ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 17 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

ชื่อตอน : บทที่ 17 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2561 17:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 ภาคกำเนิดฮอลโลว์
แบบอักษร

วิ้วววววว ปั้งๆๆๆ *?

เซโร่สีดำอมฟ้าถูกยิงออกจากปากกระบอกส่วนปืนกันเบรดเซโลโซของเลวีอาธานนับไม่ถ้วนภายในการยิงหนึ่งครั้ง มันพุ่งเข้าหาไทม์และเทียด้วยความเร็วสูงจนเขาต้องบังคับไล่เทียออกจากโลกวิญญาณไป

ส่วนตัวเขาก็พยายามใช้โซนีดโด้เต็มกำลังหลบหลีกจนเกิดเป็นภาพติดตาหลายร้อยตน ลำแสงสีดำอมฟ้าที่ยังปล่อยออกมาจากปากกระบอกปืนอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะหมด

'ทำไมยัยนี่ถึงยิงออคคิวรัสได้ไม่อั้นขนาดนั้นกัน'

ช่วยไม่ได้ที่ไทม์จะตรึงเครียด ทำไมน่ะหรอก็ดูยัยเลวีอาธานนี่สิ แม่มยิงเซโร่ออคคิวรัสหรือเซโร่ดำออกมาเป็นชุดๆคล้ายกับเซโร่ เมทราเล็ตต้า โดยพลังวิญญาณไม่ลดลงเลยด้วย

ปกติยามเขาใช้เซโร่ ออคคิวรัส ทีเดียวยังเสียแรงดันวิญญาณไปตั้งสี่แสนหน่วย แต่ยัยนี่เล่นปล่อยแบบนอนสต๊อปเลย แถมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วย จะคิดแผนไว้ใช้ก็ทำไม่ได้ มันไม่มีโอกาสให้เขาทำเลย

"สนุกจัง แต่ไทม์โอนี่จังจะหลบได้อีกนานแค่ไหนกันน้า ว้าวๆ หลบได้หมดเลย ถ้าเป็นแบบนี้ละจะหลบได้หรือเปล่า"

เสียงติดเล่นของเลวีอาธานดังขึ้น พร้อมกับภาพตรงหน้าที่ทำให้ไทม์แทบกระอักเลือดออกมา ถามว่าทำไมน่ะหรอ ก็เพราะจู่ๆ มืออีกข้างที่เคยว่างเปล่ากลับมีกันเบรดเซโลโซ ขึ้นมาอีกเล่มน่ะสิ

"เฮ้ยพอแล้ว เธออยากเป็นราชามากใช่ไหม เป็นไปเลยไป เอาที่เธอพอใจเลย"

พอได้ยินแบบนี้เลวีอาธานน้อยก็ถึงกลับยิ้มร่า แต่นั่นมันเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นก่อนที่เธอจะทำหน้าชิงชังเขา ราวกับความริษยาเข้าครอบงำ กลิ่นอายอำมหิตแผ่ออกมาอย่างหน้าหวาดผวา ราวกับเมื่อครู่คือการหยอกล้อ แต่ตอนนี้คือของจริง

"โลกแห่งนี้ไม่ควรมีราชาที่อ่อนแอ เพราะ**ฉะนั้นแกก็จงหายไปซะ เดรโก้ รีเซอร์เลคชั่น จงริษยา ทุกสรรพสิ่งและกลืนกินมันเสีย เซโลโซ"

ฟู้มมมมมมมมมม~!!!!

แรงดันวิญญาณสีดำอมฟ้าครามพุ่งพ่านออกมาจากร่างน้อยๆนั่น มันเข้าปกคลุมทั่วทั้งโลกวิญญาณราวกับทุกสรรพสิ่งภายในโลกแห่งนี้กำลังถูกราตรีสีครามกลืนกินไปเสียทั้งหมด

'มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่วะ ให้เป็นราชาก็แล้ว ทำไมถึงยังโกรธได้อีกละเนี่ย'

"ฟู่วววว เลวีอาธาน เดมอนิโอ้ดราโก้"

เสียงเล็กๆที่น่าสยดสยองทำให้ไทม์ถึงดับขนลุก ยัยนี่น่ากลัวเป็นบ้า ตอนนี้ทุกอย่างในโลกวิญญาณกลับมาอยู่ในสภาพเดิมแล้ว แต่ไทม์กลับอยากหนีไปจากที่นี่เสียให้พ้น เขามองร่างเล็ก ที่เปลี่ยนแปลงไปราวคนละตน

เธอในตอนนี้ดูโตขึ้นมาอยู่ในวัยประมาณ13-14ปีอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวแขนกุดไร้กระโปรงผูกโบสีฟ้า ไว้ผมทรงทวินเทล แม้อกจะแบนราบเป็นไขดาว แต่ยังดูเซ็กซี่ในหลายๆความหมาย

เขามังกรที่เคยเล็กจนแทบมองไม่เห็นกลับงอกออกมาได้ใหญ่และยาวกว่าเขา**ส่วนด้านหลังมีปีกเล็กๆสีน้ำเงินฟ้าหนึ่งคู่และมีหางที่ยาวแหลมโบกสะบัดไปมาไม่มีหยุดหย่อน

'นี่คือรีเซอร์เลคชั่น ของเลวีอาธานงั้นหรอ'

"ไม่ใช่ นี่คือพลังที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่แค่นี้ก็มีพลังพอแล้วที่จะสังหารแก แล้วขึ้นเป็นราชาที่แท้จริง"

ร่างเล็กสะบัดมือเบาๆ ก็มีดาบคล้ายเซโลโซแต่ยาวกว่าประมาณสี่สิบซม. ดาบเล่มนี้ไม่มีไม่มีปากกระบอกปืนมันเป็นดาบที่มีรูปทรงคล้ายดาบคาตานะเพียวๆเลยก็ว่าได้

"ตกใจแค่นี้ยังน้อยไปนะ ราชาสวะ จงเผาสรรพสิ่งให้เป็นเถ้าถ่าน ริวจิน จักกะ"

ฟู้มมมมมมม!

เพลิงสีฟ้าครามแผ่ออกมาจากใบดาบสีดำเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณคล้ายเป็นอาณาเขตเพลิงทรงกลมรอบล้อมทั้งคู่เอาไว้ แต่ไทม์ก็ไม่ได้ตรึงเครียดอีกต่อไป เขาอยากรู้บางสิ่งจากเลวีอาธานมากกว่า

"ทำไมเธอต้องทำถึงขนาดนี้ การเป็นราชาของโลกวิญญาณ มันสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือไง ?"

"ฮ่าๆ เจ้านี่ไม่รู้อะไรบ้างเลยนะเดรโก้ การได้เป็นราชาคือการได้เป็นตัวหลักของจิตสำนึกและร่างวิญญาณ ถ้าฉันคนนี้ได้เป็นราชา คนที่จะเป็นดาบฟันวิญญาณแทนข้า**ก็คือเจ้า!!!"

เธอพูดออกมาด้วยความอำมหิต แต่สายกับเผยความเศร้าหมอง น่าเสียดายที่ไอ้โง่นี่มันยังไม่รู้ตัว เธอคิดว่าถ้าโจมตีเขาไปเรื่อยๆ เขาก็จะเข้าใจและเข้าตอบโต้เธอ แต่ดูสิ่งที่มันคิด

"อย่างนี้นี่เอง งั้นก็เป็นไปสิ แค่เราได้อยู่ที่นี่กับมิไรเราก็พอใจแล้ว"

"กึ๊ด! ทำไ... ก็ดีงั้นแกก็จงตายซะ"

เพลิงสีฟ้าแผดพุ่งขึ้นฟ้าจนกลายเป็นเสาเพลิงที่เย็นเฉียบ ใช่แล้วเพลิงสีฟ้าไม่มีความร้อนอยู่เลย มีแต่ไอเย็นยะเยือกที่จะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งเสียมากกว่า

"[ไม่ได้เด็ดขาดคนที่จะเป็นราชา ก็คือพี่ไทม์ของฉันคนเดียวเท่านั้น!!! ]"

เสียงตวาดของหญิงสาวคล้ายเสียงของมิไรดังไปทั่วโลกวิญญาณ กลิ่นอายแห่งความพิโรธแผดกระจายสลายริวจิน จักกะของเลวีอาธานทิ้งง่ายๆราวปลอกกล้วย เออ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฟ้ะเนี่ย

ตอนนี้บนท้องฟ้าของโลกวิญญาณโครตสยอง มันมีดวงตามิติสีดำลายเขียว ผุดออกมาจากท้องฟ้าสามดวง แรงดันวิญญาณของมิไรก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นอีกสามเท่า

'ปลดปล่อยหนูคะสิพี่ไทม์'

'มิไร หนูตื่นแล้วงั้นหรอ แล้วอาการบาดเจ็บละ ?'

'ใช่แล้ว หนูหายแล้ว'

ไทม์ทำท่าจะจับดาบฟันวิญญาณอีกเล่ม แต่มือเขาก็หยุดลงเสียก่อนเมื่อถูกขัดจังหวะโดยระบบ ตอนแรกเขาก็สองจิตสองใจเพราะเรื่องนี้มันดูแปลกๆ ชอบกล

"[มาสเตอร์ อย่าคิดที่จะปลดปล่อยท่ามิไรออกมาในตอนนี้โดยเด็ดขาด ถ้าท่านปลดปล่อยเธอในตอนนี้วิญญาณของเธอคงเกิดผลกระทบจนไม่สามารถฟื้นคืนได้อีก ]"

แต่พอคิดดูแล้วมิไรน่าจะยังไม่หายดีแน่ๆ ส่วนเลวีอาธานก็เหมือนทำอะไรสักอย่างเพื่อเขาเสียมากกว่า เขาจึงค่อยๆตั้งสติคิดทบทวนถึงสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป

'เฮ้อ อย่างนี้นี่เอง เราผิดเองนั่นแหละ ตั้งแต่เริ่มเลย**'

เมื่อไทม์คิดได้แล้วเขาจึงตบหน้าผากพ่นลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกผิดจนต้องยิ้มเจื่อนๆ เขากล่าวบางสิ่งออกมาด้วยเสียงที่มั่นคงดูทรงอำนาจราวกับราชาผู้ปกครองที่ไม่เหลาะแหละหรืออ่อนไหวง่ายเหมือนกับตอนแรกๆ

"พอแล้วละเลวี่จัง เราจะไม่คิดให้เธอขึ้นเป็นราชาอีกแล้ว อีกอย่างเราจะไม่ทำให้โลกนี้เกิดปรากฏการเพราะความอ่อนแออีกแล้ว  นี่คือคำสัตย์ของเรา!!! แล้วก็... ขอโทษนะที่ทำให้เธอกลัว เลวี่"

ใช่แล้วถ้าจิตใจเขาสั่นไหวโลกวิญญาณก็จะเกิดปรากฏการบางอย่างขึ้นมาด้วย จริงๆแล้วเลวี่ไม่ได้อิจฉาริษยา แต่เธอกำลังกลัวว่าโลกแห่งนี้จะล่มสลายและเธอก็จะหายไปพร้อมกับมัน

"รู้ตัวจนได้สินะต้องอย่างนี้สิราชา แต่จงจำไว้ให้ดี ถ้าไทม์โอนี่จังยังคิดทำตัวเป็นราชาที่อ่อนแอจนโลกแห่งนี้เกิดความปั่นป่วนแบบวันนี้อีกละก็  โลกของราชา เราคงต้องขอเอาไปละนะ"

กล่าวจบร่างของเลวีอาธานที่คล้ายจะพึงพอใจในคำพูดของไทม์ ก็ค่อยๆสลายกลายเป็นดาบเซโลโซดั่งเดิม มันลอยกลับมาแขวนติดที่เอวของไทม์อย่างแม่นยำราวจับวาง

'โทษทีนะเลวี่จัง แต่คงไม่มีวันนั้นอีกแล้วละ เพราะราชาตรัสแล้วไม่คืนคำ'

"เอาละมิไร ทีนี้ถึงตาหนูแล้วละ กลับไปพักผ่อนเถอะ อีกไม่นานพวกเราก็จะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้ว ดังนั้นหนูรอพี่ก่อนนะ พี่จะแข็งแกร่งให้มากพอที่จะปกป้องเธอได้"

ไทม์กล่าวขณะมองไปยังดวงตาทั้งสามบนฟากฟ้า เขารู้ว่ามิไรกำลังจ้องมองเขาอยู่ผ่านดวงตาทั้งสามนี้ แม้เจ้านี่จะถูกสร้างขึ้นโดยพลังของดาบฟันวิญญาณก็ตาม แต่เขารู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้น่ากลัวกว่าเลวี่เยอะ

"[ หนู... เฮ้อ เข้าใจแล้วค่ะ หนูจะรีบหายไวๆ จะได้กลับมาเป็นกำลังให้กับพี่ไทม์ ดังนั้นโปรดอย่าลืมหนูนะพี่ไทม์ ]"

สิ้นเสียงอาวรดวงตาบนฟากฟ้ากับแรงดันวิญญาณของมิไรก็สลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ไทม์ลดตาลงกลับมามองดาบฟันวิญญาณสีดำที่มิไรสถิตอยู่ ด้วยรอยยิ้ม

'ใช่แล้วอีกไม่นานเราก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง

'


เลวีอาธาน


รีเซอร์เลคชั่น เลวีอาธาน เดมอนิโอ้ดราโก้

-คือเมื่อวานเผลอหลับไปวันนี้เลยลงชดเชยให้-

ความคิดเห็น