ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

นางฟ้าน้อยของฉินอ๋อง (3)

ชื่อตอน : นางฟ้าน้อยของฉินอ๋อง (3)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นางฟ้าน้อยของฉินอ๋อง (3)
แบบอักษร


เมื่อตื่นจากภวังค์ มู่เลี่ยงหรงจึงรู้สึกผิดต่อถางซือเซียนขึ้นมา เขาควรจะเลิกใช้อภิสิทธิจากกลิ่นกายของนางได้แล้ว มิเช่นนั้นหากมีใครพบเห็นสาวน้อยจะเสื่อมเสียชื่อเสียงเข้าจริง ๆ

“ขอแค่วันนี้นะ...แค่วันนี้พอ” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ

“ท่านพี่พูดถึงเรื่องใด?” หญิงสาวงวยงงกับคำพูดอันไม่รู้ที่มา

“ข้าควรหยุดใช้ความพิเศษของเจ้าได้แล้ว ไม่อย่างนั้นหากเกิดข่าวลือไม่ดีจะมีใครกล้ามาสู่ขอเจ้ากันเล่า”

“ทุกวันนี้ก็ไม่มีแล้วเพคะ ผู้อื่นคอยกันผู้หญิงพวกนั้นจนมีแต่ข่าวลือ”

“เจ้าวางใจข้าจะหาผู้ชายดี ๆ ให้เจ้าเอง ข่าวลือเล็กน้อยก่อนหน้านั้นไม่มีอะไรเสียหาย แล้วข้าจะสมทบสินเจ้าสาวให้มากๆ ดูสิว่ายังจะไม่มีคนมาขออยู่อีกหรือไม่”

“อย่านะเพคะ ซือเซียนอยากจะเลือกชายผู้นั้นด้วยตนเอง”

“เหลวไหล เป็นเด็กดีต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่ ข้ากับซือเซินไม่มีทางวางใจให้เจ้าเสี่ยงอันตรายได้”

“จะมีอันตรายได้อย่างไร หากพบคนผู้นั้นเมื่อไหร่ล่ะก็ย่อมต้องบอกท่านพี่ทั้งสองอยู่แล้ว”

“เอาอย่างนั้นก็ได้...แต่เจ้ายังคงเยาว์วัยนัก ไม่มีทางเท่าทันเล่ห์เหลี่ยมบุรุษ ดังนั้นไม่ต้องรีบร้อน”

“ใครรีบกันเล่า ซือเซียนอาจจะกลายเป็นสาวทึนทึกก็ได้ อีกอย่างเล่ห์เหลี่ยมชายอะไรนั่นก็เห็นอยู่ทุกวัน” ถางซือเซียนนึกถึงใบหน้าของพี่ชายแท้ ๆ ขึ้นมาทันที

“เจ้างดงามน่ารัก ซ้ำยังมีรอยยิ้มพิมพ์ใจถึงเพียงนี้ไม่มีทางเป็นสาวทึนทึกได้ หากไม่พบคนถูกใจจริง ๆ ข้าจะแนะนำคนดี ๆ ให้เอง แล้วสมทบสินสมรสให้มาก ๆ หน่อย รับรองว่าเจ้าต้องได้บุรุษที่ดีเป็นสามี “

“ขอบพระทัยเพคะ” นางรู้สึกซึ้งใจในความเป็นห่วงของเขา

“เจ้าจะมาทางการอะไรเอาตอนนี้” มู่เลี่ยงหรงยิ้มให้ดรุณีน้อย ใบหน้าคมสันสงบนิ่ง นัยน์ตาไม่มีแววหวั่นไหว

รถม้าหรูหราวิ่งไปตามถนนศิลา จวนฉินอ๋องอยู่ห่างจากวังหลวงไม่มากนักใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึง ก่อนที่คนทั้งสองจะลงจากรถม้า ถางซือเซียนก็เอ่ยกับมู่เลี่ยงหรงว่า

“หากวันใดท่านพี่เลี่ยงหรงพบเจอเรื่องหนักหนา จนใจของท่านแบกรับเอาไว้ไม่ไหว ซือเซียนยินดีให้ท่านใช้กลิ่นหอมจรุงจิตได้เป็นกรณีพิเศษ”

“ข้ากับเจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะให้วิ่งไปหาอ้อมกอดจากสตรีที่ไม่ใช่ภรรยาอีกได้อย่างไร?”

“เอาไว้เฉพาะเรื่องที่หนักหนาแล้วจริง ๆ เท่านั้น ซือเซียนเป็นสตรีอ่อนแอมีเพียงสิ่งนี้ที่จะช่วยแบ่งเบาท่านพี่ได้บ้าง”

“ขอบใจ หากวันใดใจข้าเจ็บปวดเกินทานทนจะคิดถึงเจ้าเป็นคนแรก” มู่เลี่ยงหรงลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ในหัวใจของเขาหวังว่าจะไม่ให้ถางซือเซียนต้องแบกรับอะไรเพื่อตนอีก นางเป็นโล่กันสตรีให้เขามานานเกินไปแล้ว ส่วนเรื่องกลิ่นหอมพิเศษนี้ก็ตั้งใจจะเลิกใช้อย่างเด็ดขาด

 มู่เลี่ยงหรงประคองถางซือเซียนลงจากรถม้า ทั้งสองย่างเท้าผ่านธรณีประตูสีดำบานใหญ่พร้อมกัน ฉินอ๋องอยากจะพักผ่อนสมองเต็มทีจึงรีบเร่งเดินกลับเรือนหลักของตน

“เซียนเอ๋อร์เจ้าเล่นฉินให้ข้าฟังหน่อย”

“ให้พี่จื่อหรูเล่นดีกว่า ส่วนผู้อื่นจะไปทำน้ำดอกกุ้ยกับบ๊วยให้ท่านดื่ม”

“เซียนเอ๋อร์ เจ้าย้ายมาอยู่จวนข้าเถิด”

“ท่านพี่…อย่าพูดเหลวไหล”

“ข้าจ้างเจ้าเป็นแม่ครัวก็ได้”

“หึ! ที่แท้ก็ห่วงแค่เรื่องกิน”

“ไหน ๆ ก็มาแล้วอยู่กินข้าวเย็นกับข้าเลยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะให้คนไปตามซือเซินมาด้วย”

“ท่านอ๋องประสงค์จะทานสิ่งใดจงบัญชา”

“นางฟ้าน้อยเจ้ารู้ทันข้าอีกแล้ว”

“เพคะ หม่อมฉันจะกลายร่างเป็นแม่ครัวของจวนฉินอ๋องเดี๋ยวนี้”

“อีกตั้งหลายชั่วยาม ไม่ต้องรีบร้อน” มู่เลี่ยงหรงส่งยิ้มเอาใจแม่ครัวคนเก่ง “แต่ขอน้ำแกงดอกกุ้ยกับบ๊วยก่อนเลย”

ถางซือเซียนอยากทุบคนตะกละ ในใจของเขานางเป็นน้องสาวรวมไปถึงแม่ครัว บางครั้งสาวน้อยก็คิดว่าฉินอ๋องใช้งานตนหนักเกินไป ไหนจะเป็นโล่กันสตรี ซ้ำยังต้องคอยทำตามคำสั่ง ช่างสมเป็นท่านอ๋องผู้เอาแต่ใจจริง ๆ

*‘ท่านรีบแต่งงานไปเสียเถิด ผู้อื่นจะได้สบายเสียที’*ถางซือเซียนร่ำร้องในใจ พร้อมเดินตรงไปยังห้องครัว


***********************

จบตอน นางฟ้าน้อยของฉินอ๋อง


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว