่ 5  

เช้าอันแสนปั่นป่วน 

 

“หึ! นอนเถอะก่อนที่ฉันจะ...ไม่ไหว” 

 

หยุดพูดไปสักพักก่อนจะจบที่คำว่า ไม่ไหว หมายความว่ายังไง... 

 

เขาไม่พูดอะไรต่อ อ้อมแขนใหญ่กอดรัดฉันเข้ามาในอ้อมกอดของเขาหลวม ๆ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ลงตรงซอกคอของฉันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดบริเวณซอกคอด้วยความแผ่วเบา 

 

อืม... 

 

ฉันว่าฉันก็ควรนอนแล้วเหมือนกันหรือว่าตอนนี้ฉันฝันอยู่กันแน่นะ ตื่นมาพรุ่งนี้ตอนเช้าอาจจะเจอว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ ในหอพักก็ได้ ไม่ใช่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ในตอนนี้  

 

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา สัมผัสอบอุ่นที่ได้รับ เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ บางทีอาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้ 

 

 

 

 

 

 

08.04 น. 

“อื้อ” 

เสียงของร่างเล็กครางออกมาเบา ๆ เมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านกระจกเข้ามาแยงตา จนทำให้เจ้าของร่างพลิกตัวกลับไปอีกด้านเพื่อหลบหลีกแสงแดดที่รบกวนเวลาในเช้าวันหยุดที่แสนสดใสของเธอ ใบหน้าน้อยซุกเข้าหาอะไรซักอย่างที่รู้สึกอุ่น ๆ และแข็ง ๆ  

 

เอ๊ะ 

 

หมอนข้างทำไมแข็งอะ เธอคิดอยู่ในใจแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่น เพราะความง่วงที่มีอยู่ตอนนี้เอาชนะได้ทุกอย่างจริง ๆ  แต่ขณะที่กำลังเคลิ้มเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง กลับรู้สึกว่ามีอะไรหนัก ๆ มาพาดอยู่บนเอวเธอ 

 

แต่ มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ ตอนนี้มันกำลังซุกไซร้ซอกคอเธออยู่ด้วย เธอรีบลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีความง่วงงุนที่มีอยู่ก่อนหน้าพลันหายไปเมื่อพบว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ 

 

โอ้ มาย ก้อด ! 

 

ฉันลืมไปได้ไงเนี่ย ฉันถูกจับตัวมา และตอนนี้ก็กำลังโดนร่างสูงลวนลามอีกแล้วด้วย 

 

“นาย! หยุดนะ ออกไปให้ห่างเลย” 

 

ฉันรีบผลักไสคนตัวใหญ่ที่กำลังมุดหน้าซุกไซร้ซอกคอของฉันไม่หยุดอย่าสุดความสามารถ  

 

หื่นแต่เช้าเลยคนบ้า 

 

“อืม...เสียงดัง” 

 

ทว่าเขากลับไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด แต่กลับใช้อ้อมแขนกอดรัดฉันเข้าไปใกล้ตัวจนแทบจะสิงร่างกันได้อยู่แล้ว 

 

เออ ! 

 

ให้มันได้แบบนี้ 

 

“นาย ตื่นได้แล้วววววว” 

 

แต่มีเหรอฉันจะยอม ตะโกนใส่หูคนร่างสูงสุดเสียง และดิ้นจนสุดชีวิตหวังจะให้หลุดจากพันธนาการของคนขี้เซานี่ให้ได้ 

 

“หยุด!” 

 

“ไม่! จนกว่านายจะปล่อยตัวฉัน” 

 

ทำมาเป็นทำเสียงเข้ม ฉันไม่หยุดหรอกน่า เอาซี้ ดูกันว่าคราวนี้ใครจะชนะ ฉันตั้งท่าจะเตรียมตัวดิ้นอีกครั้งแต่ร่างสูงพลิกตัวมาคล่อมร่างฉันไว้ซะก่อน 

 

สายตาปรือ ๆ อย่างคนง่วงนอน ทรงผมที่ไม่เป็นทรงเท่าไหร่นักแต่กลับทำให้คนตรงหน้าดูดีไปอีกแบบ  ฉันได้แต่กะพริบตามองคนที่กำลังคร่อมตัวเองอยู่ตอนนี้ 

 

อึ้งไปเลยดิ ดาเมจโคตรรุนแรงเลยอะ 

 

โอ้ยยย 

 

คนอะไรพึ่งตื่นนอนยังโคตรหล่ออะคิดดู 

 

“บอกว่าให้หยุดไง! มันติดง่าย” 

 

“ห้ะ...อะไรติด ๆ ง่าย ๆ นะ” 

 

ฉันทวนคำเขาอีกครั้งหนึ่ง เพราะว่าเมื่อกี้มัวแต่มองหน้าเขาจนไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่ร่างสูงพูด  

 

ว่าแต่อะไรทิ่มขาฉันอยู่วะ 

 

“หยุดดิ้น...ลูกฉันมันตื่นเข้าใจ?” 

 

“....” 

 

หน้าร้อนเลยมั้ยล่ะตอนนี้ ทำตัวไม่ถูกเลย มือไม้ที่เมื่อกี้ตีเขาเอา ๆ ตอนนี้รู้สึกว่ามันเกะกะฉิบหาย แสดงว่าไอ้ที่ทิ่มๆขาฉันอยู่นี่ก็คือ… 

 

บ้าเอ๊ยยย จันทร์เจ้าที่จริงแกควรรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่สัมผัสโดนแล้วรึเปล่าวะ 

 

“เข้าใจมั้ย” 

 

ยังมีหน้ามาถาม ใครบ้างจะไม่เข้าใจ 

 

“อื้มม” 

 

ฉันรีบบอกปัดร่างสูงไปก่อนจะเบือนหนีสายตาของคนตรงหน้า ในใจก็คิดว่าเมื่อไรเขาจะลุกออกไป ไอ้ที่ทิ่มขาอยู่นี่ก็เหมือนกันเอาออกไปซักที้ 

 

“ก็แค่นั้น” 

 

พูดจบ ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ หลังจากนั้นก็... 

 

หลับ! 

 

ใช่ค่ะคุณ นางหลับไปแล้ว เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังออกมาจากคนข้างกายบ่งบอกชัดเจนว่าเขาได้หลับไปแล้วจริง ๆ  

 

ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาวะเนี่ย ส่วนฉันอะบอกเลยตอนนี้ไม่คิดที่จะอยู่ใกล้ ๆ เขาแล้วแหละหลังจากที่ได้รับรู้ว่าไอ้นั่นของเขามันไม่ค่อยจะปลอดภัยต่อตัวเองเท่าไหร่นัก 

 

ไปอาบน้ำก่อนละกันเมื่อวานก็ไม่ได้อาบน้ำด้วย มานอนเลย ไม่รู้ว่าเขากอดฉันลงได้ไง ฮา.... 

 

ฉันเดินไปยังห้องหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องแต่งตัวและก็พบว่ามันจริงด้วยมีเสื้อผ้าแขวนอยู่เต็มไปหมดเลย และสาบานว่านี่เสื้อผ้าเขาทั้งหมด นึกว่าร้านขายเสื้อผ้าอะคิดดู โคตรเยอะ ขอยืมสักตัวละกัน  

 

ขออนุญาตตัวเองเสร็จก็จัดการหยิบเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ที่พอปกปิดมาถึงช่วงขาได้ ก่อนและเปิดตู้หาพวกกางเกงขาสั้นที่พอจะใส่ได้ 

 

อันนี้ไม่ใช่ กกน. รีบปิดแทบไม่ทันเห็นแวบ ๆ ว่ามีสีขาวกับสีดำ  จู่ ๆ หน้ามันก็ร้อนขึ้นมาแปลก ๆ นะ >///< 

 

เปิดไปอีกตู้หนึ่งจึงพบว่าไม่ควรเปิดเข้าไปเลย 

 

เชี่ยยยยยยยย 

 

 

 

‘ปืน’!!! 

 

นี่เขามีปืนด้วยเหรอ เขาเป็นใครกันแน่ทำไมถึงดูเป็นคนแปลก ๆ แบบนี้ ตั้งแต่เรื่องที่ซ้อมผู้ชายคนนั้นเมื่อวานแถมยังมีผู้ชายตัวโตนั่นอีกเป็นสิบกว่าคนซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นลูกน้องของเขาทั้งหมด  

 

ไหนจะเรื่องข้อมูลครอบครัวของฉันอีก ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเขากลับรู้ข้อมูลของฉันมากขนาดนั้นนั่นก็แสดงว่าเขาไม่ธรรมดา เห็นฉันแบบนี้ก็คิดนะเว้ย ถึงจะยอมรับว่าเผลอตัวเผลอใจให้เขาอยู่นิด ๆ หน่อย ๆแต่ฉันก็ระวังตัวเองและคอยสังเกตเขาอยู่เหมือนกัน 

 

แล้วก็เมื่อวานตอนมีคนโทรมาหาเขา ที่เขาบอกไปว่าจัดการอะไรซักอย่างให้เรียบร้อยเนี่ยฉันก็ว่ามันแปลก ๆ เขาสามารถขับรถฝ่าตำรวจพวกนั้นมาได้โดยไม่มีใครตามจับและยังดูไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่... 

 

อ้อ! ไม่สิ 

 

ต้องเดือดร้อน ไม่งั้นก็คงไม่กักตัวฉันเอาไว้ให้อยู่กับเขาแบบนี้ โชคดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์เลยไม่มีเรียน ฉันเลยไม่ต้องกังวลอะไร แต่เดี๋ยวคงต้องขอเขาไปเก็บของที่หอพักก่อนเพราะฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้และกระเป๋าผ้าลายนกแพนกวินคู่ใจซึ่งข้างในมีแต่หนังสือวรรณคดีไทยและโทรศัพท์เพื่อนยากของฉันที่นอนตายอยู่ในกระเป๋า  

 

แบตมันหมดน่ะ *_* 

 

ฉันรีบดันลิ้นชักกลับเข้าไปดังเดิม ก่อนที่จะเดินหน้าหากางเกงต่อไปและสุดท้ายก็ค้นพบว่ามันอยู่ในตู้ชั้นล่างสุด พอได้ของตามที่ต้องการก็รีบเดินไปยังห้องน้ำและเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัวอาบน้ำอาบท่าให้ตัวเองสดชื่นสักที 

 

สภาพเหมือนลูกเป็ดเน่าอะตอนนี้  * * 

 

โชคดีที่เมื่อกี้ค้นของของเขาแล้วเจอแปรงฟันที่ยังไม่ได้แกะอยู่อันนึงเลยถือวิสาสะหยิบมาใช้เลย กะว่าเดี๋ยวพอใช้เสร็จแล้วค่อยบอกแค่แปรงฟันอันเดียว ขนหน้าแข้งเขาคงไม่ร่วงหรอกมั้ง 

 

 

 

 

30 นาทีผ่านไป 

ฉันที่ตอนนี้อาบน้ำอาบท่าสระผมเสร็จกำลังเดินพลางเช็ดผมตัวเองออกมาจากห้องน้ำแต่ก็ต้องสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อพบว่าร่างสูงที่คิดว่าหลับอยู่บนเตียงตอนนี้กลับมายืนพิงประตูอยู่หน้าห้องน้ำ แถมยังไม่ใส่เสื้อใส่ผ้านุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวที่พันหมิ่มแหม่อยู่ตรงเอวสอบ 

 

ไม่อายกันบ้างรึไง >< 

 

“เธอหลับในห้องน้ำเหรอวะ ช้าชิบ” 

 

พอจ้องด้วยสายตาโหด ๆ เสร็จ ก็เอ่ยประโยคเจ็บ ๆ ออกมาเลยนะ  

 

ชิส์  ฉันก็ผู้หญิงมั้ยล่ะ 

 

“ก็นึกว่านายหลับอยู่ไง ใครจะไปรู้” 

 

“เถียง?” 

 

เขาจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้าดุ ๆ พูดแค่นี้ก็หาว่าเถียงคิดว่าเป็นใครฮะ คิดว่าฉันกลัวเหรอ 

 

หึ! 

 

“เออ! ขอโทษ” 

 

ก็ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากมายืนเถียงเขาก็แค่นั้นเองนะ  เชื่อเหอะว่าคิดแบบนั้นจริง ๆ 

 

“หึ!” 

 

พอทำเสียงน่าหมั่นไส้นั่นเสร็จร่างสูงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างคนชนะ 

 

เขานี่มัน น่าหมั่นไส้จริง ๆ นะ เกิดมาคงไม่เคยแพ้ ไม่มีวันเข้าใจหรอก ความรู้สึกพ่ายแพ้มันเป็นไงอะ 

 

อย่าให้ฉันเถียงนายชนะบ้างนะ 

 

“ไอ้บ้าเอ้ย” 

 

“ฉันได้ยินนะยัยตัวแสบ” 

 

ฉันสบถออกมาอย่างลืมตัวโดยลืมคิดไปว่าตัวเองยังคงยืนอยู่หน้าห้องน้ำร่างสูงที่คิดว่าเข้าไปแล้วก็เปิดประตูออกมาอีกครั้งพร้อมกับจ้องหน้าฉันเขม็ง 

 

“อะไร ฉันด่าตัวเอง!” 

 

รีบพูดแก้ตัวไปเสียงดัง 

 

“ฉันไม่โง่ อย่าให้ได้ยินอีก” 

 

พูดจบเขาก็เตรียมหันหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง 

 

“คนบ้าอำนาจ” 

 

มิวายยังขมุบขมิบปากด่าเขาเบา ๆ 

 

“อยากโดนทำโทษ?” 

 

“เฮ้ย! นายยังได้ยินอีกเหรอเนี่ย” 

 

และโดยที่ไม่ทันตั้งตัวร่างสูงตรงหน้าก็คว้าเอวฉันเข้าไปประชิดตัวก่อนที่จะ 

 

“จ๊วบ” 

 

ดูดปากฉันแรง ๆ จนเกิดเสียงดังขึ้นก่อนจะผละตัวออกไปแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันต้องหน้าร้อน 

 

อีกแล้ว... 

 

“อย่าให้ได้ยินว่าแอบนินทาอีก ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่จูบ” 

 

พูดจบประโยคเขาก็ปิดประตูลงทันที 

 

ปัง 

 

เออ! 

 

ให้มันได้แบบนี้ดิ  อยู่กับเขานี่แม่ง  มีแต่เสียกับเสียอะ 

 

 

 

 

 

 

ฝากติดตามเพจเค้านะค้าบ >>>> นางฟ้าดาวตก 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว