ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 8

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.3k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 21:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 8
แบบอักษร



The more you love,

the more it hurts.

ยิ่งคุณรักมากเท่าไหร่

ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น.







“ มิเกลมีที่ที่ลูกอยากไปรึป่าวครับ ‘

“ งืออออ มิเกลอยากไปดาวอังคารฮับ “


ผมอมยิ้มให้กำคำตอบไร้เดียงสาของมิเกล

ฟอดดด

ผมหอมแก้มกลมๆของมิเกลอย่าหมั่นเขี้ยว


“ คิกๆ ม๊าม๋างะ “


มิเกลพยามเบี่ยงตัวหลบสันจมูกของผมที่กำลังกดย้ำๆตรงแก้มนิ่ม


“ มานี้ เลยไอตัวแสบบ “


ผมยกมือทั่งสองขึนมาเพื่อที่จะตะขุบตัวป่อมๆของมิเกลที่กำลังกัวเราะเอิกอาก



ก๊อก ก๊อก ๆ



ผมชะงักค้างอยู่บนอากาศเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ผมหงุดหงิดเล็กน้อยที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะที่ผมกำลังมีความสุข


“ เข้ามาได้ “


ก็มีอยู่แค่คนเดียวที่เข้ามาห้องผมได้ ‘ วิน ‘ คนขับรถคนสนิทของผมจริงๆวินทำหน้าที่มากกว่าการขับรถรับส่งผมด้วยซ้ำ เป็นพี่ เป็นเพื่อน ที่ปรึกษา ทำทุกอย่างที่ผมสั่ง



“ เรื่องคุณเบลน่ะครับ “

“ อืม ฉันยังไม่อยากเล่าตอนนี้ “



วินพยักหน้าให้ผมก่อนที่จะเดินออกไป วินรู้นิสัยของผมดีถึงเราจะสนิทกันก็จริงแต่มันก็ยังมีเส้นกั้นเอาไว้อยู่ระหว่างลูกน้องกับเจ้านาย

วินก็ไม่ใช่คนของผมซะทีเดียวหรอกเป็นคนของครูส เงิน อำนาจ บารมี ก็มาจากครูสทั่งนั้น ครอบครัวผมไม่ได้รวยล้นฟ้าหรือเป็นเจ้าของบริษัทใหญ้โตอย่างครอบครัวครูสหรอก

สิ่งที่ครูสต้องการจากครอบครัวเราคือสมองทางการค้าของครอบครัวผมต่างหาก

พ่อแม่ของผมเป็นที่ต้องการของบริษัทต่างๆมากมายด้วยความที่เป็นอัจฉริยะที่ทำผลงานบริษัทแห่งหนึ่งที่ใกล้จะล้มละลายกลายมาเป็นบริษัทใหญ้โตอิกครั้ง

ใครๆก็บอกว่าผมเป็นหงส์ สง่างาม แต่ใครจะรู้ว่าผมเป็นเพียงแค่เป็ดที่ทำสัญญากับปีศาจเพื่อที่ตัวเองจะได้กลายเป็นหงส์


หึ น่าตลกดี …



“ ม๊าม๋า มิเกลอยากหิว “



มิเกลดึงแขนเสื้อของผมเบาๆ



“ เดี๋ยวม๊าลงไปทพให้นะ ระหว่างนี้มิเกลทำการบ้านให้เสร็จนะครับ “

“ ฮับ “


ผมก้มหอมแก้มมิเกลก่อนที่จะลุกขึนเดินออกจากห้องเพื่อตรงที่ห้องครัวของบ้าน


ผมใช้งานมันค่อนข้างบ่อยอย่างที่บอกผมชอบทำอาหารให้มิเกลกินเองมากกว่ามันทำให้ผมมั่นใจว่าสะอากจริงๆเพราะผมทำเองถ้าไปทานร้านอาหารไม่รู้ว่าจะสะอาดจริงเหมื่อนที่โฆษณารึป่าว

วันนี้ผมจะทำข้าวพัดกุ้งของโปรดมิเกลกับซุบผักโขมที่มิเกลไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่แต่ก็กินทุกที 

เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆไม่ดื้อไม่ซนแถมยังสอนง่ายอิกต่างหาก


“ คุณหนูครับ ท่านฝากมาให้ครับ “


ผมหันไปมองที่ประตูครัว วินยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้เข้ามาเหมื่อนรอให้ผมอนุญาตก่อน


“ อะไร “


ผมถามวินแต่มือยังคงแกะกุ้งต่อไปไม่ได้ใส่ใจของที่อยู่บนมือวินมากนัก


“ นายท่านบอกว่าเป็นรางวัลสำหรับการปล้อยตัวคุณเบลครับ “


ผมสะอึกเล็กน้อยกับคำตอบของวินก่อนที่จะเจ็บตรงตัวใจจี๊ดๆเหมื่อนมีเข็มมาแทงลงบนกลางใจของผมแต่มันก็ไม่ได้นักหนาอะไรมากนัก


“ วางไว้บนโต๊ะแล้วออกไปได้แล้ว “


ผมพูดเสียงฉุนใส่วิน ผมรู้ผมยอมรับว่าผมไม่ควรพาลใส่วินอแบบนี้ผมเกลียดตัวเองที่บางทีก็ไม่สามารถควบคุมอารมตัวเองได้ทุกครั้งแบบใจนึก


“ ครับ “


วินเดินเข้ามาวางกล่องดำๆไว้ตรงโต๊ะด่นหลังของผมตามที่ผมสั่งก่อนที่จะก้าวออกไป


“ ผมขอพูดอะไรสักอย่างได้มั้ยครับคุณหนู “


“...”


ผมไม่ได้ตอบอะไรวินไปยังคงเตรียมวัตถุดิบต่อ เรียกง่ายๆว่าเมินน่าจะดีกว่า


ผมเป็นห่วงคุณจริงๆนะครับมากกว่าอะไรทั่งหมด


วินพูดจบก็เดินออกไป ปล้อยให้ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในหัวของผม ผมรู้ว่าวินกำลังจะบอกอะไรผม ผมรู้ว่าวินต้องการที่จะรู้เหตุผลของผมแต่ผมก็ไม่รู้เหมื่อนกันว่าผมจะตอบยังไง


ทำไมถึงยอมปล้อยเบลไป กลัวงั้นหรอ ?

ใช่ผมกลัว ผมกลัวคำขู่ของมันที่มันจะทำลายแก้วตาดวงใจของผม

ทั่งๆที่ในใจของผมอยากจะฆ่าให้มันตายๆไปซะ! อยากทรมาณมันให้สาสมกับความรู้สึกโกรธแค้นของผม อยากจะขยี้ให้มันจมตีน จะทำทุกอย่างให้มันไม่มีความสุข ต่อให้มันก้มลงมากราบแทบเท้าของผม หรือร้องขออ้อนวอนชีวิต ผมต้องการให้มันหายไป อยากฆ่า!!




ฆ่า     ฆ่า****ฆ่า    ฆ่า  ฆ่า  ฆ่า    ฆ่า ฆ่า ฆ่า



“ มะ ม๊า ม๋า “


เสียงของมิเกลฉุดสติผมกลับมาอิกครั้งผมส่ายหัวไปมาลบความคิดบ้าๆนั่นออกไป


“ ว่าไงครับ “

“ เมื่อกี้ม๊าม๋า น่ากลัวจัง “


ผมชะงักที่คำพูดของมิเกลก่อนที่จะก้มมองมือตัวเองที่ตอนนี้กำมีดแน่นจรเส้นเลือดปูดออกมา


“ ไม่มีอะไรครับมิเกลไปนั่งรอม๊าม๋าที่โต๊ะนะ “


ผมมิเกลพยักหน้าให้ผมก่อนที่จะเดินไปอย่างว่าง่าย


ผมถอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ้แล้วมองไปที่มือของตัวเองเล็กของผมจิกเข้าไปที่เนื้อของตัวเองน่าจะเป็นตอนที่ผมกำมีดในมือ

ผมแปลกใจกับความคิดตัวเองหน่อยๆถึงแม่ผมจะเกลียดมันมากก็จริงแต่ผมควไม่ฆ่ามันหรอก เมื่อกี้อาจจะเป็นอารมชัววูบของผมหรืออาจจะเป็นเพราะความเครียดที่สะสมมานาน

ทำรีบๆทำกับข้าวจนเสร็จแล้วยกไปให้มิเกลที่โต๊ะ การที่ผมนั่งมองมิเกลกินอย่างอร่อยก็ทำให้ผมอิ่มไปหลายมื้อแล้วครับ

ผมเดินกลับเข้าไปที่ห้องครัวอิกครั้งเพื่อที่จะไปหยิบกล่องผ้ากํามะหยี่สีดำผูกไว้ด้วยโบว์สีแดงสด

ผมเปิดกล่องดูว่าข้างในมันคืออะไร

ข้อมือเพรชน้ำดีวางอยู่ในกล่องสวยงาม

ดูๆแล้วไม่ต่ำกว่า 4-5 ล้าน

ผมเค้นยิ้มออกมาให้กับตัวเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงดีใจมากแต่ตอนนี้มันน่าสมเพชที่สุด ผมไม่ใช่หมาของครูสนะ ที่พอทำให้เข้าพอใจแล้วให้ปอกคอกับผม

จริงอยู่ที่ครูสให้ทุกอย่างกับผมแต่สิ่งเดียวที่ผมต้องการจริงๆไม่ใช่ของมีค่า เงินทอง แต่คือคำว่าครอบครัวผมพยามอย่างหนักที่จะทำให้มันกลับมาเป็นอิกครั้ง

ผมคิดมาตลอดว่าผมทำเพื่อมิเกลแต่จริงๆแล้วผมทำเพื่อตัวเองต่างหากผมเอามิเกลมาอ้างเอามาเพื่อสนับสนุนความคิดของตัวเอง

ผมเจ็บปวดตลอดที่นึกถึงความจริงข้อนี้ ผมเป็นแม่ที่ไม่ดีเลยสักนิด ผมไม่สามารถดึงครอบครัวตัวเองกลับมาได้ ผม ผม ผม ผมนี่แย่จริงๆ


“ ม๊าม๋า มิเกลขึนไปนอนก่อนนะฮับ “


ผมรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองออกจากแก้มแล้วหันไปยิ้มให้มิเกล


มิเกลเป็นเด็กดี เป็นเหมื่อนผ้าขาวที่พร้อมจะโดนสีต่างๆป้ายลงไปบนผ้าขาวๆผืนนั้นผมไม่มีทางที่จะให้ผ้าผืนนั้นมีสีดำอยู่เด็กขาด

ผมขับรถออกมาจากบ้าน ใช่แน่นอนวินขอเป็นคนขับรถให้ผมแต่ผมปฏิเสธผมให้วินอยู่ที่นี้เฝ้ามิเกลอยู่ที่บ้านถ้ามิเกลตื่นแล้วเรียกหาวินก็โทรหาผมทันที


ผมขับรถมาจอดอยู่ที่บ้านหลังนึงเป็นบ้านของเพื่อนผมเองจริงอยู่ที่ผมไม่ค่อยมีเพื่อนหรือไม่คบใครแต่จริงๆแล้วผมก็มีอยู่คนนึงนอกจากวินแล้วก็มีเพื่อนของผมคนนี้นี่แหล่ะ

เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วพ่อแม่ของเราสนิทกันเราเลยสนิทกันด้วยแต่พักหลังๆผมไม่ค่อยมาหามัน มันเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงเลยแหล่ะ แต่บางครั้งผมก็คิดว่าอยากอยู่คนเดียวมากกว่า

แต่ก็อย่างว่าไม่มีใครอยากอยู่คนเดียวจริงๆหรอกภึงปากจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ


“ คอส! “


ผมเดินประตูลงจากรถมาก็ได้ยินเสียงใสใสตะโกนเรียกผมจากทางถนน นั่นแหล่ะคือเพื่อนผมเองเหมื่อนมันออกไปไหนแล้วพึ่งกลับมา

เหมื่อนจะเป็นโชคดีของผมรึป่าวที่มาตอนมันกลับมาพอดีผมไม่ได้โทรบอกมันด้วยสิ



“ ทำไมไม่โทรบอกกูวะ “


ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไปผมทำเพียงแค่มองหน้ามันเฉยๆ


“ กูเป็นห่วงมึงวะ ช่วงนี้ชีวิตมึงไม่ค่อยดีใช่ปะวะ “

“... “

“ เออกูรู้ว่ามึงไม่ค่อยชอบให้ใครยุ่งเรื่องของมึง แต่มึงเป็นเพื่อนกูปะวะ “

“ … “

“ ไอคอส! “

“ ฮึก ฮือ ฮืออ “



ผมปล้อยโฮแล้วพุ่งเข้ากอดมันทันทีน้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาของผมเหมื่อนมันไม่เคยไหลออกมาก่อน กำแพงมากมายที่ผมสร้างขึนมาเพื่อให้ตัวเองแข็แกร่งมันพังทลายลงในพริบตา

ผมเจ็บปวดมากมายที่ผมอัดอั้นเอาไว้ได้โถมเข้ามาหาผมอยากจัง

มันเจ็บ เจ็บมาก เจ็บจนผมหายใจไม่ออก เหมื่อนผมกำลังจะตายหัวใจของผมถูกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี


“ ฮึก ฮือ เจ็บ เจ็บมาก “


ผมพูดออกไปเหมื่อนคนพร่ำเพ้อน้ำตาของผมตอนนี้เปียกเต็มเสื้อมันไปหมด ผมเกลีบดตัวเองตอนที่ร้องไห้เพราะผมไม่ชอบให้ตัวเองออนแอและไม่ต้องการให้ใครมาสงสารผมหรือมองว่าผมสำออย

ผมยืนร้องไห้อยู่กับมันอยู่ตรงหน้าบ้านนานมากกว่าจะสงบอารมเรียกสติตัวเองคืนมาได้ก็นานพอสมควรก่อนที่จะเดินเข้ามาบ้านมันมาแล้วตะหนักได้ว่า

มันไม่ได้เดินมาคนเดียวมีพี่ชายของมันด้วยนั่นหมายความว่าพี่ชายของมันเห็นทุกอย่างที่มันเป็น


น่าอายจังโว้ย !!



“ มึงไม่ต้องเขินพี่กูไม่ล้อมึงหรอก “

“ ._. “


ผมนั่งก้มหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก ถึงมันจะบอกว่าพี่มันไม่ล้อแต่รอยยิ้มนั่น! มันคืออะไรกันไม่ใช่รอยยิ้มแบบเอ็นดูผมแน่ๆ ไม่รู้สิผมอธิบายรอยยิ้มนั่นไม่ถูก

ผมสนิทกับวีก็จริงแต่ไม่ได้สนิทกับพี่ชายมันเลยสักนิด แต่พี่มันก็หล่อนะต่างจากมันอย่างสิ้นเชิงเหมื่อนพี่มันแย่งยีนดีจากพ่อแม่ไปหมดจนไม่เหลือให้มันเลย แม้แต่ความสูง


“ จะเล่าให้กูฟังได้ยัง “


ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเล่าเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่แรกจนจบรวมถึงความคิดของผมด้วยว่ารู้สึกยังไงผมใช้เวลาในการเล่านานมากจนคอแห้งไปหมด

ระหว่างที่ผมเล่าน้ำตาของผมก็พร้อมที่จะไหลออกมาตลอดเวลาแต่ผมคงไม่ให้มันไหลออกมาเป็นรอบที่สองของที่นี่หรอก


“ โครตเหื้ยเลยมึง เป็นกูนะจะตบๆๆๆ “

“ กูอยากทำมากกว่านั้นด้วยซ้ำ “


ผมยกน้ำขึนมากินเพราะตอนนี้คอผมแห้งมากตอนผมยกแก้วน้ำขึนมากินผมเหลือมองไปทางพี่ของไอวีมันด้วย พี่เขานั่งฟังผมเงียบกริบไม่ได้ออกความเห็นอะไรเหมื่อนไอวีที่ดูอินกับผมเหลือเกิน


“ พี่ขอพูดอะไรหน้อยนะ “


แต่ดูเหมื่อนผมจะคิดผิด ผมพยักหน้าให้เป็นเชิงว่าพูดได้จะหาว่าผมเสียมารยาทก็ได้นะแต่ผมติดนิสัยพยักหน้าแบบนี้ไปซะแล้ว


“ พี่ว่าสิ่งที่คอสทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เพื่อครอบครัวหรอก “


!!!!!!


“ พี่จะไปรู้ดีมากกว่าผมได้ยังไง “


ผมยอมรับว่าผมโกรธที่พี่เขาพูดแบบนั้นพึ่งแม้ในใจลึกๆผมก็เห็นด้วยกับเขา


“ โกรธพี่ใช่มั้ยที่พี่พูดแบบนี้ “

“ … “


ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรไป



“ คอสไม่ใช่ฮีโร่หรือผู้พิทักครอยครัวนะทำไมถึงต้องคิดว่าตัวเองจะเป็นคนเดียวที่ปกป้องครอบครัวได้ “

“ คำว่าครอบครัวมันมายถึงคนหลายคนที่สร้างมันขึนมาไม่ใช่หรอครับ “

“ ถ้ามีแค่คอสคนเดียวจะเรียกว่าครอบครัวได้ยังไง “


ทุกๆคำที่พี่เขาพูดออกมามันแทงใจผมอย่างจังจนผมอยากจะร้องไห้ออกมาอิกครั้ง


“ จริงอยู่ที่ตอนสร้างคอสไม่ได้สร้างมันขึนมาคนเดียว แต่ตอนนี้ตอนที่มีปัญหาทำไมถึงมีแค่คอสละ “

“ ทำไมถึงมีแค่คอสที่อยากแก้มันอิกครั้ง อยากที่จะทำมัน แบบนี้ยังเรียกว่าครอบครัวได้อยู่อิกหรอ “

“ พี่รู้ว่ามันคงทำใจยาก แต่คอสต้องรู้สึกตัวได้แล้วว่ากำลังทำอะไรอยู่ “

“ อย่าปล้อยให้ตัวเองจมไปกับความมืดมากกว่านี้เลยนะ “


ผมรู้ทุกอย่างแต่ผมหยุดมันไม่ได้ผมรู้ว่ามันโง่มาก แต่..


“ ฮึก ผมคิดว่า. “


“ ผมคิดว่า? ทำไมคอสต้องคิดละ คอสเอาแต่ คิด คิด คิด ความรักไม่ใช่ว่ามาจากหัวใจหรอการรักใครสักคนต้องจากความรู้สึกไม่ใช่สมองนะคอส “

น้ำตาของผมอยู่ดีๆมันก็ไหลออกมาโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวผมอธิบายความรู้สึกนี้ไม่ได้ว่ามันรู้วึกยังไงทำไมผมถึงร้องไห้ต่อหน้าเขาอิกครั้ง

“ เรื่องเบลก็เหมื่อนกัน พี่ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเบลคนเดียวนะ คอสไม่ควรเอาความแค้นความโกรธของคอสไปลงที่เบลคนเดียวแต่เพราะคอสทำอะไรแฟนของคอสไม่ได้ใช่มั้ยถึงได้ลงแค่เบลคนเดียว “

“ !!! “

ใจของผมกระตุกวูบทันทีที่พี่เขาพูดแบบนี้

“ พี่เข้าใจ พี่ก็เคยเป็นแบบคอส “

“ ฮึก “


น้ำตาผมไหลออกมาอิกแล้วทำไมผมถึงออนแอขนาดนี้นะ หยุดสักที


ผมยกมือขึนมากุมอกของตัวเองที่กำลังเจ็บจี๊ดๆอยู่ตอนนี้


“ อยากเริ้มต้นใหม่มั้ยคอส ถ้าคอสว่างมากมาทำงานกับพี่ก็ได้นะเผื่อจะได้มองเห็นอะไรที่ทำให้คอสเริ้มต้นใหม่ได้ พี่รู้ว่าคอสรวยอยู่แล้วคงไม่ต้องทำงานแต่ว่านะพี่อยากให้คอสลองเก็บไปคิดดู “

พี่เขาพูดจบก็ยกมือขึนมาลูบหัวผมอย่างออนโยนพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ผมอบอุ่นไปทั่งหัวใจ


“ พี่จะรอนะเด็กดี “



เมื่อก่อนผมคิดว่าถ้าผมทนต่ออิกนิดมันจะดีขึน ความเจ็บปวดของผมมันคงดีขึนมันจะชินชาแบบนี้ตลอดไปแต่มันเจ็บ มันยังคงเจ็บและน่าเศร้าจริงๆที่มันจะเจ็บแบบนี้ตลอดไป










--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ศรียังไม่ตรวจคำผิดนะคะ 1คอมเม้นเท่ากับ1กำลังใจนะคะทุกคลล 

พอดีว่าพ่อขอศรีป่วยก็เลยไม่ค่อยมีเวลามาเขียนเท่าไหร่

แต่ไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ 




ความคิดเห็น