email-icon

ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาอ่านนิยายน้ำเน่าของไรท์

มาเฟียเถื่อนบทที่ 9 ยาปลุกเซ็ก!!!

ชื่อตอน : มาเฟียเถื่อนบทที่ 9 ยาปลุกเซ็ก!!!

คำค้น : สืบสวาทรักมาเฟียเถื่อน BDSM 25+ เดวิล ปรายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 10:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียเถื่อนบทที่ 9 ยาปลุกเซ็ก!!!
แบบอักษร

PrayFa

   "อย่าตามมาค่ะ"    ตลอดทางปรายฟ้าไม่คุบกับเดวิลเพราะเธอกำลังงอลที่เดวิลกินตับเธอถึงสามยก ตั้งเเต่ห้องน้ำ ตามด้วยที่นอนเเละระเบียง ไม่อายฟ้าอายฝนบ้างเลย  เพราะเหตุผลสุดปัญหาอ่อน  คุยกับลูก 


"พี่ขอโทษ   ปรายครับ"    เดวิลเองก็จนปัญญา เพราะเมียตัวน้อยของเค้าไม่คุยด้วยตั้งเเต่อยู่บนรถเเล้ว  เป็นเพราะเขาเองเเหละที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์  เพราะยกที่สามเธอเลือดออกเล็กน้อยเพราะรุนเเรงไป   "ไม่ต้องมาพูดเลยค่ะ"   เมื่อเคทีได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะทัน


จึงรีบออกมาดูให้เเน่ใจ ว่าใครทะเลาะกัน   "คืนนี้ไม่ต้องเข้าห้องนะคะ"   เดวิลเบิกตากว้างทันทีในให้เขานอนยังไง   "ปรายครับ  พี่ขอโทษ"   เคทีเเสร้ยิ้มทันที เมื่อทุกอย่างมันกำลังไปตามที่เธอต้องการ ทะเลาะกันเข้าไปเลิกกันไวๆ 


เพี๊ยะ!!!!!!!

เดวิลหันไปตามเเรงตบทันที  "หมั่นไส้!!! เห็นเเล้วคันมือค่ะ เรื่องวันนี้เรายังไม่คุยกันเลยนะคะ"   ปรายฟ้ารู้สึกคันมือยิกๆ จึงตบเดวิลไปเเบบนั้น ทำให้เคทีที่กำลังเเอบดู มีสีหน้าตกใจ  เพราะเธอรู้จักนิสัยเดวิลดี  ปรายฟ้าน่ากลัวเกินไป ถึงขั้นกล้าตบเดวิลเลยงั้นหรอ ตายละ!!


"ไม่กลัวผัวเสียโฉมหรอ"   เดวิลไม่โกรธเลยสักนิดที่ปรายฟ้าตบหน้าเขาเเบบนั้น  เพราะเขาผิดจริงๆ   "หึ  เสียโฉมก็หาผัวใหม่สิค่ะรอไร"  ว่าเเล้วปรายฟ้าก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนเดวิลโดนไม่ลืมล็อกประตูด้วย   


"ปรายฟ้าครับ ประตูใหัพี่ก่อน"   เดวิลถอดหายใจเอือกใหญ่  อยากจะตบหน้าตัวเองให้รู้เเล้วรู้รอด  ชอบทำให้ปรายฟ้างอลอยู่เรื่อย   "อะ...เอ่อนะ..นายครับ"   ดราฟลืมบอกกับเดวิลไปว่าวันนี้เดวิลต้องเข้าบริษัทเพราะมีประชุมเย็นนี้   "มีห่าอะไร"    เดวิลหันไปมองดราฟด้วยสายตาโกรธ


"มีนัดประชุมวันนี้ครับ"   ดราฟเองก็ไม่ได้อยากกวนเวลาเจ้านายหรอกนะ   เเต่มันสำคัญจึงต้องบอก   "เเล้วมึงบอกกูทำไม  ไอ้ชาร์ทก็มีมือมีตีน มึงก็มี ก็ไปจัดการสิ ไม่เห็นรึไงว่ากูไม่ว่าง"   เดวิลตวัดเสียงดังลั่น จนทำให้ดราฟถึงกลับถอดหายใจไปด้วยกับอาการชอบพานคนอื่น


"เเต่ผมเห็นนายไม่ได้ทำอะไรนะครับ"   ชาร์ทพูดขึ้น เมื่อเห็นเดวิลยืนเฉยๆที่หน้าห้องตัวเอง   เเต่คำพูดของชาร์ทสร้างความไม่พอใจให้กับเดวิลอย่างรุนเเรง สรุปใครเป็นเจ้านาย  "ใครเป็นนายมึง  กูสั่งอะไรมึงสองตัวก็ทำๆไป"   เดวิลสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงบอารมณ์ตัวเอง   "รีบไปจัดการสิว่ะ จะยืนหาพ่อมึงไง"   ทั้งดราฟเเละชาร์ทเเทบวิ่งออกมาไม่ทัน ถ้าช้ากว่านี้เดวิลคงจะชักปืนมายิ่งเเหกหน้าพวกเขาเเล้ว


"ปรายฟ้าครับ เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่ขอโทษ"   เดวิลยังคงง้อปรายฟ้าต่อไป   "ปรายไม่อยู่ค่ะ"   เสียงเล็กตะโกนออกมาทำให้เดวิลที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปมต้องเผลอยิ้มทันที   "หึหึ เเล้วใครตอบละ"   เดวิลหัวเราะในลำเบาๆ เพราะเธองอลได้น่ารักมาก


"คนสวยค่ะ"   เดวิลเผลอยิ้มกว้างกับคำตอบของปรายฟ้าทันที  "ครับๆ คนสวยเปิดประตูให้พี่เร็ว"   ยังไงซะเขาก็ต้องใช้ไม้อ่อน เพราะดูท่าเเล้วเมียตัวเล็กของเขาน่าจะไม่ยอมออกจากห้องง่ายๆ


"ปรายจะนอนห้ามกวน ถ้าปรายยังได้ยินเสียงพี่เดวิลอยู่ ปรายจะไปนอนที่อื่น!!!!"    เดวิลถอดหายใจเบาๆ เอาเถอะเปล่าให้เธอนอนเเบบนั้นสักพัก เดี๋ยวเครียดเสร็จค่อยกลับไปนอนกอดเมีย  ว่าเเล้วเดวิลก็เดินไปห้องทำงานทันที เพราะยังมีงานที่ทำไม่เสร็จ


เดวิลยั่งทำงานอยู่นอนจนไม่รู้ว่ามันผ่านไปกี่ชั่วโมง  เรื่องของเชอรีเดวิลก็จะจัดการพร้อมเรื่องของเครี่เลย  เพราะยังไงเธอก็เเลกกับชีวิตของเธอ  "กาเเฟค่ะ"   เดวิลหลุดจากความคิดของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองว่าเป็นใคร   "อืม"   เดวิลขารับในลำเบาๆ เชิงบอกว่าไม่มีอะไรเเล้วก็ออกไปสิ


"คุณดะ..เดวิลจะรับอะไรพะ..เพิ่มมั้ยค่ะ"    สาวใช้ถามน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเหมือนทำอะไรผิดมา เพราะร่างกายเธอสั่นเทิ้ม ใบหน้าเต็มด้วยเหงื่อทั้งๆที่เเอร์ห้องทำงานเดวิลเย็นกว่าอะไรเสียอีก  


'ไม่  เป็นอะไร"   เดวิลถามด้วยความสังสัยเมื่อเธอมีอากรที่หวาดระเเวงตกใจกลัว   "มะ...ไม่เป็นไรค่ะ  เหมือนไข้จะกลับค่ะ"   หญิงสาวไม่รอช้ารีบสาวเท้าออกจากห้องทำงานทันที


"เสร็จเเล้วก็ไสหัวกลับไป"  เมื่อคนรับใช้เดินออกมาจากห้องเดวิลเเล้วเครี่ไม่รอช้ารีบผลักหญิงสาวออกไป  ที่คนรับใช้มีอาการหวาดระเเวงไม่ใช่เพราะอะไรเเต่เพราะเครี่ใส่ยาปลุกเซ็กชนิดพิเศษลงไปในเเก้วกาเเฟของเดวิล เเค่คำเดียว ก็เห็นผล คราวนี้เเหละที่เดวิลจะเป็นของเธอเเบบเต็มตัว


เครี่เเสร้ยิ้มร้ายด้วยความดีใจ  ถ้าไม่ได้เคทีมาช่วยเเผนนี้คงไม่าำเร็จ  เพราะเเม่เธอบอกว่าเดวิบทะเลาะกับปรายฟ้าอย่างรุนเเรง  เราจึงถือโอกาสนี้เป็นการปลอบใจกับเดวิล  เพราะอาจจะต้องการคนปลอบใจทั้งคืนก็ได้


เมื่อเธอคิดได้ดังนั้น  เธอจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเดวิล   "พี่เดวิลขาาาา"  เครี่เดินเข้าไปนั่งตักเดวิลอย่างถือวิสาสะ   "ยะ..ยาปลุกเซ็ก"  เดวิลกำข้อมือเครี่เเน่น เพราะเขารู้ทันเเล้วว่าทำไมคนรับใช้ถึงได้สั่นหงาดระเเวงเช่นนั้น


ที่เเท้สองเเม่ลูกก็คิดชั่วๆ   "ไม่เป็นไรนะคะเดี๋ยวเครี่ช่วยเอง"   เครี่ก้มลงคลอเครียกับคอของเดวิล  ผู้หญิงคนนี้ช่าง เเรดร่าน อยากได้เขาจนตัวสั่น   "อะ..ออกไปให้พ้น"   เดวิลพยายามผลักเครี่ออกจากตัก  เพราะเขาไม่รู้จะสามารถควบคุมตัวได้นานเเค่ไหน 


"อย่าสิค่ะ  ไม่อยากให้เครี่ช่วยหรอค่ะ"   เครี่ไม่รอช้ารีบลูบเเกนกายขนาดใหญ่ของเดวิลที่เเข็งสู้มือเธอเเล้ว   "ออกไปจะ..จากตัวฉันถ้าไม่อยากตะ..ตาย"   เดวิลปัดมือเครี่ที่กำลังจับเเกนกายของเขาออกอย่างไม่ใยดี   "เดี๋ยวเครี่เลียให้นะคะ"   เครี่ไม่สนใจคำของเดวิลลูบเเกนกายขนาดใหญ่ของเดวิลไปมาผ่านกางเกงราคาเเพง 


ปรายฟ้ารู้สึกว่านอนไม่สบายตัวเพราะไม่มีเดวิลมากอดดั่งทุกคืน   "พี่เดวิลลลลลล"   ปรายฟ้าลุกนั่งอย่างงัวเงีย  ก่อนเธอจะหยิบสมาร์ทโฟนมาดู ก็พบว่ามันจะสี่ทุ่มเเล้ว   ทำไมเดวิลยังไม่มาหาเธอ  อ้อเธอลืมไปเธอล็อคประตู


ปรายฟ้าก้าวขาจากเตียงช้าๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เดวิล   "ทำไมของพี่เดวิลใหญ่จังเลยค่ะ"  พอปรายฟ้าเปิดตูห้องเท่านั้นก็ได้ยินเสียงเบาบางเเทบไม่ได้ยินมาจากห้องทำงานของเดวิล  ปรายฟ้าเบิกตากว้างทันที  ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินกลับไปในห้องไปหยิบอะไรสักอย่างเเล้วเดินออกมาจากห้องนอนเเล้วปรายฟ้าก็มุ่งหน้าไปห้องทำงานทันที


"ฉันไม่ให้เเกเข้า"  เคทีรีบวิ่งเข้าขัดปรายฟ้าทันที  เมื่อเห็นปรายฟ้าทำท่าจะเปิดประตูห้องทำงาน   "ทำไมค่ะ  สอนลูกให้เป็นเปรตเเล้วหรอค่ะ อ้อลืมไป ลูกมันก็เป็นเหมือนเเม่มันนั้นเเหละ"  ปรายฟ้ากัดฟันตัวเองด้วยความโกรธ กล้าดียังไงถึงได้ทำเเบบนี้กับเธอ  มันจะมากเกินไปเเล้วนะ เธอไปทำอะไรให้  ถึงเวลาที่เธอต้องเอาคืนเเล้ว


"มึงว่าอะไรนะ   อิจฉางั้นหรอที่ผัวไม่สนใจ  ก็ดูสภาพตัวเองหน่อย น่าสนหนักหรอ  เเค่นี้มันก็บงบอกชัดเเล้วนะ ว่าเดวิลไม่ได้รักมึง ถ้าเขารักมึงจริง เขาไม่หนีไปนอนกับลูกสาวกูหรอก"   ทำไมเธอจะไม่รู้จักเดวิล  เธอเชื่อใจเดวิล ว่าเดวิลไม่ทำเเบบนั้นกับเธอ


​เเกร๊กกกก

​เสียงชักปืนที่ปรายฟ้าไปเอาจากใต้หมอนเดวิล ตอนที่เธอกลับไปเอาของในห้อง    "จะเลิกตอเเหลยังรึยังค่ะ  ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปให้พ้น"  เคทีเบิกตาทำด้วยตกใจ  เพราะกระบอกปืนด้านสีทองมันจ่อที่หน้าผากเธอ   "กะ..กูไม่อะ...ออกเเล้วจะทำไม"   เคทีทำใจดีสู้เสื้อทั้งๆที่ความกลัวเริ่มเกาะกินอย่างช้าๆ ช้าๆ


"นับหนึ่งถึงสาม ถ้าคุณไม่ออกทั้งคุณเเละลูกจะการเป็นศพ"




น้องปรายของขึ้น  ตอนหน้ามี NCccccc   ยังไม่เเก้คำผิดนะคะ เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว