email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 3 หาเรื่องใส่ตัว 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 หาเรื่องใส่ตัว 2

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 หาเรื่องใส่ตัว 2
แบบอักษร

ตอนที่ 3

หาเรื่องใส่ตัว 2

“เธอหวานชิบหายเลยว่ะ”

เสียงของร่างสูงเอ่ยออกมาทั้งๆที่ปากก็ยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุด ลิ้นหนายังคงไล้เลียดูดเม้ม เกี่ยวกระหวัดยอดถันสีชมพูพลางใช้ฟันขบกัดเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวจนบัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

“จ๊วบ...อืม”

 

Everywhere I go

Everything I do

Reminds me of you

Just a picture on the wall

I’m surrounded by it all

Gotta walk before I fall, yeah

*Lawson – When She Was Mine*

 

เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือแผดร้องขึ้นเสียงดัง ทำให้ฉันได้สติรีบผลักร่างสูงที่กำลังซุกไซร้ดูดเม้มหน้าอกฉันไม่เลิกออกไปให้ห่างจากตัว

นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย สองมือรีบรวบเสื้อนักศึกษาที่ตอนนี้ถูกปลดกระดุมจนหมด บราเซียที่ถูกร่างสูงถอดไปตอนไหนก็ยังไม่รู้ตัว ตกลงพื้นข้างๆ ฉันรีบก้มตัวลงเก็บ กอดอกตัวเองไว้เพื่อปกปิดเนื้อแท้ที่เขาคงเห็นไปหมดแล้ว

ฉันบ้าไปแล้วใช่มั้ย ทำไมถึงยอมให้เขาทำขนาดนี้ ฉันเหลือบตาไปมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาหวั่นๆ และเห็นว่าเขากำลังจ้องมองฉันอยู่เช่นกันสุดท้ายเป็นฉันเองที่รีบเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงนั่น สักพักก็รับรู้ได้ว่าร่างสูงเดินผ่านหน้าฉันไปแล้วหยิบโทรศัพท์ไอโฟนเครื่องหรูที่กำลังแผดเสียงไม่หยุด ขึ้นมากดรับสาย

“อืม”

ร่างสูงครางออกไปสั้นๆ คนบ้าที่ไหนรับโทรศัพท์แล้วพูดแค่ 'อืม' เพิ่งเคยพบเคยเจอเนี่ยเเหละ

“จัดการให้เรียบบร้อยอย่าให้พวกมันรู้ตัว”

พอตอบรับไปแค่คำว่า ‘อืม’ เสร็จสักพักเขาก็เอ่ยประโยคแปลกๆออกมาก่อนจะกดวางสายไป แต่จะไม่เป็นไรเลยถ้าตอนนี้เขาไม่หันหน้ามาจ้องฉันด้วยสายตาแปลก ๆ อีกครั้ง

“ต่อมั้ย”

“ห๊ะต่อบ้าอะไรของนาย ”

ฉันเอ่ยถามออกไปด้วยความตกใจ ต่อบ้าต่อบออะไรของเขาอีกล่ะ จู่ๆก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“จะให้อธิบาย”

พอเขาพูดประโยคอันตรายออกมาก็ก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหาฉันจนทำให้ฉันต้องรีบเดินถอยหลังหนีแทบไม่ทัน

"หรือสาธิตให้ดูอีกรอบ"

“หยุดเลยนะ ไม่มีวัน!จะให้ฉันทำอะไรก็ได้แต่เรื่องนี้ฉันไม่ยอม”

กึก

ร่างสูงหยุดเดิน ทันทีที่ฉันพูดประโยคนั้นจบลง

“เธอแน่ใจ?"

“ขอแค่เป็นเรื่องที่ไม่ต้องผิดศีลธรรม ไม่ต้องทำให้ใครเดือดร้อน ไม่ต้องไปฆ่าใครตาย และที่สำคัญไม่ใช่เรื่องแบบเมื่อกี้”

“ ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออกหรอก คิดได้แต่เรื่องที่ทำค้างไว้เมื่อกี้ หึ!”

“ไอ้บ้า! บอกว่าไม่ได้ไง”

ฉันโวยวายใส่ร่างสูงเสียงดัง ก็บอกว่าไม่ได้ ๆ ยังมีหน้ามาพูดอีก แล้วนั่นอะไรเขาแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับทำเสียง หึ! อย่างคนเหนือกว่างั้นเหรอ ไม่มีวันซะหรอก ร่างกายนี้เป็นของฉันถ้าฉันไม่ยอมเขาก็ไม่มีวันได้

“ถ้าไม่อยากให้ฉันต่อ ก็รีบไปแต่งตัว”

ปากพูดแต่สายตาของเขากลับมองมายังหน้าอกของฉัน ฉันรีบก้มลงมองตามสายตาคมๆนั่นถึงรู้ตัวว่าตอนนี้เสื้อนักศึกษาที่จับไว้เมื่อครู่คลี่ออกจนทำให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไร สองมือรีบกำสาบเสื้อเข้าหากันทันทีพร้อมกับกอดอกตัวเองหวังปกปิดเนื้อแท้ให้พ้นจากสายตาโลมเลียของคนตรงหน้า

ใครบอกว่าฉันไม่อยากใส่เสื้อให้มันดีๆล่ะ แต่จะให้ฉันไปเปลี่ยนตรงไหน

“คนลามก! ก็บอกมาสิว่าห้องน้ำอยู่ไหน”

“ชั้นสอง รีบไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

พอได้ยินดังนั้นฉันจึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที ไม่ต้องให้เขามาบอกซ้ำสองหรอก ไม่รู้รึไงว่าตอนนี้ฉันอยากหนีไปไกลๆอยากจะเอาปิ๊บมาคลุมหัว เอาหน้าไปมุดดิน หนีความอับอายที่เกิดขึ้นในตอนนี้จะตายอยู่แล้ว ฉันทำอะไรลงไปกล้าปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาทำแบบนี้ได้ยังไง ว่าที่ครูภาษาไทยใจงามอย่างฉันเผอเรอจนปล่อยให้คนอันตรายแบบเขาทำในสิ่งที่ไม่เคยมีใครได้ทำขนาดนี้ได้ไงนะ

 

 

 

KIN TALK

ผมมองตามร่างเล็กที่รีบวิ่งผ่านหน้าขึ้นไปยังบันไดเพื่อไปแต่งตัวที่ตอนนี้ไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไหร่เพราะฝีมือของผม  (สแยะยิ้ม) ต้องข่มใจไล่เธอขึ้นไปชั้นบนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนที่ผมจะหมดความอดทน

ให้ตาย!

ชีวิตผมไม่เคยต้องมาอดทนกับเรื่องพวกนี้มาก่อน ปกติแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงพวกนั้นก็พร้อมจะพลีกายให้ ไม่เคยต้องมาอดทนอดกลั้นอย่างคนไม่มีทางเลือกแแบบนี้

ยัยตัวแสบทำให้หงุดหงิดชิบ

อืม ผมก็งงตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องยอมเธอทั้งๆที่ยังติดใจรสหวานๆนั้นไม่หาย กลิ่นหอมๆจากตัวเธอทำให้ผมแทบคลั่งแต่ก็คงต้องอดใจไว้ คงเพราะเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นมั้ง ดูแปลกๆดี

หึ! นี่มันแค่เริ่มต้น

ในเมื่อเดินหลงเดินเข้ามาในโลกของผมแล้วก็ยากที่จะกลับออกไปได้  ไม่มีวันเลยด้วยซ้ำ ผมไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาหรอกนะมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่มีใครรู้และผมก็ไม่ต้องการจะบอกใคร แต่เพราะยัยนั่นมาเห็นเหตุการณ์วันนี้ถ้าปล่อยเธอไปให้ไกลตัวคงไม่เป็นผลดีต่อตัวผมแน่  เพราะฉะนั้นก็รอดูว่าผมจะทำยังไงกับเธอดีแต่แค่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ก็อย่างว่าตอนนี้ในหัวผมมีแต่เรื่องอย่างว่าจริงๆ  ผมไม่รีบหรอก

เพราะยังไงเธอก็หนีผมไม่พ้น

END KIN TALK

 

หลังจากที่วิ่งขึ้นบันใดจนมาถึงชั้น2 ก็เจอกับประตูห้องบานใหญ่อยู่ตรงหน้า  ฉันรีบเปิดประตูห้องเข้าไปอยู่รวดเร็วในใจคิดแค่เพียงแต่ว่าตอนนี้ต้องรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย พอเปิดประตูเข้ามาจึงทำให้รู้ว่าข้างในนี้เป็น‘ห้องนอน’

อย่างที่ฉันคิดไว้ตอนแรกไม่มีผิด เตียงสีเทาค่อนไปทางเข้มขนาดคิงส์ไซส์ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ส่วนรอบตัวก็เต็มไปด้วยของตกแต่งที่เป็นโทนสีมืดไม่ต่างอะไรจากชั้นข้างล่างเท่าไหร่นัก

ก็ดูเข้ากับบุคลิกเจ้าของห้องดีนะ คนอะไรไม่รู้ดูลึกลับอย่างกับพวกมาเฟียแหนะ

เฮือก!

หรือว่าเขาเป็นมาเฟียจริงๆ ฉันเริ่มเกิดความกลัวขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่เมื้อกี้เขาทำให้ฉันต้องหวั่นไหวกับสัมผัสบ้าๆนั่นจนลืมไปหมดว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้ ฉันควรหาทางเอาตัวรอดสิ ต้องออกไปจากห้องบ้าๆนี่ให้ได้ คิดได้ดังนั้นฉันจึงรีบจัดการแต่งตัวให้กลับมาเรียบร้อยมิดชิดเหมือนเดิมอีกครั้ง แล้วจึงเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อมาเจรจากับร่างสูงให้รู้เรื่องสักทีเป็นไงเป็นกันล่ะวันนี้  สติมาปัญญาเกิดท่องไว้จันทร์เจ้า

“นาย! ตกลงจะยอมปล่อยฉันไปได้รึยัง”

ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟาตัวเดิมที่ตอนนี้ร่างสูงกำลังนั่งเอนกายดูรายการอะไรสักอย่างตรงหน้าที่พูดแต่ภาษาอังกฤษ

ชิส์

ฉันฟังไม่ออกแปลไม่ทันหรอกนะ แต่ช่างเรื่องที่ฉันฟังอังกฤษไม่ออกนั่นก่อนเถอะ โฟกัสร่างสูงตรงหน้าก่อนดีกว่าว่าเขาจะเอาไงกับฉันกันแน่ เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่ได้จะพูดอะไรก็พูดมาสักทีสิยะ

“ใครบอกเธอว่าฉันจะปล่อย”

แต่คำตอบที่ได้รับกลับมากลับทำให้ฉันอยากจะร้องกรี๊ดขึ้นมาดังๆ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้อะฉันไปทำอะไรให้เขานักหนา

“นายจะเอาไงกับฉันกันเเน่ ก็บอกมาเลยดีกว่า”

“ก็บอกว่ายังคิดไม่ออกไง เธอมีหน้าที่แค่อยู่ที่นี่ต่อไปก็แค่นั้น”

“นายจะบ้ารึไง ฉันต้องเรียนหนังสือนะ งานก็ต้องทำนายจะให้ฉันมาอยู่กับนายได้ยังไง อีกอย่างคือฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องมาอยู่กับนายเลย”

ฉันโวยวายใส่ร่างสูงด้วยความโมโหที่เริ่มจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ดูเขาสิ ทำเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับที่สิ่งฉันพูดออกไปได้ยังไง

“ก็ใครบอกจะไม่ให้เรียน เธอก็ใช้ชีวิตปกติของเธอไป แต่เธอต้องมาอยู่ที่นี่กับฉันก็แค่นั้น”

“ก็แค่นั้น...เหอะนายใช้คำพูดนี้ได้ยังไงเราเป็นอะไรกันทำไมต้องให้ฉันมาอยู่กับนายที่นี่ด้วย”

เขาคิดว่าเขาเป็นใครกันถึงจะมาสั่งให้ฉันทำอะไรก็ได้

“เธอหาเรื่องใส่ตัวเองช่วยไม่ได้ แล้วถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอก...”

ร่างสูงหยุดพูดไป ก่อนจะใช้สายตาคมๆนั่นมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าจนเป็นฉันเองที่ทนต่อความอึดอัดไม่ไหว จะพูดอะไรก็พูดมาดิมองอยู่ได้

“ทำไม! นายจำทำอะไรฉันงั้นเหรอ”

ตอนนี้ความโมโหมันมีมากกว่าความกลัวแล้วไง เลยกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกไปแต่ถ้ารู้ว่าคำตอบมันจะเป็นแบบนี้ ก็คงไม่พูดหรอก

“หึ! ฉันทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด อาจจะทำให้แม่เธอถูกปลดออกจากราชการ พ่อเธอที่กำลังป่วยออดๆแอดๆไม่ได้รับการรักษา น้องเธอที่กำลังจะเข้าโรงเรียนไม่มีที่เรียน รวมถึงทำให้ชีวิตของเธอต้องเหมือนตายทั้งเป็น เธอคิดว่าฉันทำได้มั้ยล่ะ”

ด้วยความโกรธหรือกลัวก็ไม่รู้สองมือของฉันกำเข้าหากันแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด สายตาของเขามันไม่ได้มีแววล้อเล่นเลย แล้วเขารู้เรื่องครอบครัวของฉันได้ยังไงกัน เขาเป็นใครกันแน่

“อ่อ มีอีกอย่างบ้านของเธอที่ติดจำนองไว้น่ะอาจจะหลุดจำนองเร็วๆนี้ก็ได้นะ”

บ้าน นี่เขารู้เรื่องบ้านฉันด้วยงั้นเหรอ

ใช่...บ้านของฉันติดจำนองอยู่เพราะต้องเอาเงินไปรักษาพ่อที่ตอนนี้กำลังป่วยฉันกับแม่จำเป็นต้องเอาบ้านที่เป็นมรดกเพียงชิ้นเดียวของบ้านเราไปจำนอง เพราะลำพังเงินเก็บของเราที่มีก็ใกล้จะหมดแล้วทั้งหมดที่ทำเพื่อให้พ่อรีบกลับมาแข็งแรงยิ้มและหัวเราะกับพวกเราได้เหมือนเดิม  ทุกวันนี้ที่ฉันต้องเรียนและทำงานไปด้วยก็เพราะเรื่องนี้ ทั้งๆที่ตอนนี้ชิวิตของฉันมันก็ลำบากมากพออยู่แล้ว แล้วทำไม ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้อีกด้วย

“ว่าไงล่ะ จะยังอยากออกไปจากห้องนี้อีกมั้ย พิมพิลาไล”

ทำไมต้องมาเจอกับคนแบบเขา

 

 

 

ฝากติดตามเพจด้วยนะค้าบ : นางฟ้าดาวตก

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว