email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 4 ทางเลือกที่ไม่อยากเลือก

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ทางเลือกที่ไม่อยากเลือก

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย,หื่น,แกล้ง,จน,รวย,หล่อ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ทางเลือกที่ไม่อยากเลือก
แบบอักษร

ตอนที่ 4 

ทางเลือกที่ไม่อยากเลือก

 

​“แล้วฉันเลือกอะไรได้งั้นเหรอ”

 

“รู้ตัวก็ดี”

 

ร่างสูงพูดออกมาด้วยความเหนือกว่า

 

“ เออ! ฉันมันจนฉันแพ้พอใจยัง”

 

แต่ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วย

 

‘ดูเหมือนว่าคราวนี้ชีวิตหนูคงไม่ธรรมดาเหมือนเดิมแล้วล่ะจันทร์เจ้า…. ได้ไพ่ The Lovers โอกาส โชคชะตาที่เข้ามา ซึ่งเป็นทางเลือกที่ต้องเลือก...’

 

ขณะที่กำลังคิดน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตัวเองคำพูดของป้าแม่หมอก็ลอยเข้ามาในหัว

 

นี่อย่าบอกนะ!!! ว่าชีวิตที่จะไม่ธรรมดาของฉันคือเรื่องนี้น่ะ

 

บ้าบอสิถ้าจะเป็นแบบนี้ฉันขอใช้ชวิตธรรมดาๆของฉันต่อไปเถอะ แล้วไอ้ที่ว่าทางเลือกที่ต้องเลือกน่ะ เลือกทางไหนมันก็เหมือนจะไม่เป็นผลดีกับตัวฉันทั้งนั้นเลยนะ

 

ทำไมครั้งนี้แม่หมอทายแม่นงี้อะ

 

ให้ตายสินี่ฟ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับฉันอยู่กันแน่  มากลั่นแกล้งหนูทำมายยยยยยยยยย

 

“ทำท่าบ้าอะไรของเธอ”

 

ขณะที่ฉันกำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเอง เลยเผลอเอามือไปยีหัวจนยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง เสียงของร่างสูงก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับส่งสายตาเอือมระอา มองฉันแบบบนี้หมายความว่าไงยะ

 

“ฉันจะเป็นบ้าก็เพราะนายไง ไอ้คนบ้า”

 

พอได้ระบายความในใจออกมาก็ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอย่างคนจนตรอก นี่ฉันต้องยอมรับความจริงใช่มั้ยว่าต่อไปนี้ชีวิตจะไม่เป็นอิสระอีกต่อไปแล้ว

 

“อยู่กับฉันมันไม่ตายหรอก”

 

“นายก็พูดได้สิ นายไม่ใช่ฉันนะ ฉันเป็นผู้หญิงนายเข้าใจมะ”

 

“ก็เพราะเธอเป็นผู้หญิงไง”

 

ก็ใช่ไงวะก็ฉันเป็นผู้หญิงอะรู้อยู่แล้วหนิ นี่เขากวนประสาทฉันอยู่รึไงเนี่ย

 

“ก็ใช่ไง มันไม่เหมาะสมใช่มั้ยล่ะ ที่นี่เมืองพุทธนะนายเราไม่ควรอยู่ด้วยกันนายเริ่มคิดได้แล้วใช่ป่ะ”

 

“อืม.. คิดได้”

 

เฮ้ย!!! ซาตานจะกลับใจแล้ว เขาจะยอมปล่อยฉันแล้วแน่ ๆ เลย

 

“นายจะยอมปล่อยฉันไปแล้วใช่มั้ย”

 

รีบคลานเข่าไปใกล้กับร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกนิด พร้อมกับส่งสายตาอย่างมีความหวังไปให้ ที่จริงเขาก็คงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกเนอะ

 

ทว่า...

 

เมีย

 

“หืม...”

 

ฉันส่งเสียงครางถามออกไปเบา ๆ ทันทีที่ได้ยินเขาพูดคำนั้นออกมา ‘เมีย’ อะไรกัน

 

“อยู่กับฉันที่นี่ในฐานะ‘เมีย’ของฉัน”

 

พอพูดประโยคนั้นจบร่างสูงก็โน้มตัวเข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็วก่อนจะ…

 

จุ๊บ

 

เขาก้มลงมาเข้าใกล้ก่อนใช้ริมฝีปากหนาสัมผัสริมฝีปากฉันด้วยความรวดเร็วแต่แนบแน่น ความอุ่นซ่านเกิดขึ้นตรงริมฝีปากชั่วอึดใจก่อนที่จะถูกเเทนที่ด้วยความเย็นของเครื่องปรับอากาศหลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออกไป

 

“ปากเมียนุ่มจังว่ะ หึ!”

 

“...”

 

ฉันกะพริบตาถี่ ๆ มองร่างสูงตรงหน้าอย่างคนสิ้นสติ ก่อนเขาจะยืนขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมานิด ๆ และถ้าหากฉันตาไม่ฝาดเหมือนจะเห็นด้วยว่าเขามองฉันด้วยสายตาของขัน ‘ขบขัน’ ก่อนจะเดินตัวปลิวขึ้นไปยังชั้นสอง แต่ก็มิวายหันมาตะโกนบอกฉันด้วยประโยคที่มันทำให้หัวใจเต้นแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมอกข้างซ้ายแน่น

 

“รออยู่ที่ห้องนอนนะ ‘เมีย’! ”

 

เวลานี้เขินหรือโกรธก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

>///<

 

 

 

 

23.56 น.

แอ้ดดดด

 

เสียงผลักบานประตูเบา ๆ ดังขึ้น

 

ก่อนที่ฉันจะค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในห้องนอนที่ตอนนี้ปิดไฟจนบรรยากาศรอบตัวค่อนข้างสลัวมองเห็นอะไรไม่ชัดเจนอย่างที่เคย โชคดีที่เขาเปิดม่านเอาไว้แสงไฟจากตึกหรูต่างๆแถวนี้เลยพอให้ความสว่างได้บ้าง

 

“หลับแล้วเหรอเนี่ย”

 

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อยย่องไปยังเตียงตรงหน้าที่บัดนี้มีร่างสูงกำลังนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่กลางเตียง

 

“ถ้าจะนอนซะเต็มเตียงขนาดนี้นะ”

 

บ่นให้คนที่กำลังนอนสบายอยู่บนเตียงเบา ๆ  ก็ดูเขานอนดิเต็มเตียงแล้วเนี่ย แล้วจะให้ฉันไปนอนตรงไหน?ที่ว่างตรงข้างเตียงทั้งสองข้างที่เหลือเหรอ สาบานว่าล้มตัวลงไปนอนคงได้กลิ้งตกลงเตียงแน่คืนนี้

 

ก็ดูเขาสิเล่นนอนเหยียดแข้งเหยียดขาซะเต็มเตียงขนาดนั้นทั้งๆที่เตียงมันก็โครตกว้างเลยนะแต่พอมีร่างสูงนอนvp^jเท่านั้นแหละดูแคบขึ้นมาในทันที ถ้าจะให้ฉันขึ้นไปเบียดเขาบนเตียงด้วยสภาพแบบนี้ไม่ขอเอาด้วยดีกว่า

 

“ลงไปนอนโซฟาข้างล่างก็ได้วะ”

 

คิดได้ดังนั้น ฉันก็เตรียมตัวจะหันหลังเพื่อออกไปจากห้องแต่จู่ ๆ ร่างสูงที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับเอื้ออมือมาคว้าต้นแขนฉันพร้อมกับออกแรงดึงลงไปจนตอนนี้ฉันล้มมานอนเกยอยู่บนตัวเขาซะแล้ว

 

ตุบ

 

“เฮ้ย! นายยังไม่หลับอีกเหรอ”

 

ฉันเผลออุทานเสียงดังเพราะความตกใจ ก็อยู่ๆกระชากลงมาอะ เป็นใครก็ตกใจมั้ยนึกว่าหลับไปแล้วซะอีก

 

“เป็นเมียก็ต้องนอนกับผัวสิ จะหนีไปนอนบนโซฟาได้ไง”

 

ร่างสูงไม่ตอบคำถามที่ฉันถามไปก่อนหน้า แต่กลับพูดประโยคที่ชวนให้ใจสั่นนั้นออกมาแทน

 

“เอ่อ..ก็เห็นว่านายกำลังนอนสบายไงเลยไม่อยากไปเบียด”

 

ฉันรีบพูดแก้ตัวออกไป จริง ๆ มันก็ไม่อยากนอนกับเขาแหละคงเกร็งน่าดู เกิดมาผู้ชายที่เคยนอนด้วยก็มีแค่พ่อกับตานะแล้วนั่นก็เป็นคนในครอบตรัวของฉันด้วย ตอนเด็กๆแล้วด้วยซ้ำมั้ง ให้มานอนกับเขามันก็เขิน ๆ มั้ยล่ะ

 

“ใครบอกว่านอนสบาย นอนสบายน่ะมันต้องแบบนี้”

 

จบประโยคก็ตวัดตัวฉันที่เมื้อกี้นอนเกยบนตัวเขาเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับฝังใบหน้าลงมายังซอกคออุ่นๆของฉัน เสียงสูดลมหายใจของร่างสูงดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกจั๊กจี้บริเวณซอกคอ

 

ใจฉันมันก็ดันบ้าจี้เต้นแรงตุบ ๆ ตับ ๆ กับการกระทำของเขาจนฉันกลัวว่ามันจะดังจนทำให้ร่างสูงที่กอดรัดอย่างแนบชิดตรงหน้าได้ยิน

 

“นะ...นาย ปล่อยก่อนได้มั้ยอึดอัด”

 

พอได้ยินฉันเอ่ยออกไปเขาก็ผละใบหน้าออกมา แล้วเปลี่ยนมาจ้องตาฉันแทน แต่แขนก็ยังคงโอบกอดฉันเอาไว้อยู่

 

ให้ตายเถอะ!

 

เปลี่ยนจากซอกคอเป็นจ้องตา เจริญ!

 

“เขินเหรอ?”

 

ประโยคคำถามสั้น ๆ แต่โคตรมีอิทธิพล

 

เออใช่!!! เขินตอนนี้เขินมากด้วยฉันอยากจะตอบเขาไปแบบนี้นะ แต่ไม่ได้ไงจะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเขิน

 

“เปล๊าาใครเขินไม่มี้”

 

ฉันรีบแก้ตัวไปอย่างรวดเร็ว รีบเบือนสายตาหนีจากเขาก่อนที่จะแสดงอาการเกินงามทำให้เขาจับพิรุธได้มากไปกว่านี้           

 

“หึ! เขินก็บอกว่าเขินดิ”

 

ยัง! ยังไม่หยุดอีก

 

“เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่ได้เขินไง ”

 

หันไปสบตาร่างสูงอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยยืนยันในความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง ก็บอกว่าไม่ได้เขินไงเล่าคนบ้าเชื่อกันบ้างสิ

 

“งั้นถ้าทำอะไรก็คงไม่เขินสินะ”

 

“ก็จะเขินได้ไงล่ะ นายไม่มีอิทธิพลอะ...อุ๊บ.”

 

ขณะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาปฏิเสธ ร่าสูงกลับโน้มใบหน้าเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วพร้อมกับสัมผัสอุ่น ๆที่เกิดขึ้นบริเวณริมฝึปาก

 

นี่เขาจูบ..จูบฉันอีกแล้ว

 

ริมฝีปากหนาค่อย ๆ ละเลียดชิมความหวานอย่างใจเย็นกลิ่นหอม ๆ จากร่างเล็กทำให้เขาแทบคลั่ง ริมฝีปากหนาไล้เลียก่อนจะค่อย ๆ ขบเม้มริมฝีปากล่างของคนตรงหน้าเบา ๆ เพื่อให้เธอเปิดปากให้ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกลิ้นหนาเข้าไปสำรวจในโพรงปากหวาน

 

ลิ้นเล็กพยายามหนีสัมผัสจากลิ้นหนาแต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้เพราะความช่ำชองของคนตรงหน้าอยู่ดี ได้แต่จูบตอบไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ อย่างคนอ่อนประสบการณ์ แต่กลับทำให้ร่างสูงรู้สึกพอใจกับการตอบรับอันแสนไร้เดียงสานั่นแปลก ๆ มือเล็กค่อย ๆวางลงบนไหล่หนาพลางบีบเบา ๆ เพราะสัมผัสที่ได้รับทำให้เธอเริ่มจะประคองสติของตัวเองไว้ไม่อยู่

 

“อืม...”

 

เสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากของคนร่างเล็กที่หลงมัวเมากับสัมผัสวาบหวามจากการการปรนเปรอของร่างสูง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะค่อยๆผละออกมาด้วยความอ้อยอิ่ง

 

เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาเชื่อมหวาน อยากจะผลักเขาออกนะแต่รู้สึกเหมือนว่าโดนเขาดูดพลังไปหมดแล้ว มือไม้มันอ่อนไปหมด

 

“ไหนบอกว่าไม่มีอิทธิพล”

 

ร่างสูงเอ่ยออกมา คำถามตอบยากจังเพราะฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมเขาทุกที

 

“เอ่อ...คือ”

 

เลยได้แต่อึกอัก ๆ พูดไม่ถูก ใบหน้าเห่อร้อนเพราะความเขินอายที่ปิดไม่มิด

 

“หึ! นอนเถอะก่อนที่ฉันจะ...ไม่ไหว”

 

หยุดพูดไปสักพักก่อนจะจบที่คำว่า ไม่ไหว หมายความว่ายังไงกัน ><

 

เขาไม่พูดอะไรต่อ อ้อมแขนใหญ่กอดรัดฉันเข้ามาในอ้อมกอดของเขาหลวมๆ ใบหน้าซุกลงตรงซอกคอของฉันรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดบริเวณซอกคอด้วยความแผ่วเบา

 

อืม...

 

ฉันว่าฉันก็ควรนอนแล้วเหมือนกันหรือว่าตอนนี้ฉันฝันอยู่กันแน่นะ ตื่นมาพรุ่งนี้ตอนเช้าอาจจะเจอว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ ในหอพักก็ได้ ไม่ใช่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ในตอนนี้ กลิ่นหอมอ่อน ๆจากตัวเขา สัมผัสอบอุ่นที่ได้รับ เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ บางทีอาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้

 

 

 

 

ฝากติดตามเพจด้วยนะค้าบ : นางฟ้าดาวตก

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว