ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมื่อน้องแจนเป็นแมวหิวโซ 100%

ชื่อตอน : เมื่อน้องแจนเป็นแมวหิวโซ 100%

คำค้น : น้องแจน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมื่อน้องแจนเป็นแมวหิวโซ 100%
แบบอักษร

**​ **

เมื่อน้องแจนเป็นแมวหิวโซ


ใต้ขอบตาที่ดำคลำบนใบหน้าที่แสนน่ารัก และแก้มยุ้ยๆที่เหมือนจะซูบผอมลงเล็กน้อย ไม่เท่าเรี่ยวแรงของร่างกายที่กำลังจะหมดลงอย่างช้าๆ


แจนกำลังหอบสังขารที่อดนอนเพื่อทำงานส่งอาจารย์มาหลายวัน เดินกลับคอนโดช้าๆ โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่สุดที่รักของแจนซื้อคอนโดไว้ให้ใกล้ๆ เพราะแจนเป็นคนขับรถไม่เป็น ขึ้นรถโดยสารก็ไม่เก่ง การที่มีคอนโดอยู่ใกล้แค่นี้ถือว่าสบายมากในเวลาที่ร่างกายปกติ แต่ตอนนี้แจนเดินแค่อีกไม่กี่เก้าก็กำลังจะหมดแรงลงอย่างช้าๆ เพราะแจนกำลังหิว……….


จ้อก*…..*

เสียงท้องน้อยๆกำลังเรียกร้องอาหารอย่างทรมาร มองไปรอบข้างก็เหมือนโชคไม่เข้าข้าง เพราะร้านอาหารใกล้ๆคอนโดปิดหมดเลยทุกร้าน


ทำไมถึงทำร้ายจิตใจของแจนแบบนี้ ฮื่อ…..


ทุกย่างก้าวของแจนเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ จนเดินเข้ามาถึงหน้าคอนโด แจนก็ใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเดินให้ถึงหน้าลิฟต์ แต่พอคิดไปคิดมาถึงจะกลับห้องได้อย่างปลอดภัย แต่ใช่ว่าอาหารที่กินได้ในห้องอาจจะหลงเหลือ เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา แจนกินไปหมดแล้ว แถมยังไม่ได้ไปซื้อมาติดตู้ไว้ด้วย


ฮื่อ…. รู้สึกว่าโลกวันนี้มันโหดร้ายจัง


:(


“เฮ้ยน้อง! มานั่งทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ยืนรอลิฟต์ดีๆ เป็นอะไรรึเปล่า” แจนที่นั่งลงกับพื้นโดยท่านั่งเหมือนเป็ด เงยหน้าสบตากับคนที่เข้ามาถามพร้อมน้ำตาคลอเล็กน้อยเพราะเหมือนเริ่มจะปวดท้องนิดๆ เพราะความหิว แต่ก็เหมือนว่าสวรรค์เข้าข้าง แจฮยอนรู้จักคนๆนี้ พี่คนหล่อใจดีที่แบ่งเบอร์เกอร์ให้ในวันนั้นนั่นเอง!


ปิ๊ง ปิ๊ง ปิ๊ง*!*

แจนส่งสายตาวิ้งๆไปให้พี่ชายสุดหล่อเมื่อเหลือบสายตาไปเห็นถุงเหมือนเซ็ทหมูกระทะสองชุดใหญ่ในมือของพี่เค้า


งื้ออออออ เห็นแล้วหิวจัง ขอกินกับพี่เค้าด้วยได้มั้ย


“พี่เบอร์เกอร์! ขอกินหมูกระทะด้วยสิ!”


“เดี๋ยวนะ! น้องยังไม่แนะนำตัวกับพี่เลย จะมาขอกินกับพี่เลยเหรอ”


“เราชื่อแจน ตอนนี้หิวมากๆ หิวจนหมดแรง ขอกินด้วยคนนะครับ”


อาจจะเป็นเพราะสายตาเหมือนแมวอ้อนขอปลาทูตรงหน้า เลยทำให้ชายหนุ่มหล่อเซอร์ตรงหน้ายอมตกลงให้เจ้าแมวอ้วนหิวโซไปทานหมูกระทะด้วยที่ห้อง





ฟู่*! ฟู่!!*

เสียงหมูที่ถูกนาบกับกระทะไฟฟ้ากำลังดังขึ้นไปทั่วห้อง กลิ่นหอมของหมูและน้ำซุปในเตาก็กำลังส่งกลิ่นเย้ายวนเช่นกัน แต่ จอห์น ที่เป็นเจ้าของห้องกลับต้องนั่งย่างหมูให้เด็กตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าไปหิวโซมาจากไหนคีบกินเอาๆ จนบางทีเหมือนไม่ทันใจจะคีบหมูไม่สุกจากเตาไปกิน จอห์นเลยต้องเป็นคนคอยย่างและคอยเช็คดูว่าหมูมันสุกหรือยัง ก่อนจะส่งใส่จานให้เด็กตรงหน้า


หมูกระทะที่จอห์นซื้อมาในวันนี้ ก็เพื่อจะซื้อมานั่งกินแก้มเหล้ากับเพื่อนที่นัดกันไว้ แต่ก็คงจะไม่เหลือ ในเมื่อซื้อมาสองชุดมันหมดลงไปแล้วชุดนึงและชุดที่สองจอห์นกำลังย่างอยู่ คงต้องให้เพื่อนซื้อเข้ามาใหม่ เพราะเด็กนี่เล่นกินคนเดียวจนแทบจะหมด…..


อั่ก*!*

ตุบๆๆ

“นะ น้ำ…” เพราะแจนยัดเอาๆเข้าปากจนทำให้หมูติดคอจนเผลอทุบหน้าอกตัวเอง ก่อนจะร้องขอน้ำ ซึ่งพี่เบอร์เกอร์หมูกระทะคนหล่อก็รีบรินน้ำให้จนเต็มแก้ว ก่อนแจนจะรีบยกดื่ม พอหายดีแล้วก็ค่อยๆวางตะเกียบลงอย่างรู้สึกผิดเมื่อสังเกตของบนโต๊ะที่เหลือหมูหมักเพียงนิดเดียว และหมูบนเตาก็หมดแล้ว พอมองพี่คนหล่อ แจนก็ส่งยิ้มเขินๆให้ พี่เค้าก็ยิ้มตอบกลับมาจางๆ


ฮื่อ…. อย่ายิ้มอ่อนโยนให้แจนสิ แจนอาย(ที่กินของพี่เค้ามากไปขนาดนี้)


“อิ่มมั้ยครับ”


“อิ่มครับ ขอโทษด้วยนะครับที่กินของพี่ไปหมดแบบนี้ เราจ่ายเงินให้นะ”


“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ถือ พี่เป็นคนให้น้องกินเอง ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองหิวแบบนั้นล่ะครับ”


“ก็รีบทำงานส่งอาจารย์เลยๆไม่ค่อยได้กินอะไร ของในห้องก็หมด ร้านข้าวก็ปิด”


“ที่หลังอย่าปล่อยให้ตัวเองหิวบบนี้นะครับน้องแจน แล้วพี่ก็ชื่อจอห์นนะครับไม่ใช่พี่เบอร์เกอร์ หวังว่าเจอกันคราวหน้าน้องแจนจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหิวอีกนะ”


 “ฮื่ออออ ครับ ขอบคุณพี่จอห์นมากๆนะครับ เราช่วยเก็บจานไปล้างนะครับ”


“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวเพื่อนพี่ก็มา แล้วก็แทนตัวเองว่าแจนก็พอ ไม่ต้องแทนว่าเราหรอกครับ ดูแปลกๆเราสองคนถือว่ารู้จักกันแล้ว”


“ก็ได้ครับ แจนขอบคุณพี่จอนมากนะครับ”


จอห์นมองรอยยิ้มตรงหน้า ก่อนจะส่งยิ้มบางๆกลับไปให้ แม้ภายในใจจะคิดว่า แมวอ้วนหิวโซตัวนี้ยิ้มน่ารักชิบหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



......................................................................



ปัง*! ปัง!!*


แต่แล้วเสียงประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกลับมีน้ำเสียงตะโกนดังขึ้นหน้าห้องโวกเวกโวยวายจนจอห์นต้องรีบเดินไปเปิดประตู ก่อนข้างๆห้องจะออกมาด่า


ไอ้พวกเวร มาแล้วทำตัวเสียงดัง!


“โวยวายอะไรกันหนักหนา เดี๋ยวข้างห้องเค้าก็มาด่าหรอก พวกห่า”


“แหม จอห์นเพื่อนรัก ไม่อ่อนโยนเลย! เพื่อนอุตส่าห์แวะไปซื้อหมากระทู้ หมูกระทะมาให้ใหม่ ทั้งๆที่กูกับไอ้ยิมมาจะถึงหน้าคอนโดมึงแล้วนะ”


“เออๆๆ เข้ามา แล้วก็เงียบๆด้วยมึงอ่ะ” จอห์นเปิดประตูให้เพื่อนได้เข้ามาในห้อง ก่อนไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองคนจะเดินเข้าที่โต๊ะทานข้าวในห้องครัวที่มีน้องแมวหิวโซนั่งอยู่ แถมยังมองเพื่อนตัวดีของจอห์นตาใสปนความงุนงงแต่ก็ส่งรอยยิ้มหวานออกมาให้


“จอห์น มึงแอบมีเมียตั้งแต่เมื่อไร!!” แทนไทหรือก็คือไอ้คนที่แหกปากโวยวายตอนอยู่หน้าห้องถามขึ้นมาเสียงดัง เมื่อเห็นเด็กหน้าตาน่ารักที่สวมใส่ชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกันด้วยความตกใจ แต่สายตาก็มองน้องด้วยแววตาหวานเยิ้ม


น้องแม่งน่ารักสัสๆ ใจบางหมดเลยชิบหายเอ้ย!


ผั๊วะ*!*

“เมียเหี้ยไร พูดมากนะมึงอ่ะ น้องแจนอย่าถือสาเพื่อนพี่เลยนะครับ มันก็ปากไม่ดีแบบนี้แหละครับ พี่ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะ” จอห์นตบหัวเพื่อนก่อนจะหันไปพูดกับน้องแจนที่มองมาตาใสด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม


“สองมาตรฐานสัสๆ มึงว่ามั้ยไอ้ยิม”


“เออ”


“ฮะๆ พวกพี่ตลกจังครับ”


“พวกพี่หล่อครับ พวกพี่ไม่ได้ตลก”


แจนมองเพื่อนพี่เบอร์เกอร์หมูกระทะคนหล่อก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ พี่เค้าตลกจริงๆนะ  ยิ่งพี่ที่โดนพี่คนเบอร์เกอร์หมูกระทะหล่อตบเข้าที่หัว พี่เค้ายิ่งดูตลก


“แล้วน้องเป็นใครครับ ทำไมมาอยู่ในห้องเพื่อนพี่ได้” และพี่คนที่ดูนิ่งๆหน่อยก็หันมาถามแจนที่กำลังยิ้มและหัวเราะเบาๆอยู่


“เป็นน้องที่อยู่คอนโดเดียวกับกูเองแหละ น้องแจนอิ่มรึยังครับ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”


“อ่ะๆๆ ไหนบอกไม่ได้เป็นไรกันไง ทำไมต้องเดินไปส่งน้องเค้า ร้ายนะมึงเนี่ย”


“มึงจะไม่หยุดใช่มั้ย”


“หยุดแล้วจ้าๆ แต่มึงจะไม่บอกชื่อน้องเค้ากับพวกกูเลยเหรอ”


“ชื่อแจนฮะ อยู่ปีสองคณะนิเทศ”


“อ๋อออออ น้องแจน นางฟ้าตัวน้อยปีสองคณะนิเทศ น่ารักสมคำร่ำลือเลย พี่แทนไทนะครับ หล่อสุด น่ารักสุด เป็นมิตรสุดในกลุ่ม จุ๊บ!” แทนไทจับมือน้องแจนนางฟ้าตัวน้อยคณะนิเทศขึ้นมาจูบที่มือเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าหล่อสุดๆให้


น้องแจนนี่น่ารักมากจริงๆ แทนไทอยากได้ครับ!


พลั่ก*!*

ตุบ*!!*

“โอ๊ย!”


“สมน้ำหน้ามึง อยากหื่นดีนัก” จอห์นถีบเข้าที่ด้านหลังแทนไท จนแทนไทหน้าคว่ำลงพื้น แต่จอห์นก็ไม่สนใจ สมน้ำหน้าเสียมากกว่า อยากจะหื่นกามดีนัก


“เอ่อ… พี่เค้าจะไม่เป็นไรเหรอครับ”


“ไม่หรอกครับ อย่าไปใส่ใจเลย มาครับ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง” จอห์นถือวิสาสะจับมือนุ่มนิ่มของน้องแมวหิวโซพาเดินออกไปนอกห้อง พอหันไปถามว่าอยู่ชั้นไหนและห้องอะไร ก็ถึงรู้ว่าน้องอยู่ชั้นล่างลงไปเพียงหนึ่งชั้น และยังบังเอิญห้องตรงกันอีก





“ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้พี่จอห์น แจนต้องแย่แน่ๆเลย”


“ไม่เป็นไรครับ สบายมากๆ ดูจากสภาพเราตอนนี้แล้ว พี่ว่าเราเข้าห้องอาบน้ำนอนเลยนะ ขอบตาดำเชียว” จอห์นบอกพร้อมลูบหัวลูกแมวตรงหน้าด้วยเบาๆด้วยความเอ็นดู


“งื้อ ขอบคุณนะครับ แจนเข้าห้องก่อนน้า พี่จอห์นกลับห้องดีๆนะครับ”


“ครับ”


จอห์นมองลูกแมวหิวโซเข้าห้องจนเรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับทางบันไดกลับขึ้นห้องอย่างอารมณ์ดี ไม่คิดว่าจอห์นจะเจอลูกแมวจอมหิวโซเร็วขนาดนี้นะ แถมยังเป็นแมวหิวโซที่น่ารักมากสุดๆอีกต่างห่าง ชักจะชอบแล้วแหะ…..


“อ่ะๆๆ เดินเบิกบานกลับห้องเชียว มึงคงไม่ได้ทำมิดีมิร้ายน้องเค้านะ”


“กูไม่ใช่มึง”


“จ้า อย่าให้กูรู้นะ”


“ขี้เสือกให้น้อยเหมือนไอยิมหน่อยก็ดีนะมึงอ่ะ”


“โทษที มันอยู่ในสายเลือดจ้า อิอิ หิวเบียร์แล้ว แดกหมูกระทะแกล้มเหล้าแกล้มเบียร์ดีกว่า” จอห์นมองเพื่อนที่เตรียมตั้งวงกินเบียร์แกล้มหมูกระทะอย่างเบื่อหน่าย


ทุกทีเลยที่พวกมันต้องเข้ามาตั้งวงในห้องของเค้า หลังจากกินเสร็จพวกมันก็จะแอบกลับหอเหลือของไว้ให้จอห์นเก็บเพียงคนเดียว แต่วันนี้จะไม่เป็นแบบนั้น เพราะจอห์นจะแอบเอาที่ครอบกุญแจไปครอบหน้าประตู ถ้าพวกมันไม่เก็บอย่าหวังที่จะได้ออกไป!



................................................100%............................................................


ฝากน้องแจนไว้ในอ้อมใจจจจ

#น้องแจนฮะ


ความคิดเห็น