email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ #นู๋เทียร์ขี้อ่อย

02 คุณชายชั่นเหลียง

ชื่อตอน : 02 คุณชายชั่นเหลียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2561 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 คุณชายชั่นเหลียง
แบบอักษร

02 คุณชายชั่นเหลียง 

ก๊อกๆ 


"คุณชาย ข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ" ได้ยินเสียงเคาะประตู กับเสียงเรียก ทำให้ผมค่อยๆผงกหัวขึ้นมามองแล้วนอนขดๆ 

"คุณชาย ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ" เสียงหวานๆของผู้หญิงเรียกผม เรียกไม่พอ ยังจับตัวแล้วเขย่าด้วย ผมดิ้นนิดๆอย่างรำคาญ 


"อือ ออกไป..ข้าจะนอน" พูดเสียงยานๆ เพราะรำคาญเลยคลุมโปงนอนต่อ นางไม่ยอมแพ้ จับผ้าห่มแล้วดึงออก 

"ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ คุญชายชั่นเหลียงจะมาแล้วนะเจ้าคะ" ครั้งแรกว่าจะนอนต่อ แต่พอได้ยินของคนนี้ก็ทำให้ตาสว่างขึ้นมาทันที ผมเด้งลุกขึ้นนั่ง แล้วหันไปยิ้มอย่างตื่นเต้น 


"มาตอนไหนรึ" ถามไปด้วยรอยยิ้ม จะได้เจอกับคนที่ไป๋ฮวาชอบแหละ  

...ขอให้หล่อๆ... 


"อีกครึ่งชั่วยาม(1ชั่วโมง)ก็จะมาแล้วเจ้าค่ะ" ผมเบิกตาเล็กน้อย ลุกจากเตียงแล้จะเดินเข้าห้องน้ำ แต่คนใช้กลับเรียกไว้ก่อน 


"ข้าเตรียมขันล้างหน้าให้ท่านแล้ว ท่านมาล้างก่อน เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมอ่างให้" ผมหันกลับมาแล้วรับขันไว้  

"เจ้าชื่ออะไรรึ" เพราะความทรงจำของไป๋ฮวามันเลือนลางมากๆ ทำให้ผมจำใครไม่ค่อยได้ นางทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย 

"ลี่ฟางเจ้าค่ะ.." ลี่ฟาง.. อืมม คุ้นๆ สงสัยคนนี้คือคนที่สนิทกับไป๋ฮวาสินะ ผมก็พยักหน้ารับก่อนจะล้างหน้า 


.... 


เมื่ออาบน้ำ ล้างหน้าเสร็จ ก็ได้เวลาเลือกเสื้อผ้าาา โอ้ยๆ ใส่อะไรดีเนี่ย ผมเปิดตู้ออกหลับตา แล้วจับซุ่มชุดออกมา 

...ป๊าดดด สีเหลืองอ่อน... 

มันเป็นชุดยาวๆ สีเหลือง แถบเป็นสีเหลืองเข้มกว่าหน่อย ส่วนลายก็ปักด้วยด้ายสีส้ม.. เนื้อผ้ามันดีมากก ละเอียดกำลังพอดี เนื้อผ้าเบาๆ นุ่มๆ...  


...อ่ะเค ตัวนี้แหละ... 


ตอนนี้ลี่ฟางไปรอผมข้างนอกแล้ว ผมเองก็ใส่ชุดแบบลำบากนิดหน่อย จริงๆก็ไม่นิดหรอก แต่แบบ หื้ม อีตัวนี้ใส่ยังไงอ่ะ ต้องสอดไว้ตรงไหน ผมยืนงงก่อนจะเรียกลี่ฟางมา 

"ลี่ฟาง!.." ตะโกนเรียกไปได้แค่5วิ นางก็เปิดประตูเข้ามา 

"ม..มาใส่ชุดให้ข้าที.." พูดแล้วหันหน้าไปทางอื่น ..ชิ นี่มันน่าอับอาย ใส่ชุดไม่เป็น แถมยังต้องให้ผู้หญิงมาใส่ให้ โอ้ยๆ อะไรกันเนี่ยซินเทียร์ แกอ่อนมากๆ ลี่ฟางชะงักแล้วก็หัวเราะคิกๆออกมา 


"คิกๆ.. เจ้าคะคุณชาย"  

"เจ้าคงไม่ได้คิดอะไรกับข้าใช่มั้ย" ถามกันไว้ก่อน เผื่อลี่ฟางมันจะมาชอบไป๋ฮวา พอถามแบบนั้น นางก็ชะงัก ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาทันที 


"ฮ่าๆๆๆ ขออภัยค่ะคุณชาย.. คิกๆ ข้าไม่คิดว่าท่านจะเป็นคนอารมณ์ขันถึงเพียงนี้.. ข้าคิดกับท่านแค่เจ้านาย และเพื่อนคนนึงเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ.. ไม่คิดเกินเลยอะไรแน่นอน" เฮ้อ ค่อยยังชั่ว.. ผมก็ยิ้มๆ แล้วพูดคุยนู่นนี่ต่อ จนรู้ความว่า 


คนที่ชื่อไป๋ฟานหลงอ่ะคือพ่อของไป๋ฮวา ส่วนไป๋ฟ้งหมิงก็แม่มัน.. ซึ่งไป๋ฮวาอ่ะคือชื่อเล่น ชื่อจริงมันคือไป๋จวี๋ฮุ่ย.. ซับซ้อนมากๆ งงไปหมด ไม่ได้งงความสัมพันธ์นะ งงชื่อนี่แหละ  

ตอนนี้ลี่ฟางใส่ชุดให้ผมเสร็จแล้ว ผมก็จำๆไว้ ว่าต้องใส่แบบไหน ชุดแบบนี้ใส่ยากนะ แต่พอใส่เสร็จแล้วมันก็ดูเข้ากับตัวเองแปลกๆ อาจเป็นเพราะผมยาว และหน้าตาดีก็ได้  

...ไม่ค่อยจะอวยเลย... 

...อ่ะฮิ... 


"ลี่ฟางๆ พี่ชั่นเหลียงจะมารึยัง" หลังจากที่มองตัวเองบนกระจกแล้ว ผมหันไปถามอย่างตื่นเต้น  

"อีก1เค่อ(15นาที)ก็น่าจะมาแล้วนะเจ้าคะ.." ผมยิ้มอย่างตื่นเต้นก่อนจะหันมาที่หน้ากระจกอีกครั้ง 

..ปากไม่แดงเลยอ่ะ ปกตินะตอนอยู่โลกเดิม ก่อนจะออกไปเจอะเจอผู้คนอ่ะ ต้องปากแดงๆหน่อย ไม่งั้นไม่มีแรงเดินแล้วอ่ะ ผมขมวดคิ้วก่อนจะหันไปหาลี่ฟาง 

"เจ้ามีลิปมั้ยอ่ะ" ผมหันหน้าไปถาม ลี่ฟางก็ทำหน้างงๆ  

"ลิป? คืออะไรเจ้าคะ" โอยย ลืมไป นี่มันโลกอดีต! แล้วชั้นจะพูดว่าอะไรดีเนี่ยยย ยืนคิดอยู่แป๊ปก็พูดขึ้นต่อ 

"ที่ทาปากอ่ะ สีแดงๆอ่อนๆ" ผมพยายามอธิยายไป ให้นางเข้าใจมากที่สุด ลี่ฟางก็ยืนนิ่งก่อนจะนึกออกแล้วหยิบกระดาษสีแดงๆออกมา 


"นี่เจ้าค่ะ.. มันคือกระดาษสีชาด ข้ามีแต่แบบนี้" นางยื่นกระดาษสีแดงๆ สีชาดมาให้ ผมก็รับมางงๆ ต้องงับกระดาษแล้วเม้มๆหรอ? 


"ใช้ยังไงรึ" ผมถาม พลิกซ้ายพลิกขวาดูอย่างสงสัย  

"เม้มที่กระดาษเลยเจ้าค่ะ สีจะติดออกไปเอง" ผมก็พยักหน้าก่อนจะค่อยๆเม้มที่กระดาษนั่นเบาๆ.. ผละออกมาดูหน้ากระจก ..อื้อ สวยนะ ดีที่เม้มเบาๆ ไม่งั้นคงแดงแบบกินไก่ดิบลืมล้างปากแน่ๆ ผมยื่นกระดาษนั่นคืนให้ แล้วกล่าวขอบใจ 

"วันนี้คุณชายแปลกๆนะเจ้าคะ ปกติไม่เห็นอยากจะแต่งเครื่องแบบนี้" ลี่ฟางทำหน้าแปลกใจ จัดทรงผมข้างหน้าให้นิดหน่อย.. 

ตอนนี้ผมที่ยาวถึงจมูกยังไม่ได้ตัดเลยจ้าาา ยาวเท่าเดิม แต่แค่แสกข้างๆ แล้วปัดๆให้เป็นริ้วๆไปข้างหลัง  มัดเปียรอบหัวแล้วเอาผ้าสีน้ำตาลอ่อนมาผูกไว้อีก..  

...จ้าาา... 

...ชั้นสวยยย... 

ผมยิ้มๆกระหยิ่มเล็กน้อย ก่อนจะทำท่าเท้าสะเอว แบบนางแบบ แล้วทำหน้าตาเชิดๆ จีบปากเผยอๆน้อยๆ 

"ลี่ฟาง ข้าจะเปลี่ยนนิสัยใหม่! เจ้าจงจำไว้นะ ว่าไป๋ฮวาคนเก่าไม่มีอีกแล้ว! จะมีแต่ไป๋ฮวาคนงาม งามเลื่องลือเลื่องชาติ งามจนโลกต่างโลกต้องยอมรับ.. ข้าจะเป็นคนที่สุดเพอร์เฟค ที่จะมัดใจชั่นเหลียงมาให้ได้ หึหึ" 

ผมพูดแบบ..หาสาระอะไรไม่ได้อ่ะ เวิ่นเว้อเพ้อเจ้อไป แต่ที่บอกจะเปลี่ยนนิสัยใหม่นี่ทำจริงจังแน่ๆจ้าาา ลี่ฟางก็ทำหน้างงๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา 

"คิๆๆ คุณชายนี่อารมณ์ดีจังนะเจ้าคะ แต่ก็ดีแล้วที่จะเปลี่ยนนิสัยใหม่ ตอนข้าเห็นท่านโดนทำร้าย ข้านี่อยากจะไปช่วยใจจะขาด.. ไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณชายชั่นเหลียงน่าจะมาถึงแล้ว" ผมยิ้มอย่างดีใจก่อนที่ลี่ฟางจะเดินตามผมออกจากห้อง .. อุ้ย บรรยากาศดีย์ ออกมานะ รอบๆก็เป็นสวนเล็กๆ มีศาลาย่อมๆ กับบ่อน้ำเลี้ยงปลาไว้ ร่มรื่นจ้าา ถ้าอยู่กรุงเทพนะคงไม่มีหรอกอีบรรยากาศแบบเนี้ย มีแต่ควันรถให้สูดแทนออกซิเจน 

...พูดแล้วแบบ... 

...เห้อมมมม... 

"คุณชายเจ้าคะ จะเดินไปทางไหนหนะ ทางนี้ต่างหากเจ้าคะ" อุปส์ ผิดทาง ผมเลี้ยวขวาเดินต่อ อายนิดๆนะ แต่ก็ทำเงียบๆแล้วเดินต่อ.. 


โลกปัจจุบันผมไม่มีพี่หรือน้อง เลยไม่ค่อยรู้ว่า ถ้ามีจริงๆแล้วจะรู้สึกยังไง.. แต่เมื่อผมได้มาโลกนี้แล้ว รู้สึกเหมือนแบบ ได้ลี่ฟางเป็นพี่สาวคนนึงอ่ะ นางใจดี น่ารักด้วย เป็นเหมือนเพื่อนและพี่สาวคนนึงเลยก็ได้.. โอ้ย ถ้าลี่ฟางเป็นผู้ชายนะผมจับทำหลัวไปละ.. 

...เดี๋ยวๆ... 

...ชั่นเหลียงเท่านั้น!... 

ผมเดินมาเจอประตู ลี่ฟางเดินนำมาเปิดให้ ผมเลยเดินเข้าไป.. เป็นคล้ายๆร้านขายของ เอ๊ะ แต่มันใหญ่กว่านะ รอบๆก็มีพวกเสื้อผ้าที่แขวนโชว์ไว้ กับที่พับไว้ในตู้ มีพวกใยฝ้าย เสื้อคลุม ผ้าโพกหัว.. 

 ...ชั้นอยู่ไหน?... 


"ลี่ฟาง ที่นี่ที่ใดรึ" ถามอย่างสงสัย เห็นคนรับใช้ก้มหัวให้ด้วย ผมก็พยักหน้ารับยิ้มสวยๆไป ลี่ฟางทำหน้าแปลกใจ  

"ร้านของนายท่านฟานหลงกับนายหญิงฟ้งหมิงไงเจ้าคะ ขายผ้าและเสื้อต่างๆ ..นี่ท่านจำไม่ได้รึ?" เห้ย ข้อมูลใหม่ ที่ไหนได้ บ้านอีไป๋ฮวามันขายเสื้อ ดูท่าทางขายดีด้วยนะ คนเข้ามาซื้อกันให้วอก เหมือนมดเลยจ้าาา น่าจะขยายร้านหน่อยนะ   


"ข้าจำไม่ค่อยได้หนะ..สงสัยยาพิษมันมีผลต่อความจำด้วย" แถไปให้ตูดถลอก! ลี่ฟางก็พยักหน้าเข้าใจ ผมก็เดินดูรอบๆ ผ้านี้สวยจัง ไหนลองจับซิ  


หมับ 


วี๊ดว๊ายตาเถรตกใต้ถุน !!!  


ความละครมาอีกแล้วจ้า ว่าจะจับเนื้อผ้าดู แต่ดันมีมือมาแตะมือผมซะก่อน เลยเหมือนเขากำลังกุมมือผมไว้อยู่ ผมเลยเงยหน้ามอง.. 

ขอให้หล่อๆ ถ้าไม่หล่อนี่ตบนะ 



อุปส์ 


วี๊ดดดดดดดดดด ตาเถรร่วงใต้ถุน!! 

แกร๊!! นี่นายแบบหรอ!!  

หล่อวัวตายควายตื่นอ่ะชั้นบอกเลย 

อยากจะกรี๊ดเป็นภาษาสเปนแล้วบอกดังๆว่านี่ผัวชั้น! 


หน้าผมแดงนิดๆก่อนจะชักมือกลับออก .. ไม่ๆๆๆ ชั่นเหลียงคนเดียวๆๆๆ ท่องไว้นะอีซินน วี๊ด อยากได้เขาจุงเบย.. 

ซิน1 ..อย่านะอีซิน2 ชั่นเหลียงคนเดียวเท่านั้น! 

ซิน2 ..แต่หล่อๆแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆนะยะ ชั้นอยากได้อ่ะๆๆๆ ลากเข้าห้องเลยเหอะ 

ซิน1 ..เอ๊ะ ชั้นบอกว่าไม่ไง! ชั่นเหลียงคนเดียว! เข้าใจมั้ยอีซิน0  


!! 


เออ ชั่นเหลียงคนเดียวก็ได้วะ!! ผมหันหน้ากลับมา เห็นลี่ฟางมองมายิ้มๆอยู่.. เอ๊ะอีนี่หนิ จะยิ้มทำไม ผมขมวดคิ้วงงๆ 

"ลี่ฟาง คุณชายชั่นเหลียงอยู่ไหนรึ" เลิกอยู่กับคนหล่อแล้วไปหาพี่ชั่นดีกว่าจ้าา แต่ก็เสียดายนิสนึงอ่ะ นี่ถ้าอยู่โลกเดิมน้าา ผมจับมอมเหล้าแล้วแอ้มกินแน่ๆ!! 

"ความจำเจ้ามีปัญหารึเปล่า?" ลี่ฟาง! แกพูดแบบนี้ อยากตบกับชั้นใช่มั้ยฮะ!!... แต่เดี๋ยวนะๆ เสียงลี่ฟางไม่ทุ้มขนาดนี้! นี่เสียงผู้ชายจ้าท่านผู้อ่าน! ผมนี่รีบหันไปมองอีตานายแบบนั่นอย่างไว 


...อุปส์ โดนดาเมจความหล่อโจมตี... 

...-999 HP... 

...ตายอย่างสงบ ศพสีม่วง... 

"อ..เอ่อ คุณชายเจ้าคะ นี่แหละเจ้าค่ะ..คุณชายชั่นเหลียง แห่งตระกูลคัง" เสียงลี่ฟางสอดแทรกมายังโสตประสาท ทำให้ผมเบิกตาเล็กน้อย! อีตาปากไม่ดีนี่หนะหรอ คือพี่ชั่นที่ชั้นต้องจีบอ่ะ!  

...ป๊าดดดด... 

...แต่หล่อ ให้อภัย... 

"หึ.. สงสัยเจ้าคงจะบ้า" เสียงทุ้มๆนั่นพูด ก่อนจะหันหลังเดินกลับ ปรี๊ดแตก!! ปรี๊ดหนักมากจ่ะงานนี้! ผมจับที่แขนนั่นไว้ แล้วกระชากด้วยแรงมั้งหมดที่มี.. ภาพที่จินตนาการไว้คือเขาต้องกระเด็นมา ปากกระทบกับปากผม แต่ความเป็นจริงคือ .. ไม่ขยับเขยื้อนเลยจ้า!  


"เจ้ามันปากเสีย! ข้ามิน่าไปชอบคนอย่างเจ้าเลย อิพี่ชั่นเหลียง!!" พูดเสียงดังเล็กน้อย ทำให้ชั่นเหลียงหันหลังกลับมามอง ..ด้วยสายตาที่แลดูอำมหิตเล็กน้อย..  


...ไม่อ่ะ... 

...ไม่น้อยเลย... 

ม..มองแบบนั้น อยากเจอตัวๆบนเตียงมั้ยไอบ้า 


"วิปริตไม่พอ ยังจะน่าไม่อายอีกนะ.." พูดจบก็สะบัดแขนนิดหน่อย แต่ก็ทำให้มือผมถึงกับกระเด็นออก.. ปากเน่าปากเสีย! ปากไม่ดีเลยนะยะอีตานี่ ผมหายใจเข้าก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ พร้อมกับตะโกนไปเลยว่า! 

"ถึงข้าจะวิปริต แต่ข้าก็จะมัดใจท่านให้ได้! เมื่อถึงครานั้น ท่านก็จะวิปริตเหมือนข้า! พี่ชั่นเหลียง อนาคตอันใกล้นั้น ท่านต้องตกเป็นของน้าแน่นอน!!" 

พูดไปเลยจ้า ไม่อายฟ้า ไม่อายดิน ไม่อายลูกค้ารอบตัวที่ตกใจ แล้วมองมาที่ผมแบบซุบซิบ.. 


หึ! เหวอทำไมจ้ะอีพี่ชั่น ชั้นคนก่อนที่ไม่เด็ด ไม่เร้าใจ กับชั้นคนใหม่ ที่มาพร้อมกับความร้าย แซ่บ เผ็ด ถึงพริกถึงขิง ฉายาอีซินเทียร์100ผัว แบบนี้ ดูซิ พี่จะทนไปได้ซักกี่น้ำ  พี่ชั่นกระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะเดินตรงมาหาผม 


".. ไร้ยางอายอย่างเจ้า ข้าไม่มีวันชายตามองหรอก" 

"หึหึ ครานี้ท่านพูดได้ แต่คราหน้า ท่านอาจจะพูดว่ารักข้าจนไม่ลืมหูลืมตาก็ได้.." 

พูดแล้วยิ้มอย่างผู้มีชัย การเถียงครั้งนี้ ซินเทียร์ หรือไป๋จวี๋ฮุ่ยชนะนะจ๊ะ เมื่อยิ้มอย่างราชินีเสร็จ ก็เดินออกมาแบบสวยๆ ไม่สนใจคำพูดของคนรอบตัว.. 

...หึหึ... 

...เสร็จชั้นแน่ พี่ชั่น...


--------------- 

เปิดตัวผู้ชายคนใหม่ของนิยายเราาา  

คัง ชั่นเหลียงงง! /เอคโค่นิสนึง 

พี่ชั่นเราก็จะปากร้ายๆ หนักๆหน่อยนึง แต่ไม่เท่าน้องซินเราหรอกจ้า อีนี่มันทั้งแรด ทั้งร้าย เห็นใครหล่ออยากจะลากเข้าห้องหมด.. 

ถ้าพิมพ์ผิดบอกกันได้นะ><

 เม้าท์พอ จบ ปวดนิ้ว 

----------------

ฝากติดตามและคอมเม้นต์ด้วยนะคะ  

pannarai0957

ความคิดเห็น