facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 30 หลานของยาย (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 หลานของยาย (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.4k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 หลานของยาย (✔️)
แบบอักษร

 

ตอนที่ 30 หลานของยาย 

 

เด็กตัวเล็กๆ ที่เอาเเต่นั่งหนาวสั่น สายตามองสอดส่องไปรอบๆ ตัวอย่างไม่ไว้ใจ เเต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงได้ยอมตามหญิงชราคนนั้นกลับมาที่บ้านหลังนี้... 

 

“เอ้า...กินซะนะลูก...ไม่อิ่มก็บอกยาย เดี๋ยวยายทำให้เอ็งใหม่” 

 

หญิงชราคนนั้นพูดออกมาอย่างเอ็นดู เด็กน้อยมองอย่างชั่งใจก่อนจะค่อยๆ ขยับกายเข้าไปใกล้กับจานอาหารที่ยายเเกวางเอาไว้ให้ ฟิวส์มองยายสลับกับจานข้าวก่อนที่จะทนกับกลิ่นหอมยั่วยวนนั้นไม่ไหว เด็กน้อยรีบกระโจนเข้าใส่จานข้าว รีบตักข้าวกินเข้าไปอย่างหิวโหย 

 

“ช้าๆ สิลูก กินเเบบนั้นเดี๋ยวจะติดคอเอาได้นะ” 

“...อ...อร่อย” 

“อร่อยก็กินเยอะๆ เดี๋ยวเอ็งนั่งกินไปก่อน ยายจะไปหาดูชุดที่เอ็งน่าจะใส่ได้มาให้เอ็งใส่” 

“ยะ...อย่าไป!” ฟิวส์รับคว้าเเขนของยายบุญเอาไว้ ใบหน้ามอมเเมมๆ ของฟิวส์มองจ้องไปที่ยายบุญ 

 

เด็กน้อยคนนี้กลัว...กลัวว่ายายบุญจะทิ้งเขาไปอีกคน...เขาไม่อยากอยู่คนเดียวอีกเเล้ว ความกลัวที่เคยมีต่อยายบุญในตอนเเรกเเปรเปลี่ยนเป็นกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวเสียมากกว่า 

 

“ยายอยู่ก่อน” ฟิวส์พูดบอกออกมาเบาๆ 

“เอ็งกินเถอะ ยายไปเเค่ตรงตู้นั้นเอง” 

 

หลังจากวันนั้นฟิวส์ก็อยู่ที่นั่นมาตลอด ยายบุญรับฟิวส์เป็นหลาน ค่อยดูเเลเลี้ยงดูฟิวส์มาอย่างดี... 

 

“ยายยย” 

“อะไรลูก” 

“ดูนี้ๆ” เด็กน้อยพูดบอกออกมาอย่างตื่นเต้น ชี้มือรัวๆ ไปที่ใบคะเเนนของตัวเอง 

“ได้ที่หนึ่งเชียวเหรอลูก เก่งจริงๆ เลยหลานรักของยาย” 

 

ในเวลานั้นเหมือนต่างฝ่ายต่างเติมเต็มให้กันเเละกัน ยายบุญที่อยู่คนเดียวมาตลอดหลังจากสามีเสียไป ส่วนเด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้งก็เหมือนได้ที่พึ่งพิงหลังใหม่ 

. 

. 

. 

“ยายย...ยย” 

“ฟิวส์! ...ตื่น..ลืมตาฟิวส์ ฉันบอกให้ลืมตา!” 

 

ผลึบ! 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบมาสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันคือความฝัน ผมเเค่ฝันถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาก็เท่านั้น ผมเหลือบมองรอบตัวก็พบว่าตัวเองยังอยู่ที่หน้าห้องไอซียูอยู่ หลังจากย้ายตัวยายจากห้องฉุกเฉินมาห้องไอซียูผมคงจะหลับไป.... 

 

“ฝันร้ายหรือไง” 

“เปล่าครับ...ผมเเค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ” 

 

ผมตอบเขาออกไปก่อนจะลุกเดินไปที่กำเเพงกระจกที่กั้นระหว่างห้องที่ผมอยู่กับห้องที่ยายบุญนอนอยู่เอาไว้ ยายบุญนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงมีสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมด 

 

‘ยายครับ ตื่นขึ้นมาหาฟิวส์หน่อยสิครับ อย่าเอาเเต่นอนนิ่งเเบบนั้น ฟิวส์รู้สึกไม่ดีเลย’ 

 

ฝ่ามือขาวยกขึ้นสัมผัสกระจกใสที่เย็นชืด สายตามองจับจ้องไปที่ร่างของหญิงชราที่นังนอนไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า... 

 

‘ยายครับ...ได้ยินฟิวส์ไหม ตื่นขึ้นมาเถอะ’ ชายหนุ่มนึกในใจ ดวงตาสั่นไหวไปมา 

 

“กลับไฝกันเถอะ เธอควรพักได้เเล้ว” มือหนาของเขาจับลงที่หัวไหล่ของผมเเล้วจับให้หมุนหันหน้าไปหาเขา 

“เเต่ผม..” 

“เธอเองก็ยังไม่หายดี กลับไปพักเถอะ” 

“เเต่ผมอยากอยู่นี้ เพื่อยายฟื้นขึ้นมา” 

“เเต่ถ้าเธอเป็นอะไรไปอีกคน หลงจะไม่เหลือที่พึ่งนะฟิวส์” หลง...ใช่! ผมจะอ่อนเเอไม่ได้ ผมยังมีน้องอีกคน... 

“ครับ...งั้นเรากลับกันเถอะ” 

 

ผมเหลือบเข้าไปมองยายอีกครั้ง ก่อนจะถูกคุณโทมัสจูงมือพาผมเดินออกจากตรงนั้นมา คุณโทมัสพาผมมานั่งในรถยนต์คันหนึ่ง...โดยครั้งนี้คุณโทมัสเป็นคนขับเอง พวกเราขับตรงออกจากโรงพยาบาลมา มีรถยนต์ของพวกพี่ๆ ชุดดำตามหลังมาอีกที... 

 

“อยากจะร้องไห้ไหม...ในนี้มีเเค่ฉัน ถ้าเธอ..” 

“ฮึก...ผมไม่ชอบเลย...มีเส้นหลายสายเครื่องมือหลายเครื่องห้อยเต็มตัวยายไปหมด ผมรู้ว่ายายต้องเจ็บมากเเน่ๆ...ฮึก...ถ้าผมยังฝืนเอาไว้เเบบนี้ยายก็จะยิ่งทรมาน...ฮึก...เเต่ผม...ผมไม่อยากเสียยายไป..ฮึก” 

 

คุณโทมัสเลี้ยวรถจอดเข้าข้างทาง เขาดึงตัวผมไปกอดไว้เเน่น ลูบหลังปลอบใจผมไม่หยุด...เราอยู่เเบบนั้นกันสักพักจนผมไม่รับรู้อะไรอีก มาสะดุ้งตื่นอีกที่ก็พบว่าตัวเองกลับมาที่บ้านของยายบุญเเล้ว พวกเรานอนอยู่ในมุ้งนอนของผมกับคุณโทมัสมีหลงนอนอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับคุณโทมัส...ผมยกมือลูบหัวน้องเบาๆ ... 

 

“ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะปกป้องหลงเองนะ” ผมพูดออกมาเบาๆ ถึงจะรู้อยู่เเล้วว่าน้องคงไม่ได้ยินเพราะหลับอยู่ เเต่ผมก็อยากจะพูด 

“ฉันก็จะเป็นคนปกป้องเธอเอง” 

 

คุณโทมัสลืมตาขึ้นมามองผม เขาเขยิบกายเข้ามาหา ยกมือลูบเเก้มผมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ บรรจงจูบลงบนเเก้มขอบผม 

 

“ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเอง” 

 

ในเช้าวันต่อมาพวกเราก็รีบไปที่โรงพยาบาลกันเเต่เช้า วันนี้หลงขอผมหยุดเรียนหนึ่งวันเพราะอยากจะไปหายายซึ่งผมก็ไม่ได้ห้ามอะไร.... 

 

“เดี๋ยวฉันจะพาหลงไปซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อ เธอจะเอาอะไรไหม” 

“ไม่ล่ะครับ...ผมไม่อยากกินอะไร” 

“....งั้นฉันจะดูๆ มาเผื่อเเล้วกันนะ” 

 

ผมรู้ว่าการที่ผมเป็นเเบบนี้มันทำให้คุณโทมัสเป็นห่วง เเต่ผมร่าเริงไม่ไหวจริงๆ เหตุการณ์การที่เกิดขึ้นตอนนี้มันหนักมากเหลือเกิน…ผมก้มมองมือถือเครื่องของยายบุญ...ผมคิดว่าผมควรจะโทรหาญาติๆ ของยาย ถึงผมจะไม่ค่อยรู้จักพวกเขา เเละพวกเขาก็ไม่เคยมาหาหรือมาเยี่ยมยายสักครั้ง เเต่ผมคิดว่าผมครจะโทรบอกพวกเขา.... 

 

ผมกดไล่ดูเบอร์ในมือถือของยายจนมาหยุดอยู่ที่ชื่อของคนๆ หนึ่ง “เพ็ญ” ชื่อนี้ผมจำได้ว่าเป็นชื่อของน้องสาวยาย ถึงจะไม่สนิทด้วยเเต่ก็พอจำได้ว่าเขาเคยมาหายายเมื่อนานมาเเล้ว ตอนที่ผมยังเป็นเด็กอยู่… 

 

ติ๊ดดด...ดดด 

 

(“โทรมาทำไมพี่บุญ ถ้าจะทวงเงิินที่ฉันยืมมาละก็บอกเลยว่าฉันไม่มี ไม่ต้องทวงเพราะไม่มีให้โว๊ย!”) 

“อย่าพึ่งวางนะครับ!” ผมรีบพูดดักเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะกดวางสาย 

(“เเกเป็นใคร…”) 

“ผมฟิวส์ครับ เป็นหลานของยายบุญ” 

(“โธ่ๆ คนเราพูดมาได้เต็มปาก...เเกมันก็เเค่ไอ้เด็กเหลือขอที่พี่ฉันรับมาเลี้ยง!”) 

“.....” 

(“เเล้วไอ้เด็กเหลือของอย่างเเกโทรมาหาฉันทำไม!”) 

“ผมจะบอกว่า...ยายเข้าโรงพยาบาลครับ” 

(“.....”) 

“อาการยายไม่ค่อยจะดี....ผมอยากให้คุณมาเยี่ยมยาย” 

(“พี่ฉันเป็นอะไร”) 

“ยายวูบครับ เเล้วเสี่ยงหลักล้มลง หน้าจู่มเข้าไปในโอ่งใส่น้ำ” 

(“เเล้วยังไง...ก็เเค่วูบ คงไม่ต้องให้ฉันไปเยี่ยมคนที่เป็นลมหรอกมั้ง”) 

“ไม่นะครับ! อาการยายหนักมาก...หมอบอกว่า...ยาย...อาจไม่รอด...ตอนนี้ยายอยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ...ช่วยมาเยี่ยมยายเถอะนะครับ…” 

(“งี่เง่า! ฉันคงไม่เหาะจากระยองไปเยี่ยมคนที่เเค่เป็นลมหรอกนะ เอาไว้ตายเเล้วค่อยโทรมา...ตุ๊ด.ดด!!”) 

 

ผมกำโทรศัพท์ในมือเเน่น...รู้สึกโกรธเเทนยายจริงๆ...เเต่ว่าถึงจะโกรธเขาเเค่ไหนก็ไม่เท่าโกรธตัวเองหรอก...ผมก็ยังคิดว่ามันเป็นความผิดของผมอยู่ดีที่ยายต้องมาเป็นเเบบนี้... 

ผมได้เเต่เดินคอตกกลับมานั่งตรงที่พักด้านนอกห้องไอซียู...ตอนนี้ทำได้เพียงนั่งรอเวลาเข้าเยี่ยมเท่านั้น….ก็พอจะเข้าใจว่าการจะมาเยี่ยมคนไข้ที่อยู่ห้องพักไอซียูเเบบนี้มันจะต้องเข้าเยี่ยมเป็นเวลา เเต่ก็อดจะหงุดหงิดในใจไม่ได้...ยายอยู่เเค่ตรงหน้าเเค่นี้เอง...เเต่ผมไม่สามารถเข้าไปหาท่านได้… 

 

“ฟิวส์” 

“คุณโทมัส” 

“มานี้สิ” เขาพูดออกมาเสียงอ่อนโยน ยกมือทั้งสองข้างค้างไว้กลางอากาศรอผมเข้าไปสวมกอดเขา...เเละเเน่นอนว่าผมทำ 

 

ผมพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดเขาเอาไว้เเน่น ซุกหน้าซบลงบนไหล่กว้างของเขา....ทุกๆ อย่างมันตีตื้นขึ้นมาหมด ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงดี...ไม่รู้เเม้กระทั่งจะตัดสินใจกับเรื่องนี้ยังไง...ผมทำอะไรไม่ถูก เเค่คิดว่าชีวิตของยายขึ้นอยู่กับคำตอบที่ผมจะตอบหมอผมก็ยิ่งรับไม่ได้...ถ้าผมจะให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจออกก็เหมือนผมเป็นคนปล่อยให้ยายตายไป เเต่ถ้าผมยังดึงดันให้ยายอยู่ต่อก็เหมือนผมทรมานท่านเอาไว้ 

 

“...ผมรับไม่ไหวเเล้ว...ฮึก...กก” น้ำเสียงสั่นเครือ เเววตาสั่นไหวของฟิวส์ ถึงโทมัสจะไม่ได้เห็นเพราะอีกฝ่ายซุกหน้าลงกับไหล่ของเขาอยู่ เเต่เขากลับรับรู้มันได้อาจเป็นเพราะเเรงสะอื้นเบาๆ ที่ร่างบางส่งผ่านมาให้... 

 

โทมัสกอดคนในอ้อมกอดของตัวเองเเน่น พอเกิดเรื่องเเบบนี้ขึ้นมันทำให้คนในอ้อมกอดของเขาต้องคิดมากเเละพอมันเป็นเเบบนั้น ตัวของเขาเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ 

 

"อย่าเป็นเเบบนี้สิ ฉันเป็นห่วงนะ" 

 

ยังคงต่อเนื่องไปด้วยความดราม่า.....อย่าว่าไรท์ใจร้ายยย...เพราะไรท์ใจร้ายจริง 5555 ก็หวานกันเกินไปอะไรท์อิจฉา!! เเต่ก็เเอบสงสารหนูฟิวส์อยู่นิดๆนะเนี่ย….คิกๆๆ 

**ถ้าเจอคำผิดบอกไรท์หน่อยน่าาา ตอนนี้สายตาพร่ามัวไปหมดเเล้วววว** 

#โทมัสฟิวส์ #เจ้าตัวขาวของนายมาเฟีย 

BY : ลั้น ลา 

ความคิดเห็น