ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

EP 1 Myboy




ตึ้งๆๆ~

Lineeeee!!

DL ( my boy )


DL: นอนยังที่รัก?

DL : อย่านอนดึกนะ

Piim : กำลังค่าาาา

Piim : Sent Sticker

DL : ทำอะไรอยู่ครับ

Piim : กำลังนั่งเขียนรีวิวอยู่

Piim : นายล่ะ

DL : กำลัง...คิดถึงพิมอยู่ไง

DL : Sent Sticker

Piim : จะอ้วก!!

Piim : พูดอะไรน่ะ!

DL : 555555

DL : พูดเรื่องจริงไง


ฉันที่ก่อนหน้านี้กำลังตั้งหน้าตั้งตาเขียนรีวิวขนมหวานอยู่อย่างตั้งใจ ก็หันมาสนใจข้อความที่ดีแลนแชทมาหา...

ดีแลนคือใคร..ใครคือดีแลน?

ทาดา~

ดีแลนที่ว่าคือแฟนฉันเองแหละ ฮุฮิๆ~ เราคบกันมาสักระยะนึงแล้ว เดือนหน้าก็จะครบรอบหนึ่งปีที่เราคบกันแล้ว ตื่นเต้นจังงงง

ดีแลนเป็นหนุ่มลูกครึ่งไทยแคนาดา นิสัยดีน่ารักอบอุ่นเอาใจใส่เก่ง ชอบทำให้ฉันยิ้มตลอด...

พูดแล้วก็คิดถึงจัง~ (มีความอวดแฟนขนาด)


เขาชอบหวานชอบอ้อนใส่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน...ดีแลนแก่กว่าฉันได้สองปีมั้ง แต่เขาไม่ยอมให้เรียกพี่ เขาบอกว่าไม่ชอบ...ทุกวันนี้ยังบังคับให้ฉันเรียกดาร์ลิงไม่ก็ที่รักอยู่เลย แต่ฉันไม่เรียกไง...มันไม่ชินอ่ะ ขอเรียกแค่ชื่อก็พอ....

อ่อ ฉันชื่อพิม..อายุยี่สิบสองจะยี่สิบสามละ ไม่ได้เรียนต่อะไร..จบมอปลายได้ก็ถือว่าดีแค่ไหนละ เพราะตังค์จะเรียนต่อมหาลัยดีๆไม่มีไง แต่ฉันก็ไม่ท้อแค่นี้หรอกนะ สองแขนสองขายังมี..ทำงานได้ซะอย่างแค่นี้ก็ไม่อดตายแล้วว่ามั้ย

ส่วนญาติพี่น้องฉันก็ไม่มีไง ล่าสุดก็มีป้าคอยส่งเรียนตอนมอปลายแต่แกก็จากไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันตัวคนเดียว...


พูดไปเยอะแล้ว..วกเข้าเรื่องแฟนสุดที่รักฉันดีกว่า..อิอิๆๆ ^~^

คุณแฟนฉันหรอ...อืม...ไม่พูดเยอะละกัน เอาเป็นว่าเขาดีหมดอ่ะ คริคริๆๆ ฉันรู้สึกดีตรงที่เขาไม่คิดจะรังเกียจฉันไง ฉันทั้งจนทั้งไม่มีการศึกษาเหมือนคนอื่นๆเขา เขาก็ยังให้โอกาสฉัน..ขอฉันคบเป็นแฟน...

โอ๊ยคือดีอ่าาาา ^^

Lineeeeee~

DL : good night

DL : รีบนอนนะครับบบ

Piim : okay kaaaaa!

DL : รักนะ

Piim : ค่าาาา

Piim : รู้แล้ววว รักเหมือนกัน

DL : รักมากกว่า

Piim : กวนละ?

Piim : ไปนอนนนนนนน

DL : โอเค

DL : Sent Sticker

หลังจากนั่งยิ้มอยู่หน้าจอโทรศัพท์นานสองนาน ก็คนมันมีความสุขไง ไม่รู้สิตั้งแต่คบกับเขามาฉันก็มีความสุขทุกวัน....

“รีบนอนดีกว่าเรา..”

ฉันปิดโน้ตบุ๊คลงก่อนจะเอาไปเก็บไว้ที่เดิมแล้วรีบเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ฉันจะต้องออกไปทำงานแต่เช้า...



@ร้านเค้ก

“โอกาสหน้าเชิญใหม่นะค้าาาาา ^^”

ตึ๊งดึงงง~

ลูกค้าหอบหิ้วเค้กออกไปหลายกล่อง วันนี้รู้สึกขายดีแต่เช้าเลยนะเนี่ย อ่อ ฉันทำงานประจำอยู่ที่ร้านเค้กนี่ค่ะ ทุกวันจันทร์จนถึงวันพฤหัส เลิกงานอีกทีก็สามทุ่มโน่น....

บอกแล้วไงว่าฉันทำหลายอาชีพ...ทำไปทำมาก็สนุกดีออกนะ...

“พี่บิวสวัสดีค่ะ”

“จ้า ขายดีแต่เช้าเลยร้านเรา” พี่บิวเดินเข้ามาในร้านยิ้มแย้มแจ่มใส อ่อ พี่บิวเป็นเจ้าของร้านเค้กที่ฉันทำงานอยู่น่ะ พี่แกใจดีมากๆ...คอยช่วยเหลือฉันกับเพื่อนตลอด นั่นไงพูดถึงก็มาปุ๊บ!

“สวัสดีค่ะ”

“....เห็นโทรมาลาแล้วนี่เรา?” พี่บิวเอ่ยถามยัยฟ้า

“พอดีฟ้ายังไหวค่ะ เลยคิดว่ามาทำงานดีกว่า” ยัยฟ้าตอบกลับพร้อมกับยิ้มไปให้แห้งๆ

“ดีละ งั้นพี่ขอตัวไปเช็คของก่อนนะ ถ้าไม่ไหวก็พักได้นะเรา...”

“โอเคค่ะพี่บิว...”

พูดจบพี่บิวก็เดินเข้าไปหลังร้านทันที...ฉันเลยหันไปถามยัยฟ้าทันที

“แกไม่สบายตรงไหนอ่ะ! เป็นอะไรมากป่าว? ไปหาหมอมั้ย?” ฉันจับหน้ายัยฟ้าพลิกไปพลิกมาอย่างเป็นห่วง นี่ไม่สบายก็ไม่เห็นบอกกันเลย คนอุตส่าห์เป็นห่วง!

ฟ้าใสกับฉันรู้จักกันมาได้จะสามปีละ เราสนิทกันมากไม่สิฉันมีเพื่อนสนิทแค่คนเดียวก็คือยัยฟ้านี่แหละ ฟ้าใสเป็นผู้หญิงน่าตาน่ารักอายุเท่ากันกับฉัน มีอะไรเราก็ช่วยกันแชร์กันตลอด แต่เวลามีผู้เข้ามาก็จะเล็งนางก่อนเป็นพิเศษ ฮ่าๆๆๆ เรื่องนี้ฉันขอบายละกัน..เพราะไม่ค่อยอยากจะยุ่งเท่าไหร่ มีแค่คนเดียวก็เพียงพอละ


“เว่อๆๆ แค่ปวดหัวนิดหน่อยย่ะ!” ยัยฟ้าหันมาตอบฉันก่อนจะจับมือฉันออกไปจากหน้า

“แล้วแกกินยายัง?”

“ไม่”

ดูมันตอบกลับมาสิ!

“ต้องกิน! เดี๋ยวก็ไม่หายขาดหรอก” ฉันกำชับไป ก็ยัยคนนี้น่ะไม่ชอบกินยาไง ทำตัวเหมือนเด็ก เฮ้ออ

“ไม่ เดี๋ยวก็หายย่ะ”

ฟ้าใสตอบกลับมาก่อนจะเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนของร้านมาใส่

“เชอะ เดี๋ยวก็ได้ไปหาหมอหรอก...” ฉันสะบัดหน้างอนๆใส่ แบบที่ชอบทำประจำ...



พักเที่ยง....

“สาวๆกินไรกันยัง...”

เสียงผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดในร้านเดินเข้ามา

“กำลังจะไปหาไรกินกัน ไปด้วยกันสิภัทร” ฉันเอ่ยชวนภัทรออกไป

‘ภัทร’ ก็คือพนักงานชายคนเดียวของร้าน ผู้ชายสุดสตรองแมนจริงไรจริง ภัทรเป็นผู้ชายตัวสูงน่าตาค่อนข้างจะดีมาก ฮ่าๆๆๆ ใครเห็นเป็นต้องหลงรัก ที่จริงบ้านหมอนี่รวยนะ เท่าที่รู้มานิดนึง...เขาไม่มาทำงานแบบนี้ก็ได้ แต่เขาบอกเขาอยากลองมาทำอะไรแบบนี้ดู พอทำไปทำมากลับหลงรักซะงั้น เลยทำมาเกือบสองปี อ้อพวกฉันเพิ่งเข้ามาทำได้แค่ปีเดียวน่ะ อีกอย่างเจ้าของร้านอย่างพี่บิวก็น่ารักด้วย ฮ่ะๆๆ ^^


“แหมๆๆ จะไปกันแค่สองคนหรอ” เสียงฟ้าใสถามขึ้นหยอกๆ ยัยนี่ชอบแซวตลอด

“ปกติก็ไปกับแกไง แต่วันนี้มีเจ้ามือ...” ฉันแกล้งๆเหลือบตาไปมองภัทร ภัทรก็ยิ้มๆมาให้

“อะ อ่อ ได้สิ เดี๋ยวเป็นเจ้ามือให้”

เขาตอบก่อนจะยิ้มออกมาแล้วมองไปยังยัยฟ้า สองคนนี้มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ ?? ทำเป็นเงียบทั้งสองฝ่าย เชอะ...



หลังจากเลิกงาน....

“ฉันจะกลับแล้วนะ บายยัยฟ้า..บายภัทร!”

“เอ้อลืมไป! จะกลับด้วยกันมั้ยยัยฟ้า?” ฉันสะพายกระเป๋าเรียบร้อย ก่อนจะหันไปถามฟ้าใสขึ้น เมื่อก่อนเราจะกลับรถเมล์ด้วยกัน เพราะหอเราก็อยู่ทางเดียวกัน แต่ช่วงนี้นางบอกว่านางกลับแท็กซี่ เห็นนางบอกว่าขี้เกียจไปยืนเบียดคน....

แต่ฉันกลับแท็กซี่ไม่ได้หรอก ขี้เหนียวอ่ะ แหะๆ ^•^ กลับรถเมล์ประหยัดกว่าเยอะ....

”อืมมม...ไม่อ่ะ แกกลับก่อนเลย ขี้เกีย..”

“ขีเกียจเบียดคน”

ฉันพูดแทรกฟ้าใสขึ้นเหมือนทุกครั้ง บางครั้งการกลับแท็กซี่คนเดียวมันก็อันตรายอยู่นะ ยิ่งเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย...

“ตามนั้น” ฟ้าใสยักคิ้วมาให้

“ภัทรล่ะ?” ฉันหันไปถามภัทรที่กำลังเดินออกมาจากร้าน

“อ่อ วันนี้เอารถมาน่ะ” ภัทรตอบกลับมา

“อ่อๆ เคๆ” ฉันพยักหน้าให้

“งั้นกลับแล้วนะทุกคน”

“อือฮึ....”

“โอเค กลับดีๆนะพิม” ภัทรโบกมือให้ฉัน จากนั้นฉันก็เดินออกมารอรถที่ป้าย..ดีที่ไม่ได้ไกลกันนัก...


ชีวิตฉันก็ประมาณนี้ล่ะนะ...อ้อลืมไป คนสำคัญอีกคนที่ขาดไม่ได้ๆๆๆๆ

‘ดีแลน’

 

 

ติดตามและสนับสนุนนิยายได้ที่นี่น้า

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/932442791.gif

 

by...Inmyfeeling 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น