ขอเชิญทุกท่านพบกับฟิคสุดเพี้ยน

ชื่อตอน : 🍻 Wife Boss ...#27 😎

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🍻 Wife Boss ...#27 😎
แบบอักษร

📣By : 고양이.โคยางงี 🐈

...GOTMY BEBECARUT…


📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌

************ ************




✏ Fic GOT7...(Jack × Youngjae)...#Jackjae #27

😎 เมียเจ้านาย 👶

..... Wife Boss .....


📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌


“พี่แจ็คสัน!”

เมื่อมาลานจอดรถยองแจก็ตะโกนเรียกชื้อคนรักด้วยความเป็นห่วง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบและมืดสนิท


“พี่ยองแจ ฉันว่าเราโดนยัยนั่นหลอกแล้วแหละ”

ซึงกวานเอ่ยทำให้ยองหันขวับไปมองซึงกวานด้วยความไม่เข้าใจ


“ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้น”


“พี่ก็ดูสิรถเจ้านายก็ไม่มี แถมมันไม่มีวี่แววที่จะยิงกันได้เลยนะและฉันก็เชื่อว่าถ้าเจ้านายโดนยิงจริงๆมันก็ต้องมีตอบโต้กันแล้วเสียงมันก็ดังพอที่จะทำให้การ์ดได้ยินนะ”

ซึงกวานเอ่ยทำให้ยองแจคิดตามและทุกอย่างมันก็เป็นความจริง


แปะ~ แปะ~

เสียงตบมือดังขึ้นพร้อมชายรูปร่างสูงใหญ่สามคนออกมาจากรถคันที่จอดอยู่ไม่ไกลทั้งคู่


“เก่งมากครับคนสวย”

ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองส่วนลูกน้องอีกสองคนก็แยกกันไปยืนอยู่รอบๆทั้งสอง


“แกเป็นใครต้องการอะไร”

ยองแจเอ่ยถามด้วยท่าทางหวาดกลัว


“ฉันก็แค่ถูกจ้างมาให้จับพวกแก ฉันไม่รู้จุดประสงค์ของคนจ้างหรอก”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ย


“ใครจ้างพวกแก ซานะงั้นหรอ”

ซึงกวานเอ่ยถาม


“ไม่ได้ถามชื่อมาสะด้วยสิ ไปกับเราดีๆจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ยพร้อมจับข้อมือของยองแจ


“ไม่! ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง”

ยองแจขัดขืนด้วยแรงที่มีทั้งหมดทำให้กำไรข้อมือถูกคนร้ายเกี่ยวจนขาด


“ปล่อยพี่ยองแจนะ”

ซึงกวานเอ่ยพร้อมจะเข้าช่วยแต่ก็โดนจับไว้สะก่อน


เพี๊ยะ~

คนร้ายตบเข้าที่แก้มของยองแจจนใบหน้าหวานหันไปตามแรง ทำให้ซึงกวานปล่อยน้ำตาออกมาคนร้ายง้างมือขึ้นมาหวังจะต่อยท้องให้ยองแจสิ้นฤทธิ์แต่ซึงกวานตะโกนขึ้นมาก่อน


“อย่าฮึก ยอมแล้วพวกเราจะไปกับแก อย่าทำร้ายเขาฮึก”

ซึงกวานเอ้ยพร้อมสะอื้นจนตัวโยน ยองแจหันมองซึงกวานอย่างไม่เข้าใจ ซึงกวานทำได้เพียงส่ายหน้าทั้งน้ำตาไม่ให้ยองแจขัดขืน


“แค่นั้น จะให้ลงมือทำไม”

คนร้ายเอ่ยก่อนจะลากทั้งสองขึ้นรถ


“เจ็บมากไหมฮึก”

เมื่อทั้งสองเข้ามาในรถซึงกวานก็เอ่ยถามยองแจพร้อมลูบแก้มใสเบาๆ ยองแจส่ายหน้าปฎิเสธ


“แต่ทำไมแกถึงยอมมัน”

ยองแจเอ่ยพร้อมดึงซึงกวานเข้ามากอด


“ถ้าไม่ยอมเขาจะทำร้ายยัยหนู”

ซึงกวานเอ่ยด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน


“ฮึก ฉันทำให้เขาเดือดร้อนตลอดเลย”

ยองแจปล่อยน้ำตาออกมาเมื่อเขาเกือบพลาดทำให้ยัยหนูเป็นอันตราย


“ห้ะ! นี่แกท้องหรอ”

จู่ๆคนร้ายก็พูดขึ้นทำให้ทั้งสองสะดุ้ง ยองแจยิ่งปล่อยน้ำตาออกมาพร้อมส่ายหน้าเป็นพัลวัน


“พี่ผมทำไม่ลงนะเว้ย”

หนึ่งในคนร้ายเอ่ยขึ้นส่วนอีกคนก็พยักหน้า


“กูเกือบทำอะไรไปว่ะเนี่ย”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ยก่อนจะโยนโทรศัพท์มาให้ทั้งสองมองคนร้ายอย่างไม่เข้าใจ


“โทรหาผัวแกสะแล้วบอกให้มันไปที่ท่าเรือเก่าแถวชานเมือง”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ย


“ฉันช่วยพวกแกได้แค่นี้แหละ บอกผัวแกรีบๆมาล่ะฉันจะชะรอความเร็วช่วย”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ยพร้อมลดความเร็วลง


“เอ้า กินสะเดี๋ยวอีหนูมันจะไม่โต”

คนร้ายอีกสองคนก็ยื่นถุงขนมให้ทั้งสองคน


“ขอบคุณฮึก ขอบคุณครับ”

ยองแจเอ่ยขอบคุณทุกคนด้วยน้ำตา




“นายครับทานอะไรสักหน่อยเถอะครับ”

ฮงบินเอ่ยบอกเจ้านายตัวเองที่นั่งเหม่อลอยอยู่นาน


“ฉันมันไม่ได้เรื่อง ลูกกับเมียยังรักษาไว้ไม่ได้”

แจ็คสันเอ่ยพร้อมปล่อยน้ำตาออกมาทำให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองคนตกใจ


“ตอนนี้พวกเรากำลังช่วยกันหาอย่างเต็มที่นะครับ”

เวอร์นอนเอ่ย


“ผมเชื่อว่าทั้งสามจะไม่เป็นอะไรครับ”

ฮงยินเอ่ย


“ถ้าทุกอย่างจบฉันจะสู่ขอซึงกวานให้กับนาย”

แจ็คสันเอ่ยกับเวอร์นอน


“ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมคงดีใจ แต่ตอนนี้แค่ทั้งสามปลอดภัยผมก็ดีใจแล้วครับ”

เวอร์นอนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับเศร้า


ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์ของแจ็คสันดังขึ้น แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ


“นายไม่รับหรอครับ”

เวอร์นอนเอ่ยถาม


“ฉันไม่อยากคุยกับใครตอนนี้”

แจ็คสันเอ่ยเสียงเครียด


“รับเถอะครับ เผื่อเป็นข่าวเกี่ยวกับทั้งสาม”

ฮงบินเอ่ย แจ็คสันมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจก่อนจะหยิบมันขึ้นมา รายชื่อที่ปรากฏทำให้แจ็คสันแทบหยุดหายใจ 


“ลูกหมู”


“ยองแจ!”

แจ็คสันเอ่ยกับปลายสายด้วยน้ำตา


'พี่แจ็คสันฮึก ช่วยพวกเราด้วย’

เสียงปลายสายยิ่งทำให้แจ็คสันแทบขาดใจ


“ยองแจอยู่ไหน เราปลอดภัยกันดีใช่ไหม”

แจ็คสันเอ่ยถาม ฮงบินพยักหน้าให้เวอร์นอนก่อนจะลงไปเตรียมรถ


'ท่าเรือเก่าแถบชานเมือง พี่แจ็คสันรีบมานะฮึก’

เสียงปลายสายที่ลอดออกมาทำให้เวอร์นอนได้ยินก่อนเจ้าตัวจะวิ่งออกไปเตรียมตัวและเรียกคนเสริม


“รอพี่ก่อนนะครับคนดี พี่รักเรารักยัยหนูนะครับ”

แจ็คสันเอ่ยพร้อมเช็ดน้ำตาตัวเองไปด้วย


'พวกเราก็รักพี่นะครับ’





“เห้ย! พวกมึงอ่ะเอาเชือกมามัดและเอาผ้าคลุมหน้าพวกมันไว้ดิ”

เสียงของหัวหน้าคนร้ายทำให้สองพี่น้องตกใจและนึกกลัว


“พี่ไหนบอกว่าจะไม่ทำไงว่ะ”

หนึ่งในคนร้ายพูด


“ไอ้ชิปหาย จะถึงที่นัดแล้วไม่มัดมันสองคนพวกเราก็ตายดิว่ะ”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ย ก่อนจะเอี้ยวตัวส่งมีดพกให้ซึงกวาน


“เอาไว้ช่วยพี่เอ็งดูแลกันให้ดีๆล่ะ”

หัวหน้าคนร้ายเอ่ยซึงกวานพยักหน้าก่อนนะเก็บมีดไว้ในกระเป๋าหลัง


“พวกเอ็งเป็นผู้ชายจริงหรอว่ะ ผิวเนียนชิปหาย เมียข้านี่ผิวหยาบอย่างกะดินแตก”

คนร้ายคนที่มัดทั้งสองอยู่เอ่ย เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในรถ


“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ถ้ามีโอกาสพวกเราสัญญาว่าจะตอบแทน”

ซึงกวานเอ่ยโดยมียองแจพยักหน้าอยู่ข้างๆ


“เออๆ ทำตัวให้เนียนๆกันล่ะไม่งั้นจะไม่รอดทั้งข้าทั้งเอ็ง”

คนร้ายเอ่ย ทั้งสองพยักหน้าทั้งรอยยิ้มให้ทุกคน


ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่นัดหมาย คนร้ายลากยองแจและซึงกวานลงมาจากรถโดยทั้งสองขัดขืนเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย ก่อนจะมีชายอีกสองคนเดินเข้ามารับทั้งสองพร้อมยืนเงินจำนวนหนึ่งให้ คนร้ายคุยกันเล็กน้อยก่อนจะได้ยินเสียงรถออกไป และแรงดึงให้ทั้งสองเดินตามไปที่ๆหนึ่ง ทั้งสองถูกเหวี่ยงลงกับพื้นก่อนจะถูกจับมัดไว้กับเสากลางห้อง


พรึบ~

ผ้าคลุมหน้าของทั้งสองถูกเปิดออกเผยให้เห็นตัวบงการที่ยืนกอดอกแสยะยิ้มให้ทั้งสองอยู่


“ฉันบอกแกแล้วว่าแกมันไม่สมควรที่จะอยู่สูงหรอก”

ซานะเอ่ยพร้อมใช้นิ้วชี้ขมับซ้ายยองแจจนหันไปตามแรง


“หึ อิจฉาหรอที่ไม่มีปัญญาไปอยู่ตรงนั้น”

ยองแจเอ่ยพร้อมแสยะยิ้ม


“ฉันอยากไปอยู่ตรงนั้นแบบสมศักดิ์ศรีไม่ใช่เอาตัวเข้าแลก”

ซานะเอ่ยพร้อมทำหน้ารังเกียดยองแจ


“มันก็คุ้มนะที่ทำให้เธอเป็นหมาบ้าแบบนี้”

ซานะเลือดขึ้นหน้าเมื่อยองแจเอ่ยแบบนั้น เธอเดินเข้ามาประชิดตัวยองแจพร้อมกระชากผมยองแจอย่างแรง


“จะตายอยู่แล้วยังจะปากดีอีกนะ!”

ซานะตะคอกใส่ยองแจ ซึงกวานใช้เท้าที่ไม่ถูกมัดถีบซานะจนล้มเมื่อทนไม่ไหว


“กรี๊ดดด อีเด็กบ้าอยากตายกันนักใช่ไหม”

ซานะนั่งกรี๊ดก่อนจะเอ่ยด่าทั้งสองพร้อมชี้หน้าคาดโทษ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองไปชายสองคนด้านหลังคนที่เปิดผ้าให้ยองแจกับซึงกวาน


“จัดการ! เอามันให้ตาย!”

ซานะเอ่ยสั่งลูกน้องพร้อมชี้ไปที่ทั้งสองด้วยสายตาวาวโรธ ก่อนจะเดินออกไป

ลูกน้องของซานะเดินออกมาจากด้านหลังของทั้งสองพร้อมยกปืนมาจ่อหน้าผากของสองพี่น้อง


“เอ้า ล่ำตากันสะ”

หนึ่งในลูกน้องเอ่ยขึ้น สองพี่น้องหันมองกันด้วยน้ำตา


“ฉันรักพี่นะฮึก”

ซึงกวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งยังโทษตัวเองอยู่ในใจที่ตัวเองมีมีดพกอยู่แท้ๆแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เพราะโดนมัดข้อมือจนแน่น


“ฉันก็รักแก”

ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความทั้งคู่สื่อสารกันทางสายตา ความรักที่ทั้งคู่มีให้กันมันเกินกว่าจะหาคำใดๆมาพูดแทน ทั้งคู่หันมองคนตรงหน้าก่อนจะหลับตายอมรับชะตากรรม ชายสองคนมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้กันแล้วเตรียมลั่นไกลแต่ก็ต้องชะงักเมื่อหนึ่งในลูกน้องเอ่ยขึ้น


“เห้ยๆ เดี๋ยวๆมึง”

ลูกน้องฝั่งซ้ายคนที่ยืนถือปืนจ่อซึงกวานเอ่ยขึ้น


“อะไรของมึงว่ะ”

ลูกน้องคนทางขวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด


“กูว่าคนนี้หน้าตาคุ้นๆว่ะ”

ลูกน้องคนทางซ้ายเอ่ยพร้อมชี้มาที่ยองแจ


“คุ้นยังไงว่ะ”

ลูกน้องคนทางขวาเอ่ยก่อนทั้งคู่จะลดปืนลงพร้อมพิจารณาใบหน้าของยองแจ สองพี่น้องที่เห็นว่าคนร้ายเงียบเลยลืมตาขึ้นมาดู


“เหี้ยเมียเจ้านาย”

ลูกน้องทั้งสองเอ่ยพร้อมกันก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าก้มหัวติดดินจนยองแจและซึงกวานตกใจ


“นายหญิงผมขอโทษ”

ลูกน้องทางซ้ายเอ่ยโดยที่ยังไม่ได้เงยหน้า


“ผมขอโทษผมผิดไปแล้วอย่าฆ่าผมเลย”

ลูกน้องทางขวาเอ่ย


“ผมจะไม่บอกพี่แจ็คสัน ถ้าคุณพาเราออกไปจากที่นี่”

ยองแจเอ่ยขึ้นลูกน้องทั้งสองคนเงยหน้ามองยองแจก่อนจะพยักหน้าจนคอแทบหัก





“อีกไกลไหมกว่าจะถึง”

แจ็คสันเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทที่ขับรถอย่างเวอร์นอน


“ทางเลี้ยวหน้าก็ถึงแล้วครับ”

ฮงบินเอ่ยตอบแทน


“ขอโทษนะครับนาย แต่ถ้าไม่จำเป็นนายอย่าฆ่าใครนะครับนายกำลังจะเป็นพ่อคน”

ฮงบินเอ่ย


“ขอบใจ ถ้านายไม่เตือนฉันคงฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า”

แจ็คสันเอ่ย อารมณ์ของเขาตอนนี้แทบจะฆ่าทุกคนที่ขาวงหน้าได้จริงๆ


“ถึงแล้วครับนาย”

เวอร์นอนเอ่ยพร้อมดับเครื่องรถแล้วปล่อยให้มันไหลไปอย่างแนบเนียน ลูกน้องคันหลังของแจ็คสันก็ทำแบบเดียวกันก่อนจะจอดตรงพุ่มไม้ขนาดใหญ่ที่ไม่ไกลจากตัวบ้านร้างข้างท่าเรือเก่า


“เป็นไปได้ให้จับเป็นทุกคน”

แจ็คสันเอ่ยบอกลูกน้องทุกคนก่อนจะแยกย้ายกันไปโดยแบ่งเป็นสามกลุ่มนำโดยแจ็คสันเวอร์นอนฮงบินอย่างล่ะกลุ่มแยกกันไปคนล่ะทาง


“พวกนายไปดูรอบ”

แจ็คสันเอ่ยสั่งลูกน้องเมื่อเข้ามาถึงในตัวบ้าน เมื่อเข้ามาถึงกลางบ้านแจ็คสันก็ต้องชะงักเมื่อรู้ว่ามีคนมองอยู่


ปึก~

มีแรงกอดรัดจากด้านหลังแจ็คสันเกือบจะเหวี่ยงคนด้านหลังทิ้งถ้าไม่เหลือบเห็นแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของคนด้านหลังสะก่อน


“ยองแจ”

แจ็คสันเอ่ยเรียกชื่อคนรักด้วยความดีใจพร้อมพลิกตัวกลับแล้วดึงคนรักเข้ามากอด


“ฮึก พี่แจ็คสันยองแจนึกว่าพี่จะไม่มา”

ยองแจร้องให้อยู่ที่อกแจ็คสันจนตัวโยน


“พี่ขอโทษที่มาช้าแต่ไม่เป็นไรใช่ไหม”

แจ็คสันเอ่ยพร้อมดันตัวยองแจออกแล้วสำรวจ


“ไม่ ยองแจไม่เป็นไร”

ยองแจเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


“ซึงกวานละ”

แจ็คสันเอ่ยถามเมื่อเห็นยองแจมาคนเดียว ยองแจกำลังจะเอ่ยตอบแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงอื่นแทรกขึ้นมา


“มันอยู่นี่ พวกมึงนี่มันตายยากจริงๆเลยนะ”

ยองแจมองภาพตรงหน้าด้วยใจสลาย ซานะล็อกคอซึงกวานไว้โดยมืออีกข้างก็ถือมีดจ่อไว้ที่คอซึงกวาน ยองแจจะเข้าไปหาก็โดนแจ็คสันดึงไว้ก่อน


“ฮึกปล่อยน้องฉันมานะยัยบ้า”

ยองแจตะโกนใส่ซานะ


“กูไม่ปล่อยกูจะฆ่ามันแล้วมึงด้วย ฮ่าฮ่า”

ซานะเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพร้อมกดปลายมีดลงบนเนื้อซึงกวานจนทำให้เลือดไหลออกมาเล็กน้อย


“ม่ายยย อย่าทำซึงกวานปล่อยเขามาปล่อยมาฮือออ”

ยองแจร้องไห้ออกมาอย่าคนเสียสติจนแจ็คสันต้องดึงมากอดก่อนจะเหลือบเห็นเวอร์นอนอยู่ด้านหลังซานะแจ็คสันส่งซิกบอกเวอร์นอนก่อนจะกดหน้ายองแจเข้ากับแผงอกเพื่อไม่ให้เจ้าตัวได้เห็น


ปัง~

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมร่างซานะทรุดลง แต่จังหวะที่ทรุดตัวลงนั้นทำให้มีดที่เธอถือบาดเข้าที่ไหปลาร้าซึงกวานจนเป็นรอยยาว

เวอร์นอนวิ่งเข้ามาดึงซึงกวานออกจากซานะแล้วมารวมตัวกับแจ็คสัน




•🐦•💚•🐦•💚•🐦•💚•🐦•💚•🐦•💚•🐦•


งื้ออออ รีดๆน่ารักมากเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไรท์จะลงให้ตอนสายๆนะคะ ถือว่าเป็นการขอบคุณสำหรับเม้นนะคะ

จะได้ไม่ต้องลุ้นกันนาน 😊😊​

ความคิดเห็น